Een Egyptische vaasVandaag een blogje met een persoonlijke touch, niets mis mee, ter uwer vermaeck.

We schrijven zomer, de warme zon schijnt zoals gewoonlijk op de momenten dat het niet regent, en de stralen zorgen voor een goed en krachtig gevoel vanbinnen.
Ik ben al enkele maanden gelukkig gescheiden. Daardoor pendel ik vaak; trein, tram en bussend tussen mijn oude woonplaats (nog samenwonend met de ex, lang verhaal), mijn veraf wonende nieuwe vriendin (ik ga erop vooruit) en alle andere plaatsen, om zo weinig mogelijk bij mijn ex te zijn. Een wederzijdse afspraak die dient als overgang tussen de oude en nieuwe levens. Kortom, ik zit in een transitieperiode en merk dat een mens dan meer op details gaat letten.

Terwijl mijn collega-redacteur Dan Juan op reis is, bestemming Frankrijk, let ik op zijn flat in hartje Amsterdam. De planten water geven, zijn pannen kapotkoken met verbrande maaltijden omdat ik geen gasfornuis gewend ben en natuurlijk wegjagen van inbrekers en dat soort heldhaftigheden die vrienden voor elkaar doen. Zo stond ik gisteren op het balkon naar buiten te kijken en zag het object waaraan dit blog zijn bestaansrecht onttrekt...

Het raam van de overbuur stond open, een Egyptische vaas prijkte in de verder redelijk lege flat. Vanop een afstand was het te zien dat het kitch was, dertien in een dozijn. Maar wel mooi, die egyptische spullen hebben toch wel iets sfeervols; het is niet voor niets dat ze zo vaak over de toonbank gaan. Door het zien van die vaas vroeg ik me af hoe dat eigenlijk zat. Starend op het balkon, genietend van de sigaret die ik nog steeds niet heb opgegeven, was het enige dat me minuten bezig hield die éne vaas en de gedachtes die spontaan in de hersenpan ontstonden.

Waarom willen zoveel personen replica's van spullen uit de oudheid, het verleden in het algemeen, en waarom wordt dat als sfeervol ervaren. Hebben hieroglyfen een bepaalde aantrekkingskracht? De kleur van perkament bijvoorbeeld? Een verlangen naar het verre verleden, afkomstig vanuit de genen? Gewoon om het verleden niet te vergeten?
Terwijl er zoveel alternatieven zijn kiest menig mens voor zaken uit het verre verleden dat ze alleen uit de boekjes en van horen zeggen kennen. En zijn het de Egyptenaren niet, het zijn de oude Grieken of hun goden, in andere gevallen betreft het de Romeinse cultuur. Bijna iedereen heeft 'iets' met een volk dat ver achter hen ligt. Of lijkt dat alleen maar zo? Zijn het verlangens naar vroeger, denkend aan reincarnatie? Ik weet het niet en vraag het me af, nog steeds op het balkon, genietend van de moderne Egyptische vaas en een peuk. U?

 

Ganzfeld: Simpel, we incarneren totdat we eindelijk snappen waar het om gaat. En aangezien we als soort niet snel leren kan dat duizenden jaren duren.

Onze voorliefde voor ouwe troep komt voort uit latente herinneringen uit onze vorige levens. We herkennen het en voelen ons er vertrouwd mee.

Artefacten uit het verleden zijn dus een wezelijk tastbaar onderdeel van wat we heden ten dage zijn.

(of zou het zo zijn dat de hedendaagse kunst en kitschbakkers zo een bedroevende kwaliteit aan de dag leggen dat we, bij gebrek aan beter, liever terug grijpen naar de artefacten van weleer?)
Op 11-08-2007 9:01:20 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
celtic: Al zijn wij mensen van het nu is er eigenlijk geen heden en verleden.
Heden en verleden zijn nu. In dit moment.Dus we zijn het verleden en heden in het moment van nu. Dus de oudere volkeren zijn wij zelf in het nu.
Condemnation without investigation is the highest form of ignorance
Op 11-08-2007 9:30:28 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Oz: Ik heb helemaal niets met spullen uit het verleden. Ik vind het alleen wel leuk om buiten te lopen als het ijs en ijs koud is. Misschien dat ik vroeger in de ijstijd heb geleefd?
Op 14-08-2007 22:53:59 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden