Volgens voorstanders, gedreven door revolutionaire enkelingen, is vrije energie dé bereikbare toekomst. Willy WorrellVooruitstrevende bouwmodellen en praktisch uitgewerkte motoren worden helaas nog steeds met argusogen beschouwd en de geruchten dat grote bedrijven de vrije energie tegenhouden omdat er niets aan te verdienen valt zullen u vast ook wel eens ter ore zijn gekomen. Ergens heeft vrije energie ook een vies smaakje en wordt het met achterdocht benaderd...

Eén van de redenen daarvan is de grote historie aan perpetuüm mobiles, en andere vrije-energie-apparaten die vanuit het niets energie beweren te toveren, om vervolgens ontmaskerd te worden als nepperij. Wellicht het mooiste geval van bedrog, want ook nepperij heeft zijn charmes, is dat van John Ernst Worrell Keely. Hij leefde van 1837 tot 1898.

Ook in die tijd was men bezig met het energievraagstuk: hoe kan men zo goedkoop en rendabel mogelijk apparaten die dienen ter versnelling van het gemak desch menschen laten werken. De wetenschap keek anders tegen het vraagstuk aan als nu, Einstein was 13 toen John Worrell Keely stierf, maar dat neemt niet weg dat hij net zoals vele voorgangers met de ultieme motor: het perpetuüm mobile, een energetische godheid.

Vrije energie, 1872-1898

In 1872 kondigde Keely aan dat hij de oplossing had voor het energieprobleem. Dankzij een stemvork zou hij op het idee zijn gekomen om energie te putten uit de ether, het alternatief voor het energetisch trillingsveld zoals wetenschap het nu beschouwt.

In datzelfde jaar startte hij een bedrijf, de Keeler Motor Compagny, rondom de vinding en vond investeerders die geld erin pompten. In 1874, twee jaar later, was het eerste resultaat te zien. John Worrell Keely hield demonstraties en het publiek was verbluft. De manier om de machine op te starten was apart: Keely blies een halve minuut in een pijp om vervolgens enkele liters water in een andere buis te gieten. De brandstof van het toestel was water en met de kracht ervan slaagde hij erin grote touwen te laten breken, ijzeren staven te buigen of barsten en kogels tegen een recordsnelheid af te vuren . De indrukwekkende druk die werd gegenereerd was 1789,5 kilo per vierkante centimeter. Wetenschappers stonden versteld van de kracht van John Worrell keely’s machine.

John Worrell Keely en zijn machine

De man zelf verkocht zijn toestel goed. Hij beweerde dat zijn uitvinding iedere andere manier van energieopwekken in de schaduw zou zetten. Nog geen liter water zou genoeg moeten zijn om een trein honderden kilometers te laten tsjoeken. Een emmer wat zou volgens Keely voldoende moeten zijn om de hele wereld uit de energiezorgen te helpen. Hij werd geloofd en leefde als directeur in grote luxe.
Ondertussen deelde hij het grote geheim achter zijn machine met niemand. De onderdelen waren door hem samengesteld en in vele gevallen ook gemaakt. Niemand wist iets van hetgeen John Worrell zijn faam had verschaft en het hield de wetenschap in de greep. Het was geen perpetuüm mobile en de term werd ook angstvallig vermeden. Net zoals tegenwoordig is een perpetuüm mobile zowat synoniem voor malloterij. Skeptici hadden toen wél al in de gaten dat de motor alleen werkte als de uitvinder zelf in de buurt was. John Worrell Keely had een eigen laboratorium waar het onderzoek op zijn apparaat plaatsvond.

De ontwikkelingen van de machine verliepen traag. Om investeerders tevreden te stellen werd, uit de losse pols, ondertussen een andere manier van energie opwekken mogelijk. Water was niet meer nodig en slechts enkele tonen van een door Keely gemaakte stemvork zorgden voor een fontein van energie. Hij maakte daarvan een diagram die duidelijk moest maken hoe de muzikale tonen zich verhouden tot energie:

Tonenladder van Worrell

Klanken resoneren met atomen, dacht Keely, en dus ook met de ether. Hoewel ether een achterhaald concept is, is het niet zo gek gedacht. Klanken resoneren met de omgeving en geluid kan muren slopen of glazen doen springen. Wie weet kan een schrandere geest daar een energetisch voordeel uit halen. John Worrell Keely noemde het zelf ´de ziel van materie´ en ´etherische kracht´.

Omdat Keely lang over zijn onderzoek deed en demonstraties veelvuldig uitstelde trokken investeerders zich terug. De man zelf dacht daar anders over en stelde dat zijn uitvinding zich allang had bewezen en het praktische nut ervan overduidelijk was. Hij wou echter niet tegemoet komen aan de eis van de investeerders, om een werkbaar model te maken dat op een andere plaats werd ingezet dan in zijn laboratorium. Vooraleer dát een optie voor Keely was wou hij nog meer onderzoek doen, en had hij dus nog meer geld nodig. Niemand wou er nog geld in pompen en hij stond op de rand van het bankroet. Totdat een dame, Clare S.J. Bloomfield-Moore, met een groot bedrag over de brug kwam en meehielp aan het publiceren over Keely’s vinding. Ze stelde hem ook voor om contact op te nemen met Nicolai Tesla en Thomas Edison, maar dat wees John Worrell Keely af. Hij stond wel toe dat wetenschappers in zijn laboratorium naar het onderzoek kwamen kijken.

Zo’n veertien jaar hield Keely zijn spel vol. De experten waren tijdens demonstraties zowat altijd onder de indruk van de machine; ze trapten erin. Hoewel het onduidelijk was hoé zijn machine werkte, was het duidelijk dát het werkte. Maar dan alleen in zijn laboratorium. Een mysterie op zich, ware het niet dat het reeds ontrafeld is en uniek in zijn soort. De man stierf terwijl hij nog geld kreeg, aan luxe ontbrak het hem zelden. Na zijn overlijden werd het laboratorium onderzocht om toch nog achter het geheim te komen. Men vond een constructie met verborgen plafonds. Zowat het hele huis stond in dienst van het verbergen van de achterliggende, pneumatisch aangedreven constructie. De uiteindelijke energieleverancier was een enorme stalen bal van 136.363 kilo, bijna anderhalve ton.

Worrells zware bal

De vrije energie bleek een vooropgezette wetenschappelijke fraude te zijn, zoals het uitblijven van inzetbaar resultaat deed vermoeden.

The beat goes on...

Op John Worrell Keely's Sacred Site looft men duizend dollar uit voor het vinden van de originele Keely-motor. Diezelfde website gelooft in het idee van John Worrell en probeert het gedachtengoed verder te zetten. Op hun site staan diverse theorieën uitgewerkt en wordt ook verteld dat er verbanden zijn met oude culturen. Hoewel de vele woorden nog steeds niet tot een echt bruikbaar iets hebben geleid, kan het vele onderzoek nuttig zijn. Wie weet bent ú diegene die de missing link in de vrije energie ontdekt.

Clark Kendt: Pneumatisch systeem does the trick.

:S
Op 17-11-2007 11:51:12 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Libertarian: Dit is een leuk verhaal, maar "vrije energie" is zo gek nog niet hoor.

http://www.theorderoftime.com/ned/wetenschap/nieuweenergie/4.html
Op 15-11-2008 1:19:43 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden