U hoort het goed: Freud snoepte graag van het witte poeder. Op 24 april 1884 bestelde hij zijn eerste grammetje bij de lokale apotheker; toen kon dat nog. Siggie was er zo enthousiast over dat hij het vrienden, familie en collega's aanraadde, wat ze ook deden. Zijn vakbroeders waren heel geinteresseerd in het miraculeuze middel want het zou energie geven, verdovend werken (handig bij operaties) en een mens in verbinding brengen met zijn 'vonk' terwijl de ratio niet verstoord is.

In juni 1884, enkele maanden later, publiceerde Sigmund Freud zijn 'On Coca'. De man was verkocht en snoof veelvuldig van het witte goud. Zelfs toen hij hoorde dat cocaïne schadelijke neveneffecten had ging Freud nog een tijd door met experimenteren...

Freud had inmiddels een collega gevonden waarmee hij kon spelen: Carl Koller. Samen met hem onderging Siggie wilde onderzoekjes. Denk aan het gewoon snuiven van cocaine, het inspuiten ervan, op het lijf schilderen, in de oren poederen, opdrinken (was Freud idolaat van), alles wat maar mogelijk was. Net als de psyche heeft wetenschap zo zijn aparte uithoekjes... 

Hoewel Freud de grondlegger van medisch cocaïnegebruik was ging de eer naar Koller. Toen Sigmund na een jaar zijn vrouw Martha niet meer te hebben gezien naar haar op vakantie ging had hij net de verdovende werking van cocaïne ontdekt, maar nog gewacht om de vinding openbaar te maken. Tijdens zijn vakantie publiceerde Koller een paper over het gebruik van cocaine als verdoving tijdens chirurgische (oog)operaties. Daarmee streek hij alle credits op. Hiervan was Freud natuurlijk niet gediend, het voelde als verraad.

Terwijl hij zijn wonden likte was de toenmalige medische wereld druk bezig met het verzinnen van meer cocaïnetoepassingen. Men achtte het middel geschikt tijdens oog- en teenoperaties, tegen impotentie, zeeziekte, verkoudheid, gewichtsproblemen, tandpijn en het zou zelfs masturbatieneigingen tegengaan.  Ook voor nymfomanen zou het een remmende werking hebben. Met andere woorden, het motto van toen was: snuif vooral kilo's cocaïne want het is goed voor u.

(De toenmalige reclame voor Cocawijn)

Er stond nog geen wet op en de cocaïne was volop verkrijgbaar in pilletjes, poedertjes, drankjes en zalfjes. Er was bijvoorbeeld cocaïnewijn waarvan u hierboven een stukje reclame ziet. Toen alcohol bij de wet verboden werd haalde de maker Angelo Mariani er de alcohol uit en herdoopte hij het drankje tot Coca-Cola. Niet lang daarna verkocht hij zijn bedrijf en miste de vele centen die er nu nog steeds rinkelen. (Inmiddels zit er geen coca meer in Coca Cola.)  

Terug naar Freud en zijn cocaïnegeschiedenis. Toen Siggie terug in Wenen was, na een studie (o.a. hypnose) te hebben gedaan, kwam hij bij zijn vriend Ernst Fleischl von Markov, die leed aan een duiminfectie na het opereren van een lijk. Als enige pijnremmend middel gebruikte hij morfine en was er dan ook zwaar verslaafd aan geraakt. Toen Sigmund dit zag wist hij meteen wat te doen: behandelen met cocaïne!

U raadt het al: Fleischl hopte van de ene verslaving naar de andere en het duurde niet lang voor er 1 gram pure cocaïne per dag nodig was om de gemoederen nog leefbaar te houden. Ook combinaties van morfine en cocaïne (wat nu speedball wordt genoemd en waar ook Bluesbrother John Belushi aan is overleden) waren hem niet vreemd. Uiteindelijk stierf hij na 6 jaar zware verslaving, Freud keek toe op het resultaat van zijn experiment maar had er niet echt een les uit geleerd, hij bleef het zelf regelmatig gebruiken. Het zou nog jaren duren voor hij zijn verslaving had overwonnen...