-
Meteen online te bestellen op GW:Grenswetenschap.nl Abonnement
Regel snel een abonnement op uw favoriete website! Vanaf: Meteen na betaling Duur: 3 Maanden Geldig op: Grenswetenschap.nl, Ufonieuws.nl en Archeologie-Nieuws.nl -
Bezoek ‘Het Veld’ voor meer grenswetenschappelijk nieuws!
-
-
-
-
-
Vroeger op Grenswetenschap.nl:
-












Tot 22 December hadden jullie de tijd om een poging te wagen het boek We are One te winnen. Survival International Nederland was erg blij met jullie inzendingen. Ivoryke wist een speciale snaar te raken en mag dus binnenkort dit mooie boek verwachten. Er waren echter nog meer deelnemers die duidelijk hun best hadden gedaan zich in de materie te verdiepen. Vier exemplaren van het boekje Desinherited worden ook opgestuurd naar evenveel gelukkige runners-up. Als u winnaar bent heeft u als het goed is al bericht ontvangen van Survival International. De overige deelnemers kunnen natuurlijk alsnog het boek bestellen of andere informatie aanvragen.
Vorige week schreef ik een recensie over het boek We Are One. In feite was die recensie ook mijn manier om aandacht te vragen voor het goede werk van Survival International. Over het algemeen ben ik bijzonder kritisch als het over goede doelen gaat. In het geval van deze stichting heb ik met eigen ogen gezien dat er geen 'strijkstok' is en dat er met minieme middelen zoveel mogelijk effect bereikt wordt. In 1969, toen deze stichting werd opgericht, durfde niemand er op te gokken dat er in het jaar 2000 nog inheemse stammen in het Amazonegebied, of überhaupt op deze planeet, zouden leven. Ondanks dat er nog zeer veel ernstige bedreigingen en schendingen van mensenrechten plaatsvinden, is er dankzij de campagnes van SI nog steeds hoop voor die mensen die hun unieke wijze van in de wereld zijn willen bewaren. Door zowel wereldwijd het publiek te informeren over wat er gaande is, als ter plekke de bedreigde inheemse stammen te steunen met juridische en andere hulp, maakt Survival een wezenlijk verschil.
Heidemarie Schwermer is 69 jaar oud en leeft sinds mei 1996, in volle tevredenheid, zonder geld. Op haar 56e gaf ze alles weg wat ze had en ze houdt zichzelf sindsdien enkel in leven via het geef en neem principe. Zelf spreekt ze niet graag van ruilhandel. Vanuit haar optiek is het Delen in plaats van Ruilen. Deel-handel dus. Op haar website nodigt ze mensen uit het geef en neem spel te spelen. Wat in feite neerkomt op haar oproep om zoveel mogelijk de geld-economie te omzeilen en te leren delen. Ze begrijpt ook wel dat we niet plotseling massaal uit de geld-economie kunnen stappen, maar geeft wel het voorbeeld hoe je met minder meer kan hebben.
In een grijs verleden heb ik flink wat ervaring als straatmuzikant opgedaan. Deze bezigheid geeft een aardig inkijkje in de winkelende en/of wandelende medemens. Het is ook een behoorlijk onzekere bron van inkomsten. Zowel het briefje van honderd (gulden), als het 1 Pfennig-muntje (ik was toen niet in Duitsland...) staan nog in mijn geheugen gegrift. Als straatmuzikant hoef je over het algemeen niet te rekenen op de volle aandacht van het publiek en dat is goed om te beseffen wanneer je deze carrièrestap neemt.
In eerdere blogs heb ik al laten zien een zwak te hebben voor de zaak van bedreigde culturen. Alhoewel dit niet een van de meest in het oog springende goede doelen is ben ik gelukkig niet de enige. In 1969 werd Survival International opgericht. In eerste instantie om de bedreigde Amazone-indianen te ondersteunen, maar al snel groeide deze stichting uit tot belangenbehartiger van inheemse stammen wereldwijd. Een niet geringe opgave in een wereld die door schaalvergroting en monocultuur steeds minder ruimte laat voor diversiteit en autonomie. Toch heeft Survival sinds haar oprichting meerdere successen geboekt en is mede door haar steun en campagnes de toekomst van inheemse stammen minder uitzichtloos dan het enige decennia geleden leek. Om het 40-jarige bestaan van deze stichting te vieren werd het boek "We are One" uitgegeven. Aan mij de eer om dit te recenseren.
In een eerder blog beschreef ik hoe volgens Plato bepaalde toonladders in de ban gedaan zouden moeten worden. Niet enkel Plato, maar ook de oude Chinezen en de middeleeuwse Kerk hadden strikte opvattingen over welke toonladders wel of niet acceptabel waren. Het meest beroemd, of berucht, is De Duivelsnoot. Vooral in de metal-wereld wordt flink gekoketteerd met het inzetten van deze op het eerste gehoor valse noot. In dit geval is dat meestal vanuit een anti-religieus of satanistisch sentiment. De Duivelsnoot vind je echter ook terug bij Bach, de West Side Story en oude bluesgitaristen. Over welke toon gaat het precies en wat is haar verhaal? 
Iedereen kent er wel een paar. Van die mensen die idolaat zijn van Parijs. Lyrisch kunnen ze vertellen over de kroegjes en het Louvre, over de Seine, de Montmartre, de onvermijdelijke bon-vivant en de goddelijke croissant, zoveel lekkerder dan het surrogaat waar ze het hier mee moeten doen. En het is waar: wie Europa wil zien kan niet om de Eiffeltoren heen. Althans, dat denkt men in Japan. Parijs, de stad die hun al voor aankomst heeft betoverd via romantische films en de Mona Lisa waarvoor ze met liefde in de rij gaan staan. De realiteit wil dan nog wel eens tegenvallen. Zodanig zelfs dat er jaarlijks zo'n 20 Japanners aan het Parijs Syndroom bezwijken.
De laatste tijd is de discussie over ritueel slachten weer behoorlijk opgelaaid. Wel of niet verdoven is de vraag. Wat opvalt is dat de media een wel heel erg eenzijdig beeld over de zaak geven. Hele volksstammen uiten hun morele verontwaardiging over barbaarse gewoontes die gelukkig in ons verlichte Westen allang verleden tijd zijn. De vegetariërs onder ons zullen dit een non-discussie vinden. Slachten blijft immers gewoon gruwelijk. De overeenkomst tussen de moderne en religieuze wijze van slachten is dat beide methodes proberen dierenleed te beperken. Opvallend genoeg lijkt het erop dat de onverdoofde methode beter scoort dan de bedwelmingen waar de PVDD nu onbedoeld een lans voor probeert te breken.
Een paar weken terug schreef ik een recensie over het boek Beeldtaal Gewasformaties waarin ik zowel lovend was over het boek als kritisch op de eenzijdige houding van de auteur. In dit artikel zal ik proberen enkele hiaten op te vullen die Randell laat vallen in zijn werk. In het voorwoord merkt hij terecht op dat de vraag naar de oorsprong van een kunstwerk bij de analyse van haar beeldtaal teveel af kan leiden van de schoonheid van het beeld zelf. In het boek echter is de buitenaardsen-hypothese het centrale punt van zijn bespiegelingen. Hiermee doet hij natuurlijk onrecht aan Doug & Dave, die niet hadden mogen ontbreken in een boek over gewasformaties dat meer pretendeert te zijn dan het zoveelste New-Age-manifest.
Wie de Aardzee trilogie, de fantasy-klassieker van Ursula LeGuin gelezen heeft kan zich vast de Kinderen van de Open Zee nog herinneren. Dit merkwaardige volk brengt een seizoen door op land en de rest van het jaar bevinden zij zich op zee. Op onze Aarde kennen wij verschillende grotendeels op zee levende volken. In het Engels worden ze Sea Gypsies genoemd. De helden van dit blog zijn de Moken die leven op de Andamanse zee. Traditioneel gezien brengen de Moken 8-9 maanden op zee door. Enkel tijdens de moesson verruilen ze noodgedwongen hun boot voor een huis op een strand. De rest van het jaar varen ze rond de 800 eilanden van de Mergui archipel. Moken kinderen kunnen vanzelfsprekend al zwemmen voor ze kunnen lopen. En niet te vergeten natuurlijk: ook zij flikten het kunstje om op tijd de tsunami van 2004 aan te zien komen.
Op 9 juni kwam NASA met een grote verrassing. Op 5 september 1977, precies 3 weken na Voyager 2, vertrok Voyager 1 op haar wonderbaarlijke reis. Samen vlogen ze via Jupiter naar Saturnus waarna Voyager 1 direct richting de ster AC +793888 koers zette. In 2004 passeerde zij de zogeheten termination shock en sindsdien verkent ze de heliosheath. Voyager 2 maakte eerst nog een detour via Uranus en Neptunus (en een stapel manen) en betrad pas in 2007 dit merkwaardige stukje ruimte wat Professor Eugene Parker beschrijft als het membraan van ons zonnestelsel. Gisteren maakte NASA bekend dat dit voorportaal van de interstellaire ruimte totaal anders van structuur is dan men had vermoed.
Om de zoveel tijd is het leuk om ons publiek op een film te trakteren. Qua special effects is deze video nauwelijks interessant te noemen, of het moet natuurlijk de in slaap dommelende kaalkop op de voorste rij zijn. Toch vliegen de 73 minuten voorbij voor wie werkelijk geïnteresseerd is in geopolitiek, geschiedenis, het huidige economisch systeem en haar crisis. Activist Noam Chomsky is een levende legende. Buiten de academische wereld zal zijn naam echter weinig resonantie vinden. Voor wie hem niet kent: hij schreef meer dan 150 boeken, waarvan het taalfilosofische Syntactic Structures uit 1957 hem tot een van de belangrijkste denkers uit de twintigste eeuw maakte. Voor wie 13 maart 2011 niet in de Westerkerk aanwezig was: veel plezier met Noam Chomsky live in Amsterdam.
Vorige week kwam in het nieuws dat olifanten qua sociale intelligentie vrij dicht bij de mensen staan. Het was natuurlijk al langer bekend dat zij kunnen rouwen om de dood van soortgenoten en nu blijkt ook dat zij gevoelens van empathie vertonen wanneer een andere olifant iets pijnlijks overkomt. In India is er al jaren een strijd gaande tussen wilde olifanten en de mens. Het leefgebied van de olifanten wordt meer en meer bedreigd door de oprukkende tweevoeters en Ganesh blijkt ons meer dan beu te zijn. Vanochtend was het weer zover: twee wilde olifanten raasden drie uur lang door de stad Mysore en richten een ravage aan waarbij koeien, fietsen, scooters en mensen niet werden ontzien. Eén persoon kwam om het leven, vier mensen raakten gewond.



































