De theorie van de Amerikaan Garrett Lisi werkt met 1 tijdsdimensie en 3 ruimtelijke dimensies, wetenschappers die zijn werk hebben bekeken zijn enthousiast en betitelen het reeds als een soort Heilige Graal.
Natuurlijk was Garrett geen surfer die de hele dag zijn plank staat te waxen. In 1999 studeerde hij aan de Universiteit van California in San Diego af als doctorandus in de natuurwetenschap. Daar deed hij weinig mee en ging liever zo vaak mogelijk strijden met het water van de oceanen.

Waar Abraham de mosterd vandaan haalde. In 1887 ontdekte de Noorse wiskundige Sophus Lie een mathematische groep, E8 genoemd, die in de wiskunde - bleh saai - gebruikt wordt bij het omgaan met allerlei symmetriewijzigingen van een object. In maart van dit jaar is men ertoe gekomen om het model daadwerkelijk te construeren. Het model bevat meer dan 60 keer zoveel info als dat van het Human Genome Project. Supercomputers, begeleid door 19 knappe koppen van vlees en bloed, hadden daarmee een belangrijk wiskundig raadsel van meer dan een eeuw oud opgelost. E8 was de figuur die surfer Garrett Lisi inspiratie gaf tot zijn theorie.

De reden waarom symmetrie zo wiskundig belangrijk is, is omdat de natuur tot in de kleinste kern ook symmetrieneigingen heeft en dus ook symmetrische patronen vormt. Dat valt al te zien door een appel in midden te snijden en naar het klokhuis te kijken; of u bekijkt het eigen lichaam even en zult merken –als u geluk heeft- dat het uit twee bijna gelijke helften bestaat. Een van de redenen waarom fundamentele deeltjes zich soms gek verhoudend gedragen is doordat ze allen het gevolg zijn van verschillende facetten van E8-symmetrieën. De surfdoctorandus zag hierin het patroon dat het universum om ons heen maakt tot wat het is. Terzijde, áls men een formule voor het ‘Al’ vindt, dan is alles voortbestemd want de patronen liggen in zo’n geval muurvast. Dat u nu dit stuk op GW leest is omdat het zo heeft moeten zijn, aldus predestinatie.

Garrett Lisi hoopt dat zijn nieuwe theorie de wetenschap kan voorzien van wat hij een nieuwe, radicale uitleg voor het 30-jaar oude standaardmodel noemt. Het standaardmodel is een theorie uit de deeltjesfysica waarin de krachten en deeltjes die alle materie vormen worden beschreven. Experimenten bewezen dat deze theorie met de kwantummechanica en de speciale relativiteitstheorie van Einstein in overeenstemming is. Het is echter geen allesbeschrijvende theorie omdat het de zwaartekracht buiten beschouwing laat. Dat zorgt voor foutjes, wat te zien is aan onvoorspelbaar gedrag. Het model voorspelt bijvoorbeeld dat neutrino's massaloos zijn, terwijl experimenten bij het Super-Kamiokande Observatorium in Japan in de richting van een rustmassa wijzen.

De wetenschappers zijn enthousiast over An Exceptionally Simple Theory of Everything omdat de zwaartekracht er dit keer wél in verwerkt is, en het dus mogelijk de sleutel tot begrip van de werking van het universum vormt. Alleen de snaartheorie houdt rekening met de zwaartekracht en die is zowel complex als onbewezen.
Surfer Lisi gelooft dat het universum dezelfde vorm heeft als een E8-patroon. Dus een geometrisch gevormde oersoep die bestaat uit 248 dimensies, zoals u op de afbeelding kon zien. Hij deed de ontdekking toen hij zag dat sommige vergelijkingen die de E8-structuur vormen ook in zijn eigen formules voor kwamen. “Mijn brein explodeerde bijna door de implicaties en schoonheid ervan,” aldus Garrett Lisi in de New Scientist, “holy crap, that’s it!”

Hetgeen hij zich realiseerde was dat hij een manier kon ontwikkelen om de bekende elementaire deeltjes en krachten op de 248 punten van de E8-structuur te plaatsen. Eenmaal hij dat deed bleven er 20 ongedefinieerde snijpunten over die hij vulde met deeltjes die speculatief zijn, zoals diegene die worden geassocieerd met zwaartekracht. Wetenschappers hebben lang gepuzzeld over het vraagstuk van de geordendheid van de elementaire deeltjes. Volgens Lisi is zijn model op basis van de E8 het antwoord op de vragen. Uitgevoerde tests zijn tot op heden unaniem positief.

De meest cruciale stap die nu nog genomen moet worden zijn tests die onderzoeken of die 20 deeltjes waarvan het model beweert dat ze bestaan, ook écht bestaan. Daarvoor moet Lisi eerst de deeltjesmassa berekenen. Eenmaal dat bekend is doet de deeltjesversneller volgend jaar de rest. Hij heeft dus nog even tijd om aan zijn theorie te sleutelen.
Als het model blijkt te kloppen, dan zijn we dichtbij volledige kennis over de werking van het universum. Dat zou mooi zijn; kunnen we ons meer concentreren op de schoonheid ervan...