GW: Op je website kunnen we lezen dat je voorkeur voor vrouwenvoeten al heel vroeg in je jeugd besloten lag. Hoe ging dat in zijn werking?

MDR: Ik was ongeveer 5 jaar oud toen ik met mijn nichtje onder de tafel met autootjes speelde. Ik weet nog heel goed dat, toen ik zo vlak bij haar voeten lag, ik een heel warm en prettig gevoel van binnen kreeg. Later, ik was toen zeven jaar oud, stond onze gymlerares met haar blote voeten op een bank ons aanwijzingen te geven. Ik werd gegrepen door de aanblik van haar blote voeten op die bank en kon mijn ogen er haast niet vanaf houden. Gefascineerd als ik was, ging ik later naar het bankje terug en probeerde de plek te vinden waar ze zo kort daarvoor gestaan had, ik was zo opgewonden. Het was vanaf dat moment dat ik mij realiseerde dat er iets met mij gebeurd was en tot op de dag van vandaag heb ik een speciale voorliefde voor vrouwenvoeten. Wat volgde was het verzamelen van foto’s van voeten uit catalogi en dromen over de voetjes van mijn klasgenootjes. Ik verloor mij in fantasieën en dagdromen die toen helaas niet bewaarheid werden.

GW: Was het moeilijk voor je om later als 'fetisjist' uit de kast te komen?

MDR: Jazeker. Ik dorst er amper over te spreken. Ik probeerde het wel, maar schaamde me al snel tot op het bot. Ik besloot om er maar niet te veel over te praten. Enkele jaren geleden had ik een vriendin die wel een notie van mijn voorkeur had. We experimenteerden wat met haar voeten maar ik kon er door mijn schaamtegevoelens amper van genieten. Het was pas na een heel diep en persoonlijk telefoongesprek met een bevriende dame dat ik mijzelf helemaal bloot gaf en haar mijn diepste verlangens kenbaar maakte. Die nacht kon ik er niet van slapen en dacht alleen maar 'mijn god, wat heb ik gedaan'. Nu, enkele jaren later, ben ik trots op mijn voorkeur en beschouw dat ene bewuste telefoongesprek als het beste wat ik ooit in mijn leven gedaan heb. Het leuke is dat die dame tevens het eerste model was die voor Fussphantasie.de poseerde.

En toch. Hoewel ik inmiddels veel modellen voor de lens heb gehad en zelfs op de Dam wildvreemde dames hun voeten in mijn gezicht heb laten drukken, blijft er nog altijd diep in mijzelf dat kleine jongetje dat zich in sommige situaties schaamt. Ik denk dat het een levenslange uitdaging is om daar goed mee om te gaan, want zoals met alles wat diep in onze ziel zit raak je het nooit echt kwijt.

GW: Is er in jouw opinie een verband tussen voetfetisjisme en 'female domination'?

MDR: Wel, ja en nee. Er is binnen het concept van voetfetisjisme veel ruimte voor verschillende fantasieën. Misschien bieden voeten wel de meeste mogelijkheden voor seksuele fantasieën vergeleken met andere lichaamsdelen. Mensen hebben zo veel verschillende ideeën en fantasieën over voeten dat ik mij daar soms over verbaas. Als ik voor mijzelf spreek zijn er maar een paar fantasieën die mij opwinden. Zo is er voor mij het aspect om juist niet de voeten van een dame aan te raken. Daar zit inderdaad een dominant element in. Ik kan het moeilijk uitleggen, maar het is heerlijk om te kijken naar voeten zonder ze daadwerkelijk aan te mogen raken, ik denk dat het een soort heerlijke straf is. Een ander groot deel van mijn fantasie betreft de geur van voeten en sokjes. Ook hier zit een element van femdom in. Opdrachten krijgen als "ruik mijn voeten" of "kus ze" is een vorm van domineren waar ik gek op ben.

Anderzijds geef ik ook graag gewoon een voetmassage aan een vrouw. Daar zit geen vorm van domineren in, maar is voor mij gewoon een respect- en liefdevol iets waarbij man en vrouw gelijk zijn. Er zijn mensen die graag kietelen maar dat is niet mijn ding. Dus in mijn beleving heeft mijn voorkeur wel degelijk iets te maken met vormen van female dominance, tenminste voor de meeste fantasieën die mij aanspreken.


(Marco weet telkens weer de mooiste modellen te strikken, fotocredit: Marco David Rassau)

GW: De voetfetisjisten die wij kennen zijn allemaal mannen, zijn er geen vrouwen die een voetfetisj hebben, in de zin dat ze voeten willen likken en aan tenen willen zuigen?

MDR: De vrouwelijke fetisjisten die ik ken zijn allemaal lesbiennes. Ik ken verder geen vrouwen die ervan genieten als ze aan mannenvoeten likken of ruiken.

GW: Is er een verklaring waarom sommige voetfetisjisten meer voorkeur voor de zool of de hiel hebben, terwijl anderen meer opgewonden raken van de tenen?

MDR: Ik zie de voet als één geheel en focus niet op één bepaald deel van de voet. Misschien heeft het iets te maken met de wijze waarop de verslaving voor voetjes is ontstaan? Wellicht dat mannen die opgewonden raken van de zachte benen ook opgewonden kunnen raken van de hiel, terwijl liefhebbers van 'trampling' meer opgewonden raken van de onderkant van de voet, omdat het dat beeld is dat ze in hun fantasie willen zien. Voor mijzelf maakt het niet uit. Voor mij gaat het er meer om wat de dames met hun voeten doen.

GW: Is een geurige voet net zo opwindend als een schone voet?

MDR: Ook dat hangt weer af van de fantasieën van de individuele fetisjist. Soms geniet ik het meest door als een soort voyeur te kijken naar voetjes. In dergelijke gevallen speelt geur geen enkele rol. Maar een stel pas gedouchte voeten is vaak net zo saai als seks hebben met een vrouw die niet naar zichzelf ruikt. Hoewel ik geen extreem stinkende voet nodig heb om opgewonden te raken, wil ik wel graag wat ruiken. Dat is een beetje te vergelijken met dat ik ervan hou om een vrouw te ruiken als ik mijn neus in haar haar stop of ik haar mooie nek liefkoos.

GW: Marco, de laatste vraag: heb je een partner, en zo ja hoe denkt zij over je voorkeuren?

MDR: Op dit moment ben ik weer single. Ik had een relatie met een van mijn modellen, maar die is om andere redenen verbroken. In de tijd dat we samen waren, steunde ze mij in mijn voorkeuren en ze hield ervan als ik met haar voetjes speelde. Als ik mijzelf weer in een relatie stort dan zal dat met een vrouw zijn die open staat voor mijn fetisj en daar ook van kan genieten, zodat ik vrij kan zijn. (nvdr: mochten er dames geïnteresseerd zijn, Marco woont vlak over de grens bij Venlo.)


(Model Kathrin, fotocredit: Marco David Rassau)

GW: Marco, bedankt voor je openhartigheid.

Wie meer wil weten over Marco, zijn werk of het liefhebben van vrouwenvoeten kan natuurlijk altijd zijn website bezoeken. Wie wil weten hoe het experiment in Amsterdam ging, kan de onderstaande trailervideo bekijken.