Een van de weinige onweerlegbare feiten uit het 2012-mysterie is een zogeheten galactische samenstand. Een galactische samenstand, in het Engels Galactic Alignment, klinkt grotesk maar het betekent niets meer dan dat er twee of meerdere objecten in het heelal op één lijn staan. In een dergelijk geval veranderen de actieve krachten of energieën van de betrokken zaken. Er zijn natuurlijk oneindig veel verschillende samenstanden van planeten, sterren of stelsels, het universum is nogal groot. In de context van 2012 wordt er over een heel specifieke samenstand gesproken die vanaf de aarde kan gezien worden.

Om te bepalen waar onze planeet zich in het grote heelal bevindt zijn minstens twee referentiepunten nodig; in het geval van 2012 is dat de Zon ten opzichte van de Melkweg, gezien vanaf de Aarde. De samenstand van de Zon met de Melkweg-evenaar ziet u rechts duidelijk afgebeeld. De rode lijn is de Melkweg-evenaar.

In dit artikel wordt ingegaan op enkele aspecten rondom deze samenstand. Mogelijk zal u hierdoor duidelijk worden waarom 21 december 2012 voor de Maya's zo speciaal was; misschien wordt het voor u, ondanks de 'misrekening' van de indianen, ook een beetje speciaal. Hoe dan ook heffen we nu een tipje van de sluier op die ligt over de Maya's ontdekking van de hemel...

Waarom winterwende?

De wendes (soms ook solstitutium genoemd) zijn belangrijk om te weten waar de Aarde zich bevindt in het zonne- en Melkwegstelsel. Men zou verwachten dat de Aarde en de Zon op (bijvoorbeeld) de winterwende telkens op dezelfde plaats staat, maar niets is minder waar. Ieder jaar opnieuw is de positie ten opzichte van de Melkweg anders. Op basis van de stand van de winterwendezon kan men deze verschuivingen met het blote oog zien. Hieronder ziet u de 4 uithoeken die de baan van onze Aarde om de zon beschrijft. Verderop in het artikel ziet u de verschuiving ten opzichte van de Melkweg in een animatie.

De Maya's hebben via hun kalenders als eerste deze gebeurtenis in detail in kaart gebracht, al waren de oude Grieken volgens geschiedkundigen rond 150 voor Christus ook al op de hoogte van het fenomeen. De Egyptenaren hadden de sterrendans omstreeks 4000 voor Christus al bevestigd, zo wordt aangenomen dankzij ontdekkingen door de astronoom Dr. Percy Seymour op basis van de Egyptische sterrenreligie en hun gebouwen. Hoe dan ook is deze beweging belangrijk want wie hem niet kent en een kalender op basis van de sterren wil opzetten zal na verloop van tijd merken dat de creatie uit de pas zal lopen. Iedere 72 jaar één graad, om precies te zijn.

Hoewel de verschuiving 72 jaar duurt om op te merken is de ontdekking van de anomalie eerder vanzelfsprekend dan sensationeel of geniaal. In Mexico kan namelijk genoten worden van een mooie en helder fonkelende sterrenhemel waarin de Melkweg en diens moederlijke vormen duidelijk zichtbaar zijn. (Lichtvervuiling was in die tijden natuurlijk nergens een probleem.)
De Maya's hielden nauwlettend de bewegingen van de sterren bij, de Melkweg was daarbij de grote constante factor aan de hemel. Door het kijken naar de gegevens van markante momenten, bijvoorbeeld de kortste dag van het jaar, uit een vorige generatie kon men onmiddellijk vaststellen dat er sprake was van een onbekende verschuiving. Dat niet alleen, ook de gebouwen bevonden zich niet meer exact zoals het voorheen was bepaald. Er kon niets anders geconcludeerd worden dat de Zon op 21 december niet altijd op dezelfde plaats stond.

	Hunab Ku... was de naam die de Maya's aan de Melkweg gaven. Het betekent 'schepper van ritme en maat' of ook 'brenger van patronen'.

Voor de Mayapriesters, die heel wat praktische en filosofische betekenis aan de galactische bewegingen koppelden, was deze reis van de zon uitermate belangrijk. Hun religie deed geloven dat onze centrale ster en alle andere sterren vanuit de Melkweg waren geboren. Iets waar de moderne wetenschap het dankzij theorieën van mensen als Stephen Hawking geheel mee eens is.
De plaats die de Zon ten opzichte van diens schepper innam was voor de priesters en sjamanen daarom doorslaggevend voor hun opvattingen over het leven en de bewegingen/cycli die het leven op zowel klein als groot niveau vertoont. De straling, groeikracht, energie of force die vanuit de bron kwam beschouwde men als essentieel. Als de zon dus doorheen een donkere kloof in de Melkweg reist, dan verwachtten de oude Maya's niet veel goeds.

	Precessie... de tolbeweging van de aarde van 25.920 jaar:

Het fenomeen dat verantwoordelijk is voor de zichtbare verschuiving van de Zon noemt de precessie, ook wel precessie van de equinoxen genoemd. Deze tolbeweging die de aarde ten opzichte van de eigen as maakt duurt net geen 26.000 jaar en is er verantwoordelijk voor dat de sterrenhemel iedere 72 jaar één graad aan de hemelboog veschuift. Die éne graad wordt ook wel een platonisch jaar genoemd. Het is dit fenomeen dat de indianen hebben omgezet naar één van hun belangrijkste kalenders, de Lange Telling genoemd. Deze kalender is te zien in de vorm van een ronde schijf waarin onze (vijfde) wereld centraal staat. De hedendaagse nationale munt, de Mexicaanse Peso, bevat nog steeds een afbeelding van de zonneschijf. U leest over de munt en de vijf werelden meer in dit blog.

	Een stêle... is een, meestal uit één stuk steen of hout gehouwen tablet of pilaar, met daarin een in reliëf gebeeldhouwde tekst en/of voorstelling.

De precessieverschuiving hield de Maya's danig bezig. De volledige stad Izapa was volgens 2012-onderzoeker en pionier John Major Jenkins zelfs aan de beweging en de principes (energieen, krachten, ...) die bij de zonnereis betrokken waren gewijd. Archeologische resten zoals gebouwen en stêles vertellen ons schatten over de precessie-ontdekking; al moet gezegd worden dat (doordat Maya's met tekeningschrift werkten) het begrijpen van hun teksten ook in grote mate een kwestie van interpretatie is.
Zo wordt de Melkweg als krokodil afgebeeld, wat toch geheel anders is dan bijvoorbeeld een Griekse tekst waarin exact staat wat er bedoeld werd. Niemand kan daarom beweren het Mayaschrift volledig te beheersen of begrijpen, net zomin als dat bij de Egyptische hieroglyfen het geval is. De vatbaarheid voor eigen interpretatie van de onderzoeker is bij deze gevallen bijzonder groot, al hoeft dit natuurlijk geen afbreuk te doen aan de waarheidsgetrouwheid.

2012 is nu al bezig!

Gezever in de ruimte
Tempels, piramides, priesters en sterren, wellicht is het voor u niet concreet genoeg en heeft u helderder hemels nodig om te weten wat te denken van/over 2012. Vooraleer een bepaald geloof aan iets als de Maya-eindtijdprofetie te hangen is het sowieso aan te raden iets dieper te kijken naar hoe het in uw werkelijkheid zit. Niet weten hoe 2012 astronomisch gezien in elkaar steekt staat namelijk garant voor vele verwarringen en (niet ongebruikelijk) onterechte angsten of verwachtingen.

Zo circuleert bijvoorbeeld het verhaal dat alle planeten in 2012 op een lijn staan al jaren op het internet en in de volksmond. Een dergelijk uitlijning is tot 2040 helemaal niet het geval. (Daarnaast weet men inmiddels dat een planetaire uitlijning niet verantwoordelijk is voor grote wereldverschuivingen. Althans, daar zijn geen signalen toe.)
De meningen dat een grote planeet aan komt doemen, Nibiru waar de mensscheppende buitenaardse wezens Annunaki vandaan zouden komen, horen ook al niet thuis in het 2012-rijtje. Naarmate de jaren vorderden werd de op zich staande Nibiru-theorie steeds meer ingepast in hetgeen de Maya's vertelden en ontstond een nieuw verhaal zonder verifieerbaar feitelijke achtergrond. Eerder hadden de Nibiru-adepten zich reeds hardnekkig op mei 2003 gefocussed.

In't echt?
Vertaald naar moderne sterrenwetenschap betekent het voor '21 december 2012' dat de galactische evenaar en de winterwendezon, gezien vanaf de Aarde, op 1 lijn staan. Verderop ziet u daar een bewegende animatie van om het iets duidelijker te maken. Er zit echter een kink in de kabel want ze staan nu al op 1 lijn! Als u eind dit jaar in Mexico gaat kijken dan zult u het fenomeen reeds kunnen aanschouwen.
Die éne dag op 21 december 2012 is dus sowieso relatief, al betekent 36 jaar over een periode van bijna 26.000 jaar natuurlijk niets; het is slechts een half platonisch jaar, of een halve graad aan de hemelspanne. Dat de Maya's dit 2000 jaar geleden reeds zo exact konden voorspellen blijft een verbazingwekkende vondst.
Dat de slimme Sjamanen er niet helemaal op zaten moet ook gezegd, want tegenwoordig kunnen we berekenen (en zien) wanneer de zon en de Melkweg-evenaar exact op 1 lijn staan en dat is niet in 2012, in tegenstelling tot wat menigeen nog te letterlijk aanneemt.

	De samenstand

In 1997 berekende de Belgische licentiaat wiskunde Jean Meeus in zijn internationale bestseller Mathematical Astronomy Morsels (deel 1) wanneer de galactische evenaar precies in het midden van de winterwendezon zou staan. Dat was het geval op 21 december 1998. Rekening houdend met de 36 jaren die de winterwendezon nodig heeft om de evenaar over te steken komt dit op neer op de periode van 21 december 1980 tot en met 21 december 2016. Het exacte middelpunt (of hoogtepunt, zo u wil) van het galactisch proces was in 1998. Rechts ziet u dat proces in beeld.

De reden waarom Meeus kon wat de Maya's niet voor elkaar kregen, een 100% exacte markering, is eenvoudig: hij deed zijn calculaties op het moment dat het hemelfenomeen op het punt stond te beginnen. Hij hoefde geen rekening te houden met correcties over een periode van 2.000 jaar. Er was uberhaupt geen noodzaak om 2.000 jaar vooraf te calculeren, wat hij zocht was slechts een jaar verwijderd.

Was de hedendaagse Jean een Maya priester geweest, dan is de kans groot dat ook hij een klein tikje van de grote klok vergeten was. De precessie is dan wel aardig bekend, het verloop kan soms een onverwachte wending geven. Denk bijvoorbeeld maar aan de tsunami die een tijd geleden zorgde voor een tikje tegen van de aardas. Zo'n wijziging valt door niemand te voorspellen, ook niet qua gevolgen. Het is de Maya's dan ook vergeven dat er 14 jaar speling op zit.

Aan de andere kant, wie enigszins flexibel is kan natuurlijk terecht menen dat de Maya's gelijk hadden. Door de 36-jarige reistijd van de zon en het overlappen van periodes hebben ze de exacte tijdsperiode aangeduid.

Nu bekend is dat de exacte samenstand in '98 was mogen we aannemen dat we reeds leven in de tijden voorspeld door de eindtijdprofetie. Na 21 December 2016 is deze overgang helemaal compleet. Dan bevindt de winterwendezon zich vanaf de aarde gezien helemaal aan de andere kant van de galactische evenaar. Aan de hemel staat het garant voor een totaal ander beeld (voor wie erop let) en dat maakt het logisch dat de indianenpriesters grote problemen, oplossingen of simpelweg veranderingen verwachtten. Als de plaats in de Grote Cyclus anders werd, dan betekende dit voor hen grote veranderingen en een wisseling van diverse onnoembare kleine en grote krachten. Dat ze op basis hiervan voorspellingen deden, zoals de Chilam Balamvoorspellingen die collega Frank Barkel op deze pagina heeft vertaald, is voor een natuurvolk gegrepen door goddelijke cycli niet vreemd. Mogen we geloven dat ze er bedreven in waren en wij daar iets uit kunnen leren?

Het 2011 buitenbeentje

	De Tzolkin... wordt ook Chol q'ij genoemd. De Tzolkin omschrijft een cyclus van 20 weken die elk dertien dagen duren.

Aan de vele boeken, websites en geschriften weten we dat de meningen over de einddatum aardig verdeeld zijn. Zo vindt de 2012-onderzoeker Carl Johan Calleman de 21 december 2012-datum onzin. Hij meent (terecht) dat iedereen elkaar zonder twijfelen napraat over dat éne moment waardoor het mythisch wordt. Daarnaast eindigt Callemans versie van de Maya kalender op 29 oktober 2012. Om zijn woorden kracht bij te zetten ging hij in discussie met John Major Jenkins die het op december houdt. De e-mailwisseling valt op internet te lezen via deze link.

Slag van de tijdsmolen?
De Lange Tellingkalender die in 2012 eindigt werkt samen met andere kalenders en bestaat op zijn beurt uit meerdere onderdelen. Een daarvan is de Tzolkin die Calleman laat beginnen op de Maya datum 1 Imix. Beginnen bij 1 is logisch als het bekeken wordt vanuit onze Westerse kalender, maar zo werkte het niet bij de Maya's. Sterker nog, de Lange Telling begint niet bij de eerste Tzolkinstap en er is geen enkel punt waarop een nieuwe cyclus van de Lange Telling samenvalt met 1 Imix. Om dat zo stellig te kunnen plaatsen zijn inmiddels voldoende datums op createstêles (die heel ver terug in de tijd gaan) gedecodeerd. Callemans foutieve aanname (die volgens Jenkins een beginnersfout is) leidt tot de datum van 29 oktober 2011. Typisch aan deze datum is dat u verdomd veel archeologisch materiaal moet verwerpen om enigszins een geloof eraan te hechten.

	Don Alejandro Oxlaj... is een dertiende generatie priester uit Guatemala en het hoofd van de Quiché Maya ouderen. De documentaire Shift Of The Ages is onder andere rond hem opgebouwd.

Niet dat gebrek aan onderbouwing Carl Johan Calleman tegenhoudt om overal lezingen te geven over hoe fout de (geschoolde) onderzoekers zijn. Ondertussen verkondigt hij een wereldwijde bewustwording. In een persbericht van 29 maart 2006 laat Calleman iedereen weten dat Don Alejandro Oxlaj ook al de 2012-einddatum verwerpt en daarover een presentatie zal geven. Toen die er enkele dagen later uiteindelijk kwam bleek het Maya opperhoofd slechts te zeggen dat 21 december 2012 niet één speciale dag is maar het een gehele periode betreft. Hij meent wel dat de aarde vanaf 20 december 2012 door een 'donkere wolk' zal reizen, een proces dat 60 tot 72 uren zal duren.

Met andere woorden: de feitelijke shift is al bezig en dat bevestigen de meeste onderzoekers. Het begint een open deur te worden en dat is een goed gegeven. Zowel de klassiek geschoolde wetenschappers als de Maya's die nog leven houden eind december 2012 als een belangrijk moment in die overgangsperiode. Johan Carl Calleman staat in zijn eentje met een afwijkende mening die gaten vertoont; al maakt die maand uiteindelijk niet zóveel uit eenmaal aanvaard is dat we in voorspelde woelige tijden leven.

Gebeurtenissen in het 2012-tijdperk?

U weet nu de herkomst en de betekenis in moderne taal en kunde. U heeft de hemel gezien, om in de sfeer van de titel te blijven. Wat nog niet besproken is, is wat we kunnen verwachten van de samenstand waarin we verkeren. Er wordt immers zoveel over verteld dat het onmogelijk allemaal waar kan zijn.

Is er iets gebeurd vanaf 1980? Was 1998 een rampenjaar waarin extra veel gebeurde en krijgen we meer ellende of vrede naarmate we dichter bij 2016 komen? Krijgen we een poolkanteling, of een andere grote ramp zoals onderzoekers als Patrick Geryll en Gino Ratinx in hun boek de Orion profetie ons voorhouden?
Gaan tijd of ontwikkelingen sneller, ontstijgt de technologie de mens; of omgekeerd? Is het broeikaseffect, dat nu zelfs op andere planeten schijnt te gebeuren eigenlijk wel onze schuld, of staat ook dat in het kader van die voorspelde verandering? Zegt u het maar...

Vragen dus.
Het valt moeilijk te zeggen wat er nu aan de hand is of wat komen gaat. Dat is (al dan niet zich baserend op vermeende feiten) koffiedik kijken. U weet vast dat een situatie het makkelijkst te analyseren of evalueren is eenmaal die achter de rug is. De 2012-transititieperiode is nog volop bezig dus momenteel is het (actief) afwachten welke kant onze beschaving opgaat.

Mogelijk is de klimaatverandering daadwerkelijk een gevolg van de 2012-cyclus, of de opkomst van de islam als dominante religie, of het opraken van de olie, of ... het kan van alles zijn want de tijden zijn woeliger dan ooit en we hebben geen flauw idee van de energieën die mens en leven aanstuurt om te doen wat het doet. Mogelijk is de algemeen lijkende sociale onrust met moeilijke en gepolariseerde politieke periodes een symptoom van 2012, het zou zomaar kunnen.
De naar botsingen neigende dualiteit komen we ook op andere grote plaatsen tegen. Denk bijvoorbeeld aan het schril contrast tussen het sobere harde puriteinse Oosten en het flexibele decadente Westen.

	(Alles gaat sneller...)

Dan hebben we nog de mens zelf wiens sociale gedrag in razendtempo wijzigt. Sommigen worden in snel tempo rustiger; anderen om hetzelfde ritme agressiever of gefrustreerder. Alsof beide schalen op de balans om aandacht schreeuwen. Dat duidt wellicht op veranderingen in de individuele psyche want de maatschappij, dat zijn wij. Waar een meerderheid honderd jaar geleden nog op de akkers bezig was met noeste nederige handenarbeid wordt er nu steeds meer voor ons gedaan. Hetzij door lageloonlanden, hetzij door computers of robots. Hoe dan ook: het gemak dient de mens op het ongemakkelijke af.

Het was ooit anders. Duizenden jaren lang had de mens alleen zichzelf en slechts enkele schamele, vaak bijzonder inventieve en handige hulpstukken. Sinds het computertijdperk neemt het een vaart van jewelste, alsof er een nieuwe vorm van renaissance op dreef is. Neemt u ter illustratie een kijkje naar de video rechts op de pagina.

Een van de 2012-theorieen, dat de mens naar een tijdloos punt gaat waarin alles is ontdekt wordt daardoor meer geloofwaardig. Terence McKenna deed die uitspraak op basis van patronen die hij in de oude I-thing vond. Volgens hem gaan we naar een singulariteitspunt waarin tijd niet meer zal bestaan; een moment waarin alles samenkomt. Als illustratief gegeven merkt de inmiddels overleden McKenna op dat er de afgelopen honderd jaar meer uitvindingen zijn gedaan dan in de duizenden jaren ervoor. Het patroon dat daarin kan worden aangetroffen gaat ergens naartoe. Maar waar?...