We geloven in een combinatie van diverse zaken. Niet iedereen wordt dik van teveel eten, sommige mensen hebben een probleem met de stofwisseling en kunnen zelfs met water en brood dikker worden. Natuurlijk wordt er heden ten dage steeds minder bewogen, anders zou men geen acties voeren om er iets aan te doen. De westerse mens zit teveel op de luie bank en laat het echte werk (als een ware manager) door een ander of door een computer doen. Het zij zo, niets dat wat vaker wandelen of trappen lopen kan oplossen...

Een ander groot probleem is een stofje dat massaal aan onze voeding wordt toegevoegd en u zowat op ieder hartig product in de ingredientenlijst kunt terugvinden: de smaakversterker en -vervormer E 621.

Het voedingadditief E 621 staat ook bekend als monosodiumglutamaat, ve-tsin of kortweg MSG. Soms hoort u het ook omschreven als de vijfde smaak umami, die in het lijstje na zoet, zout, zuur en bitter komt. De E 621 die in ons eten zit heeft men kunstmatig gemaakt op basis van de afvalstoffen van suikerproductie. Aziaten gebruiken dan weer meer sojabonen om aan de glumaten te komen en ook winning uit graan is gebruikelijk. In de natuur komen we MSG op veel plaatsen tegen. Het zit in veel eiwithoudende producten zoals vlees, melk, vis, schimmelkaas, paddestoelen, bonen, noem maar op. We treffen het tevens als neurotransmitter in het menselijk lichaam aan.

In de Chinese keuken draait veel rondom MSG. Gerechten als kroepoek, noedels en sambal bevatten heel grote concentraties E 621. Sinds 1968 bestaat er zoiets als het 'Chinese restaurant-syndroom', waarbij westerlingen na het eten van de gele keuken klagen over hoofdpijn, duizeligheid, hartkloppingen, een stijve nek en/of astmatische verschijnselen.
Er zijn geen Oosterse mensen die het 'Chinese restaurant syndroom' hebben, en zelfs in Azie waar men overdadig glumataanrijke producten eet zijn der geen meldingen. Daardoor lijkt het alsof alleen West-Europeanen en Amerikanen overgevoelig zijn voor E 621. Gek dat we er dan zo makkelijk mee omgaan; mogelijk is dat omdat er geen verduidelijkende wetenschappelijk onderzoeken zijn naar de rassenverschillen wat betreft MSG-opname of E 621-gewenning.

Hoe dan ook rommelt E 621 met de smaak van het eten. Op basis van wetenschappelijk onderzoek dan nog wel: in 1987 deed men een smaaktest waarbij baby's de smaken zout, zuur, bitter, zoet en umami voorgeschoteld kregen. Ze prefereerden allemaal zoet en umani waardoor de onderzoekers concludeerden dat baby's van MSG houden. Als reden gaven ze op dat moedermelk ook glutamaatrijk is. Het onderzoek wierp de vraag op of E 621 een universele smaak was. Vindt iedereen voedsel met monosodiumglutamaat lekkerder? Men vermoedde van wel en aangezien het zorgde voor meer afzet was de keuze tot massaproductie gauw gemaakt. Leve de economie, we worden er allemaal 'beter' van. Ahum...

De Franse geleerde France Bellisle deed er een studie naar en organiseerde diverse experimenten. Hij gaf proefpersonen uit verschillende leeftijdsgroepen voedsel waar extra MSG aan was toegevoegd en merkte dat er meer gegeten werd. Zijn harde conclusie was dan ook dat E 621 de voedselkeuze en eetlust manipuleert. Zelfs spruiten die voldoende met het middel zijn bewerkt smaken lekker voor een spruitwalger. "MSG kan zowel gezond als ongezond voedsel lekkerder maken, en je eet er bovendien meer van," aldus professor France Bellisle.

Het staat ter discussie of een overdosis E 621 schadelijk is voor de hersenen of de mens in het algemeen. Een grote groep vorsers vermoedt van wel omdat glutamaten als neurotransmitter de hersenen stimuleren. Daarmee rommelen is niet goed dus er ligt een nogal direct verband. Vorig jaar publiceerde het European Journal of Clinical Nutrition een studie die een overdaad aan E621 verbond met zwaarlijvigheid, hersenschade en vraatzucht. De moderne ziektes, zeg maar...

Ratten hebben alleszins bewezen dat we het gebruik van E 621 inderdaad moeten terugdringen zoals de onderzoekers aanraden. Vier groepen zwangere ratten kregen elk een verschillende portie MSG. Na de bevalling kregen ook de jonkies het voedingsmiddel toegediend. Het experiment toonde aan dat de moederratten die het meeste E 621 hadden gekregen de meeste kans hadden op kleine, zwaarlijvige jongen. Ook de jongen hadden een grotere eetlust waardoor we gerust van aangeboren of overdrachtelijk verslavingsgedrag kunnen spreken.

( Ratten met E621-problemen moeten ook weer aftrainen... )

De ratten kregen overigens dosissen die niet veel verschillen van wat dagelijks in ons voedsel zit. Samenvattig: als de westerse mens zich niet aan een uitgebalanceerd dieet houdt is de kans groot dat hij zichzelf en het nageslacht opzadelt met grote problemen.

In het wetenschappelijk maandblad EOS van januari 2006 lezen we dat fundamenteel onderzoek naar de rol van E 621 in de voedselketen wordt tegengewerkt door de grote bedrijven. Hun broodwinning zou volgens het artikel teveel afhangen van MSG, al zegt men ook dat hier geen bewijzen voor zijn. Hoe dan ook: is uw leven en nageslacht u lief? Mijd dan het nieuwe getal van het beest: E621. Tenzij je als ratten in de val wilt zitten...

Update 11-7-2008: Een op de zes basisschoolleerlingen is te zwaar. Het Nationaal Instituut voor Gezondheidsbevordering en Ziektepreventie (NIGZ) noemt het overgewicht onder bijna negentienduizend kinderen van 4 tot 12 jaar zorgwekkend en vindt dat scholen meer aandacht moeten besteden aan gezondheid.

Uit de resultaten blijkt dat slechts de helft van de kinderen van groep 1 tot en met 3 iedere dag fruit of groente eet. Tussendoortjes als koekjes of snoep worden daarentegen door 20 procent van de kinderen vijf keer of vaker per dag gegeten, terwijl 45 procent dagelijks meerdere keren snoept. De E621 wordt dus lustig geconsumeerd.

Update 5-8-2008: Het is gebeurd met mooie slanke poppetjes. De menselijke evolutie in samenwerking met de hogere levensstandaard zorgt ervoor dat vrouwen steeds dikker worden. Tot die schokkende, maar voor GW'ers weinig verrassende, conclusie komen Britse onderzoekers.

De taille van de vrouw is nu gemiddeld al 17,8 centimeter breder dan die van haar oma. De wetenschappers hebben berekend dat over vijftig jaar de gemiddelde taille maar liefst 86,4 centimeter bedraagt, naar een omvang van 106,7 centimeter.

Update 4-9-2008: Meer lezen over de gevaren van andere E-nummers kan via WondereWereld.com.