In een vorige blog gingen we op wandel in de geschiedenis van Petra. Met deze informatie in ons acherhoofd kunnen we nu een meer begrijpende blik werpen op de architectonische monumenten van Petra.

Het aanbod is echter zo groot dat we ons beperken tot 'enkele' monumenten die zich bevinden aan de hoofdstraat van Petra. Onze ontdekkingreis begint al aan de ingang van de site...

de ingang van de site

Op een paar meter van de hoofdingang van de site (nog ongeveer 800 meter voor het begin van de Siq) zijn aan de rechterkant drie opvallende en merkwaardige monumenten met een unieke vorm zichtbaar: de Djinn Blokken. Deze raadselachtige blokken – waarvan de bedoeïenen dachten dat er kwade geesten in huisden – komen hoogstwaarschijnlijk uit de eerste eeuw voor Christus. De hypothese dat dit graven waren werd bevestigd door de kleinere kamers die in de blokken gevonden werden. Het hellende vlak in de achterwand zou gediend hebben om de sarcofaag aan te bevestigen.

 

 

twee van de drie Djinn blokken

(twee van de drie Djinn blokken)

 

 

 

 

Een paar meter verderop, aan de overzijde, staan de eerste twee grote monumenten van Petra te pronken. Ze staan boven op elkaar en lijken zo op het eerste gezicht één architectonisch geheel te vormen.

 

het Obeliskengraf en het Bab el Siq Triclinium

(het Obeliskengraf en het Bab el Siq Triclinium)

 

 

 

 

Het bovenste monument staat bekend als het Obeliskengraf dat zijn naam natuurlijk te danken heeft aan vier hoge obelisken, oorspronkelijk rond de 7 meter hoog. Deze waren waarschijnlijk uit Egypte afkomstig en waren absoluut uniek in Petra. De datering van dit graf blijft problematisch, ondanks dubbele inscripties in het Nabatees en in het Grieks. Het verwijst in beide gevallen naar een Koning Malichos, maar het feit dat er twee Malichossen regeerden (één tussen 59 en 30 voor Christus, en de andere tussen 40 en 70 voor Christus) roept natuurlijk de nodige speculaties op.

Precies onder het Obeliskengraf, maar niet loodrecht eronder, ligt het zogenaamde Bab el Siq Triclinium. Zoals de naam het aangeeft niet echt een grafkamer, maar een triclinaire zaal waar banketten en symposia gehouden werden, die zich regelmatig voordeden ter ere van de overledenen.

Op het einde van de Siq, waar deze wat duisterder wordt en naar rechts afbuigt, verschijnt het bekendste rotsgebouw én het visitekaartje van Petra: de Schatkamer van de Farao. Deze betoverende gevel is een van de best bewaarde monumenten van de Roze Stad. De afmetingen van het gebouw zijn aanzienlijk: 39,6 meter hoog en 28 meter breed.

de Schatkamer van de Faroa

(de Schatkamer van de Farao)

 

 

 

 

‘Khasnè el Faroun’, de Arabische benaming, heeft zijn naam te danken aan de urne die zich in het midden van de bovenverdieping bevindt. Naar een oud volksgeloof verborg een mysterieuze farao met de naam ‘vijand van Mozes’ - een soort ‘slechte’ magiër met bovennatuurlijke krachten - hierin zijn schatten. In pogingen zich de urne toe te eigenen hebben generaties bedoeïenen getracht deze met hun geweren kapot te schieten, opdat de schat uit de urne zou vallen.

detail van de urne (detail van de urne - let op de kogelinslagen)

 

Binnen in de schatkamer is een groot vestibulair, waarvan 8 trappen naar boven lopen en de hoofdzaal introduceren, een kubische ruimte van 12 meter waar zich aan de zijkant drie kamers van kleinere afmetingen openen.

De datering en de werkelijke functie van de Schatkamer zijn onderwerp van speculatie vanaf het moment dat ze werd ontdekt. De één dacht dat het een tempel was, de ander dacht dat het een Koninklijk graf was. De archeologische opgravingen die sinds 2003 ondernomen zijn en die nog steeds aan de gang zijn, hebben het raadsel opgelost.

Ten eerste moet men weten dat het originele niveau van de open plek voor het monument zeker 6 tot 7 meter lager was. Op dat niveau werden eerst vier graven met fronton façades uitgegraven. De vondsten in de graven doen ons inzien dat het om mensen met een hoge rang gaat, bijna zeker een Koning met zijn familieleden. De datering werd vastgesteld aan het begin van het eerste decennia van de eerste eeuw voor Christus, en zou dus gaan om het graf van Areta IV. Het nu zichtbare gedeelte werd op een later tijdstip gerealiseerd, naar huidige wetenschap moet dit stammen uit 40 – 60 voor Christus.

Vanaf de Schatkamer begint de buitenste Siq die richting dal loopt tot de Koningsgraven, over een afstand van ruim een kilometer. Tussen de verschillende rotsstructuren die in het oog springen langs dit traject ontdekt men al vlug het Graf van Uneishu, de vrouw van Areta IV. Dit gaf de mogelijkheid om dit graf toe te schrijven aan de jaren tussen 70 en 76 voor Christus.

 

het Graf van Uneishu

(het Graf van Uneishu)

 

 

Binnenin, langs de wanden van de grafkamer openen zich wel 13 nissen. Dit is een onmiskenbaar teken dat dit grafmonument tientallen jaren gebruikt werd als traditie voor de familie van de regeerder.

Dit was maar een kleine greep op wat Petra te bieden heeft. Wij durven echter beweren dat deze plaats absoluut uniek is. Petra is een van de zeldzame plekken op deze aardbol waar mensen die niet in magie geloven heel snel terugkomen op hun eigen woorden. Als u hier de betovering ontdekt, luisterend naar de poëzie van stilte, kijkend naar de oneindig verschillende kleurschakeringen en het superbe evenwicht van de uit de rotsen gehouwen architecturen bewonderend, dan zult u voldaan zijn door het diepe gevoel van niet te evenaren schoonheid…

Clark Kendt:
Geoloog:

boro:

Wat me opvalt is de horizontale erosie...
komt dit door water of zand ?


@boro: zandsteen is in min of meer horizontale lagen afgezet, met verschillende korrelgroottes, daarom krijg je bij erosie altijd min of meer horizontale banden

Heeft dit niets te maken met variabele windsnelheden ook?

:S
Op 25-11-2007 13:35:26 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden