Doem, doem, doem, doem en doem dat was de strekking van de vorige blogjes in deze reeks. gefaerleickHet maakt niet uit welke bron je aanboort uiteindelijk komt men doem tegen. Dat was vroeger al zo en is nu niet anders. De Maya priesters hielden op het laatst het volk voor dat als er niet flink geofferd werd na 52 jaar de aarde zou vergaan.

In onze tijden zijn het voornamelijk de milieu bewegingen die feitelijk hetzelfde zeggen. Maar of je nou mensen, geld of je levenswijze opoffert, de klok tikt door. Uiteindelijk weet iedereen dat alles vroeg of laat eindig is. En er is keuze genoeg om dat einde een naam te geven;

Oorlogen… liefhebbers genoeg.
Poolkanteling…de wereld op z’n kop.
War of the Worlds… een invasie door een agressief buitenaards ras.
Klimaatveranderingen… te nat, te heet of te koud, er is geen ontsnappen aan.
Zonneactiviteit… we worden geroosterd.
Komeetinslag… en dan eentje van ongekende omvang.
Atoombom… in welke vorm ook.
Pandemie… herinnert u zich de Spaanse griep nog? Maar dan erger.
Dimensieshock… de werkelijkheid wordt opgeslokt.
Verlichting… we transformeren naar ‘lichtwezens’.
Genetisch verval… door milieu of toch de hand van god (of de goden?)
Eindtijd… de tijd houdt letterlijk op te bestaan.
Aardbevingen… en ander natuurgeweld.
Overstromingen, honger, dorst, geweld, religies, onvruchtbaarheid, woestijnvorming, brandstoftekort en vul maar aan.

Waarschijnlijk zal het een combinatie zijn van meerdere bovenstaande zaken, domino D-day maar dan met oorzaken en gevolg die zullen leiden tot een post-Apocalyptische wereld.

Niets nieuws onder de zon.

Als we de oude mythen gelijk hebben is de Apocalyps vaker voorgekomen en als we mensen zoals Velikovsky en Cremo mogen geloven zijn de bewijzen daarvoor nog steeds zichtbaar. En de wijze les die we daaruit kunnen trekken is dat het einde van het ene tijdperk tot nu toe altijd weer het begin van een nieuw tijdperk is geweest. Misschien een schrale troost maar toch.

De centrale vraag is echter wanneer. Wanneer is het echte einde daar? Wordt het 2012 zoals de Maya adepten menen of is het startpunt 2040 of 2050 zoals de meeste wetenschappelijke studies aanwijzen? Of ligt de grand finale nog duizenden jaren verder in de mist van de toekomst? Ik weet het niet, kijk om u heen en schat zelf maar in voor welke datum u de dingen gedaan moet hebben voordat het te laat is. Een uiteindelijke cataclyse lijkt onafwendbaar, hoogstens kunnen we het proces misschien wat vertragen.

Feit is en blijft dat we met miljarden tegelijk iedere dag weer knagen aan de koek die onze thuisplaneet is. Het feit dat u dit leest betekent dat u, hoe milieubewust dan ook, hapjes uit die koek neemt. U en ik consumeren. We vreten grondstoffen en energie en nemen de ruimte in die eigenlijk niet van ons is maar die we zouden moeten delen met andere levensvormen. We laten louter troep achter en wijzen om ons heen naar grootverbruikers als schuldigen, maar het waren wij die ze tot grootverbruikers hebben gemaakt.

De verwarring.

En om het allemaal nog een graadje erger te maken denken we allemaal in ieder geval een deel van de wijsheid in pacht te hebben. We verkondigen onze meningen om het hardst tegen elkaar in waarbij het allang niet meer gaat om gelijk hebben maar om het gelijk ‘krijgen’. Ik werk daar, hoe goed bedoeld ook, net zo hard aan mee. Maar ik kan u niet laten horen en u kunt mij niet laten zien. U volgt net als ik een eigen weg naar ‘de hemel’ en uiteindelijk zie ik u daar wel weer. Dat is dan weer het mooie van mondiale cataclysmes. Het maakt niet uit of u en SUV rijdt of op de fiets naar het werk gaat. En het maakt niet uit of u in een kraakpand of in Wassenaar woont. Sociale status of het aanhangen van bepaalde geloofssystemen bieden geen enkele garanties.

Mentale gordijnen dicht.

Voor veel mensen is het besef dat de toekomst van de huidige mens op dit moment nou niet bepaald rooskleurig te noemen is reden genoeg om de ogen te sluiten. Sommige slaan zelfs door en kiezen een puur hedonistische levenstijl. Pak wat je pakken kan, je leeft maar één keer en na mij de zondvloed dus. Weer anderen worden angstig of depressief en maken het zich onnodig zwaar het leed der wereld op de schouders te nemen. Sommige mensen wenden zich tot een religie om zielerust te vinden en laten het aan een god over dat het allemaal wel goed komt. En natuurlijk is er de grootste groep die meent dat het zo'n vaart niet zal lopen.

Maar het kan zonder al te veel moeite ook anders. Hoe leest u in het volgende en voorlaatste deel van ‘Der Untergang’.

Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden