Het vreemde aan toeval is dat het niet blijkt te bestaan. Het schijnt zelfs onmogelijk te zijn om bijvoorbeeld door middel van een computer een willekeurig aantal getallen te kiezen, zonder dat deze op enig moment in een soort orde vervallen. Het blijkt dat zaken zich clusteren.

De wetenschap van de berekening van het toeval staat uiteraard hoog genoteerd bij kansspelen. De verwoedde spelers ontwikkelen ieder voor zich een structuur om het geluk af te dwingen, vaak in de vorm van een rituele handeling (zoals bijvoorbeeld het blazen op de stenen).

Galileo was er in zijn tijd al door gefascineerd en heeft er een verhandeling over geschreven in zijn Wetten van de Kansberekening. Hij realiseerde zich dat het vallen van de stenen onderworpen was aan dezelfde kracht als het pendulum, waardoor het resultaat, in zijn ogen, voorspelbaar moest zijn.

Later in de 17e eeuw heeft de Fransman, Blaise Pascal zich er op geworpen, ten behoeve van een zwaar gokkende tijdgenoot, wiens geluk zich daarna sterk verbeterde.

De Fransman Pierre Simon Laplace heeft dit systeem een eeuw later verder verfijnd en uitgewerkt in zijn theorie van mogelijkheden. Het idee was simpel. Als een gebeurtenis zeker staat te gebeuren krijgt het de waarde 1 toegekend, en als het zeker niet gaat gebeuren 0. Alle andere mogelijkheden kunnen als delen tussen de 1 en 0 worden beschouwd. Dit gegeven haalde het toeval binnen de kansberekeningen.

Bijvoorbeeld; het gooien van een dobbelsteen zou de kans van 1 op 6 voor elke zijde moeten geven. Proeven wijzen echter uit dat de uitkomsten zich clusteren rond bepaalde cijfers. Let wel, deze vorm van kansberekening is enkel toepasbaar op grote aantallen.

Dat de uitkomsten niet gelijkelijk verdeeld zijn blijkt wel uit de volgende voorbeelden. Deze ongerelateerde zaken uit het leven blijken zich te voegen naar de curve die bekend is uit de waarschijnlijkheidstheorie van de "Poisson distribution", welhaast alsof het voorbestemd is;

* Bij het Duitse leger werden tussen 1875 en 1894 een verlies van 196 manschappen te paard geconstateerd in 14 verschillende legereenheden. Nu is dit op zich niet zo verwonderlijk, maar wel dat het precies in de “curve van mogelijkheden” viel.

* De moorden in Engeland en Wales in deze eeuw blijken eenzelfde respect voor deze wet te hebben. Het blijkt namelijk dat in de 1920 per miljoen mensen 3.84 slachtoffers werden vermoord; in 1930 was dit aantal 3.27, in 1940 3.92, in 1950 3.3 en in 1960 3.5.

* Wat te denken van het aantal (geregistreerde) hondenbeten in New York; in 1955 75.3, 1956 73.6, in 1957 73.2, 1958 72.6.

Nu kun je je afvragen hoe de paarden destijds in Duitsland wisten wanneer ze moesten stoppen met het uitdelen van dodelijke trappen. Of hoe wisten de verschillende moordenaars in Engeland dat het quotum gehaald was, en wie stuurde de honden in New York op pad om het juiste aantal bijten per dag uit te delen?

Het blijkt dus dat, zodra men voldoende toevallige gebeurtenissen bij elkaar verzamelt, deze zich ordenen in een patroon.

Deze paradox van mogelijkheden is een mysterie wat John von Neumann, de uitvinder van de “spel theorie”, en een van de grootste rekenwonders ter wereld, eens omschreef als “niets minder dan zwarte magie”.

 

Nog een wonderlijk voorbeeld; De zangavonden voor het kerkkoor in het plaatsje Beatrice in Nebraska beginnen normaal om 07.20 uur. Maar op 1 maart 1950 waren alle 15 deelnemers te laat. Er waren 10 verschillende redenen voor het feit dat werkelijk elke deelnemer te laat kwam die avond. Om 07.25 uur werd de kerk volledig verwoest door een explosie. Als we er van uitgaan dat elk van de deelnemers één van vier bijeenkomsten te laat kwam, dan nog is de kansberekening 1 op een miljoen dat alle deelnemers te laat komen. Dat dit precies gebeurt op de avond dat de boiler explodeert grenst op het ongelooflijke.

Dit soort gebeurtenissen vragen om een nadere uitleg. Gedurende de geschiedenis hebben diverse filosofen zich hier reeds over uitgelaten. Zo stelde de Griekse geleerde Hippocrates dat “sympathische elementen de neiging hebben om elkaar op te zoeken.
Paul Kammerer werkte “de wet van de serie nader uit, en stelde dat toevalligheden in series opduiken.
Carl Gustav Jung sprak in dit verband over synchroniciteit; betekenisvol toeval.
Rupert Sheldrake had het over morfische velden en het geheugen van de natuur.

Ook vermeldenswaard zijn de resultaten van het Global Consciousness Project die, middels wereldwijd geïnstalleerde “Random Event Generators”, doen vermoeden dat de mensheid collectief met elkaar in verbinding staat.

Er schijnt dus een ordenend principe te bestaan dat orde schept in de chaos. Een intelligente blauwdruk dat niet gerelateerde zaken aan elkaar verbindt. En wat betekent dat voor de mens? Leeft hij nu in een mechanisch en verklaarbaar universum of bevindt hij zich in een levend en intelligent veld.

Volgens de wetten van kansberekening is een mechanische verklaring echter vrijwel onmogelijk. Zie hier bijvoorbeeld de kansberekening van de ontwikkeling van het oog.

Voetnoot: Had Schröder ook een kat?
Op 19-05-2008 23:50:38 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Edmund:
Voetnoot:

Had Schröder ook een kat?

whehehehehe. Schrödinger draait zich vast om in zijn graf. Of misschien ook niet. Om dat te weten moeten we de kist openen.
Op 20-05-2008 0:01:04 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
freddie-v-ierse: Voor alle duidelijkheid, schaken is het enigste spel dat niet berekend kan worden met als uitkomst dat wit altijd wint, zoals bij tic tac to of damen. Elk ander spel heeft een winnende strategie, 25 supercomputers staan al 15 jaar opvplger na opvolger dit probleem te berekenen. Echter tot nog toe zonder resultaat. Het spel blijkt tot nu toe eindeloos in mogelijkheden.
Op 08-11-2008 2:17:42 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Uno: Toeval kan alleen bestaan in een "werkelijkheid" waar de wereld als los en gescheiden word ervaren.

Synchroniciteit word ervaren zodra je de "werkelijkheid" herkent als een verlengstuk van jezelf,en jij als verlengstuk van diezelfde "werkelijkheid"

Toeval is het woord dat valt bij zij die zich nog niet herinneren dat ze 1 zijn met alles.

Wij zijn het universum dat zichzelf ervaart!
(bericht gewijzigd op 8-11-2008 4:13:22)
Uno Solo
Op 08-11-2008 4:12:44 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden