In dit blog wil ik het echter hebben over Stolac, een plaats in het zuiden van Bosnië en Herzegovina met 12.000 inwoners waar Ottomaanse architectuur overheerst. Het is een ware speelplaats voor antropologen, archeologen en geschiedkundigen. De eerste nederzettingen in het gebied gaan 15.000 jaar terug. Bewijzen daarvoor zijn gevonden in de nabije Badanj grot, die bekend staat voor zijn grottekeningen (gedateerd tussen 12.000 en 16.000 voor Christus). Maar in Stolac zijn ook megalitische structuren die sterke gelijkenissen vertonen met Machu Picchu in Peru.

Het is moeilijk om een dergelijke rijke, historische plaats op onze planeet te vinden, en het geheim van deze plaats is juist daar aanwezig. Een wandeling door Stolac getuigd dat belangrijke historische gebeurtenissen in dit gebied plaats vonden. Het Hellenistische Daorson ligt boven Stolac en de officiële geschiedenis zegt dat Daorson de hoofdstad was van de Illyriaanse Daors-stam, die van 300 tot 50 voor Christus in de Vallei van Neretva leefde. Daorson werd 2500 jaar geleden gebouwd. De enige bekende waarheid over deze plaats is het feit dat de nederzetting dichtbij de rivier Neretva gelegen is.

(cirkel boven: Visoko - cirkel onder: Stolac)

De megalitische blokken, die verscheidene tonnen wegen, zijn prachtig bewerkt en geplaatst met grote precisie. Er is geen verbindend materiaal tussen de blokken. Er zijn ook stenen blokken die - ter plaatse? - in een soort beton gegoten lijken te zijn. Vele blokken hebben meer hoeken dan de normaal verwachtte 4 hoeken. Onnodig te zeggen dat dergelijke blokken ook gevonden zijn in Machu Picchu, Peru. Het geheim van deze blokken - die ten andere in heel Bosnië en Herzegovina worden aangetroffen - is het feit dat zij, samengesteld als een muur, tegen aardbevingen bestand zijn.

Als wij de muren bekijken moet we ons toch afvragen waarom ze vijf meter breed zijn. Voor defensieve doeleinden lijkt mij dat één meter ruim voldoende moet zijn. Daar komt nog bij dat Daorson gelegen is op een verhoogd rotsplateau, dat op natuurlijke wijze al een strategische verdediging is. Daorson was niet op eenvoudige wijze toegankelijk voor mogelijke vijanden. Om die reden moest de verdediging van de stad een eenvoudige klus zijn. Komt dan de vraag: was Daorson werkelijk een gewone stad, wat de officiële wetenschap zegt dat het is?

Deskundigen beweren dat de stad uit drie delen bestond, met een belangrijke centrale vesting. Ze verklaren verder dat deze vesting door reuzemuren omringd werd, die met reuzegrote bewerkte steenblokken (gelijkaardig aan die in Mycene, Griekenland) werden gemaakt. Alle godsdienstige en regerende instellingen waren aanwezig binnen deze vesting. De defensiemuur die van het zuidwesten naar het noordoosten loopt was 65 meter lang en 4,2 meter breed. De hoogte van de muur was oorspronkelijk ongeveer 4,5 tot 7,5 meter en had een poort, met torens aan beide zijden. Het is duidelijk dat de defensiemuur een poort heeft, maar het is ook duidelijk dat de poort door de latere beschavingen (de Grieken) werd aangebracht en/of toegevoegd.

Deskundigen blijven er bij dat binnen de vesting ook nog administratieve, godsdienstige en openbare centra waren, maar daar is in wezen niets meer van terug te vinden. Het is onduidelijk hoe zij bepaalden dat er centra met dergelijke doeleinden daar ook werkelijk bestaan hebben. Worden wij geacht om conclusies te trekken, gebaseerd op een paar oude muntstukken die werden gevonden? Gaan wij door met de oude gewoonte door te zeggen 'we denken dat het vermoedelijk zo geweest is'?

Vertegenwoordigers van de Troy Association en vele liefhebbers van deze stad vertellen ons het verhaal over de geo-radaranalyse die plaatsvond. Die analyse bevestigt het bestaan van een veel oudere stad, onder de huidige ruïnes van Daorson. De huidige stad werd dus gebouwd bovenop de overblijfselen van een veel oudere reeds bestaande bouw. De bouw was aanvankelijk gedateerd rond 500 voor Christus maar is onlangs aangepast naar 3700 voor Christus.