Bijlezen »
In het vorige deel zaten we nog steeds vast in Sougia omdat het weer totaal niet mee leek te werken. Daarom maakten we er maar het beste van door de omgeving wat te gaan verkennen. We hadden namelijk ontdekt dat men er hier vanuit ging dat de Griekse held Odysseus deze plaats had bezocht op zijn weg terug naar huis en er met de eenogige reus Polyfimos in aanraking was gekomen. Wandelpaden gaven een route aan die naar de grot van de cycloop voerden, maar die bleek verder weg te liggen dan we hadden gehoopt. We konden hem in ieder geval niet vinden.Maar misschien was dat maar goed ook? Zo'n vriendelijk wezen kon dit niet zijn geweest als we het verhaal mogen geloven.
Op onze reis langs de zuidkust van Kreta – in het spoor van de Zeevolken – waren we nog steeds niet verder gekomen dan Sougia. In de oudheid heette deze plaats Syia, maar uit wat we er inmiddels van wisten begon die oudheid pas in de tijd der Griekse Doriërs, de Minoïsche inwoners van Kreta schenen hier nog niet erg veel te hebben gehad. In ieder geval niets wat sporen na zou laten.Wat overigens wel sporen had nagelaten was de golvende beweging die het eiland Kreta door de loop der tijd had gemaakt op de zeer levende breuk waarop het eiland zich bevindt. Bij de veerhaven is namelijk nog heel goed te zien dat het eiland vele meters omhoog is gedrukt sinds de tijd der Minoïsche zeevaarders.Oorspronkelijk had Sougia niet eens in ons programma gestaan omdat we meenden dat er niets te vinden was wat onze interesse had, en de plaats scheen ons dat zeer kwalijk te nemen want wat we ook deden, we kwamen niet verder. Het vorige deel was ermee geëindigd dat we op de terugweg waren van onze tweede poging om de volgende bestemming te Agia Roumeli te bereiken. Deze poging was wederom mislukt door verraderlijke wind uit de verkeerde hoek en een tegenwerkende stroming. We hadden ter hoogte van het volgens ons op dat moment niet aanloopbare strandje van Domata besloten om te draaien en terug te varen naar Sougia.Het was echter wel reeds zo laat dat we wisten dit niet meer bij licht te kunnen halen.We kenden het strand van Sougia gelukkig inmiddels wel goed genoeg om ons daar niet teveel zorgen om te maken.Eenmaal in het pikkedonker terug gekomen op ons strandje besloten we nu wel te wachten tot de omstandigheden gewoon ideaal zouden zijn om te vertrekken. Dat we het oorspronkelijke reisdoel van onze tocht langs de zuidkust van Kreta, vlak voor Kaap Sideros in het uiterste oosten van Kreta niet meer zouden halen was ons inmiddels al wel duidelijk geworden. Maar we wilden niet gaan jakkeren, er zou nog zoveel te zien zijn onderweg.Net zoals de avonden ervoor gingen we weer wat eten in een van de restaurantjes aan het water in Sougia. Daarvoor was het nog niet te laat, daar mediterrane volken laat eten. Kreta is overigens helemaal niet duur, wat dat aangaat.We vroegen aan de restauranthouder of hij ons wat kon vertellen over de weerberichten maar we begrepen dat het eigenlijk allemaal behoorlijk onbestendig was.De volgende dag stormde het… uit het westen. Be careful what you wish for, you just might get it. Wind uit het westen was natuurlijk okay, maar geen storm.
10 mei verlieten we ons hotelletje in Heraklion met de wetenschap dat het echte werk nu zou gaan beginnen. Namelijk een reis over zee langs de zuidkust van Kreta, voortbewogen door roeiriemen en wind. Zoals 4000 jaar geleden zo gewoon was geweest voor het eerste volk waarvan men zeker is dat zij de naam 'Zeevolk' waardig waren. 
7 mei 2010 vertrokken we per vliegtuig naar Kreta. Onze bagage bestond uit twee grote tassen - waarin onze hele zeilboot zat verpakt, naast de nodige kampeerspulletjes – en twee kleine tassen met daarin de rest van wat we nodig zouden kunnen hebben.Eerder schreef ik reeds dat het voor ons niet de eerste keer betrof dat we naar Kreta zouden reizen; precies 10 jaar daarvoor waren we ook reeds op dit bijzondere eiland geweest omdat we tijdens ons onderzoek destijds hadden beseft dat alles wat onze interesse had wel hier leek te zijn begonnen.Tijdens die eerste – twee weken durende – kennismaking hadden we gelijk beseft dat we het eiland een volgende keer beter per boot aan konden doen. Twee weken waren toen natuurlijk veel te kort geweest om alles te onderzoeken, maar we waren wel in Knossos geweest en hadden middels een mini-cruise Santorini bezocht, het vulkaan-eiland dat de ondergang in zou luiden van de hegemonie der Keftiu in de oostelijk mediterrane wateren.
In het vorige deel heb ik het dan alsnog vooral over Zeevolken gehad, als het ware om goed te maken dat zij in de eerste delen nog niet bijster veel ter sprake zouden komen.Het was echter wel tijdens ons bezoek aan Egypte in 2009 geweest dat wij ons realiseerden dat we ons nu eigenlijk toch eens iets dieper in deze mensen moesten gaan verdiepen.Zeevolken hadden wel al langere tijd mijn interesse gehad hoor. 
In de vorige delen vertelde ik over mijn reis naar Egypte in 2009 en hoe ik daar steeds weer terug moest denken aan Kreta, het land van de Keftiu in Faraonische tijden. Ik was in Egypte in aanraking gekomen met afbeeldingen van de 'Zeevolken', volken waar ik ooit al eens een onderzoekje naar had verricht omdat de herkomst van die volken mij intrigeerde.Het verhaal over deze volken is dat er tijdens het bewind van Merenptah en later Ramses III ineens hele stammen met vrouwen en kinderen per boot in Egypte landden met de bedoeling zich daar te vestigen.Het schenen nogal krijgshaftige lui te zijn geweest en de Egyptenaren hadden ze met moeite weten te verjagen naar onder andere de kust van Palestina.Van de Keftiu, die eerste inwoners van Kreta, was bekend dat die tamelijk vredelievend moeten zijn geweest. Veel sporen van wapens uit die periode zijn er namelijk nooit gevonden op Kreta, enkel maar afbeeldingen van allerlei vreedzame zaken als bloemen en dieren... en natuurlijk mooi geklede vrouwen waarvan de kleding niets van hun vrouwelijkheid verhulde. De Keftiu waren bij de Egyptenaren als zeevarende handelaars bekend geweest en men had graag de door hen verscheepte producten van hen afgenomen. Egyptische afbeeldingen van de Keftiu, die onder andere te Medinet Habu te zien zijn, tonen dat aan.Er is overigens ook al eens geopperd dat de Kretenzische vrouwenmode erg bij de Egyptische dames in trek moet zijn geweest.Zoals ik in een vorig deel reeds schreef waren de Egyptische dames in die tijd vaak nauwelijks gekleed. De Kretenzische mode bood hen echter de gelegenheid om zich toch geraffineerd te kunnen kleden zonder de symbolen van hun vrouwelijkheid verloren te laten gaan.Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat de Keftiu de eersten zouden zijn die de Egyptenaren het 'keizerlijke purper' - product van de purperslak (Murex trunculus) - zouden leveren. Daar heb ik een goede reden voor, die in een van de volgende delen aan bod zal komen.Echter, omstreeks 1600 v. Chr. was het ineens met de handel gedaan. Een alles vernietigende uitbraak van vulkaaneiland Santorini (Thera) maakte een einde aan de handelsvaart der Keftiu. De noordkust van Kreta werd getroffen door een tsunami die vermoedelijk ergens tussen de 30 en de 90 (!!!) meter hoog moet zijn geweest en de meeste bevolkingscentra der Keftiu die zich daar bevonden werden hierdoor zwaar beschadigd of geheel vernietigd.
In het voorgaande deel stonden we net op het punt Luxor te verlaten om per schip verder zuidwaarts te reizen.In Luxor hadden we de gelijknamige archeologische opgraving en die van Karnak bezocht en we waren naar de overzijde van de Nijl gegaan waar we het Dal der Koningen hadden bezocht.Het was vooral in dit deel van Egypte geweest dat we ons realiseerden dat we meer aan de weet moesten zien te komen over de Zeevolken. Meer aan de weet moesten komen over volken waarvan bekend was dat zij over zee reisden en over hoe het hen was vergaan.De rest van ons bezoek aan Egypte zou niet veel meer met deze volken van doen hebben, maar was voor ons daarom niet minder interessant.We zullen onze reis door Egypte dus gewoon vervolgen en laten zien wat er nog meer de moeite van het vermelden waard lijkt. Het Lotus-deel van Egypte zouden we nu verlaten, we gingen nu het Papyrusdeel in. 
In het vorige deel waren we net op het station te Caïro in de nachttrein naar Luxor gestapt. De afstanden in Egypte zijn enorm en als de oude Egyptenaren de Nijl niet hadden kunnen gebruiken dan had de manier van reizen voor hen nog veel langer geduurd en vooral veel zwaarder geweest.Maar de trein is natuurlijk nog sneller dan een boot.
In het eerste deel van 'In het spoor van de Zeevolken' vertelde ik u vooral over hoe onze reis naar Egypte in 2009 de proloog zou gaan vormen voor bijzondere ontdekkingen en bizarre avonturen die wij vooral in het jaar erna zouden gaan beleven.Egypte had voor ons echter de reden gevormd om ons aan die avonturen te gaan wagen (en die overigens nog niet ten einde zijn).Zoals men inmiddels al wel van mij gewend zal zijn zal dit verhaal in vele verschillende delen worden verteld omdat het gewoon teveel is om in ene te worden verteld. En omdat het verhaal überhaupt nog niet ten einde is, want dit jaar zal ik mijn reis verder gaan vervolgen.Maar nu dan terug naar de aanleiding hiertoe, die begon in Egypte en betrof eigenlijk niets anders dan een vervolg op onze eerdere reis naar de Berg van God het jaar daarvoor. De titel kan op dit moment nog misleidend overkomen, maar verder in mijn verhaal zal dat wel duidelijker worden allemaal.
Het verhaal dat ik nu met u wil delen gaat uiteindelijk over een persoonlijke Odyssee. Niet dat dit mijn oorspronkelijke intentie was, maar het mondde daar wel in uit.De proloog daartoe begon eigenlijk al zo'n twee zomers geleden, in 2009.De zomer daar weer voor, namelijk die van 2008, was ik op zoek gegaan naar de plaats waar de werkelijke berg van God zich zou bevinden en die op een heel andere – en veel meer voor de hand liggende – plek ligt dan in het uiterste zuidwesten van de Sinaï-woestijn.Mijn verhaal daarover in 15 delen kan men eveneens op Grenswetenschap terugvinden, dus daar zal ik nu niet over uit gaan weiden.Het verhaal dat ik nu met u wil delen heeft dus alles in zich een soort van reisverslag te worden. Natuurlijk wel weer doorspekt met geschiedkundige gegevens maar eveneens met avonturen die in een spannend jongensboek niet zouden misstaan.Al kan men die tevens lezen in een voornaam boek als de Bijbel. Namelijk in de 'Handelingen der Apostelen', als men daarin de handelingen van een zekere hoofdpersoon begint te beschrijven.-
-
Meteen online te bestellen op GW:
Grenswetenschap.nl Abonnement
Regel snel een abonnement op uw favoriete website! Vanaf: Meteen na betaling Duur: 3 Maanden Geldig op: Grenswetenschap.nl, Ufonieuws.nl en Archeologie-Nieuws.nl -
-
Nieuwste Reacties op Grenswetenschap.nl:
-
-
Populair op Grenswetenschap.nl:
-
-
Vroeger op Grenswetenschap.nl:Vorige Maand:Vorig Jaar:
-
