De Engelse journalist Edward Heathcoat Amory heeft zijn zorgen over de toenemende controlemaatregelen van de overheid in een uitstekend artikel gegoten. Het stukje geeft de uitbreiding van het gesnuffel van overheidsinstanties in de persoonlijke levens van burgers treffend weer.

Onder de noemer van de "war on terror" worden wereldwijd wetten geïmplementeerd die de privacy van burgers schenden. Deze trend sluipt stilletjes voort aangezien er over het algemeen weinig ruchtbaarheid aan gegeven wordt. De gemiddelde burger heeft er meestal geen weet van en kan onverwachts met de gevolgen worden geconfronteerd.

Het artikel gaat als volgt:

Toen de wet “Verordening van onderzoeksbevoegdheden” (2000) in Engeland werd ingevoerd, zag het er naar uit dat dit een onschuldig wetsvoorstel was. In werkelijkheid bleek het een significante overwinning te zijn voor de druk in de weer zijnde regering om onze vrijheden te ondermijnen.

De Labourpartij beweerde dat men met dit voorstel anticipeerde op de vraag naar meer controle over het “spioneren” van de staat op burgers. Al snel werd echter duidelijk dat dit wetsvoorstel het tegenovergestelde effect teweeg bracht. De mogelijkheden van de publieke sector om rond te snuffelen in de privélevens van mensen breidde daarmee namelijk exponentieel uit.

Het voorstel, dat diverse malen stilletjes is gewijzigd (elke aanpassing gaf meer macht aan de publieke sector), geeft momenteel aan meer sectoren dan voorheen het recht om telefoongesprekken af te luisteren, e-mails te lezen en post te openen.

Zo werden in de laatste maanden van 2006 dagelijks 960 nieuwe verzoeken ingediend om in het privéleven van de burgers rond te gluren. De Britse Telegraph spreek zelfs van 1.000 per dag.

Zelfs de Stasi zouden trots zijn geweest zijn op het huidige niveau van toezicht van de Engelse overheid.

Er zijn drie verschillende soorten toezicht:

De eerste type toezicht bestaat uit telefoontaps en het monitoren van internetgedrag.

Deze is het moeilijkste te rechtvaardigen. Maar aangezien de redenen voor het onderscheppen van informatie zo gevarieerd zijn, worden de meeste aanvragen toegekend. Zowel het voorspelbare excuus “de nationale veiligheid” als “bescherming van het economische welzijn” worden gehanteerd.

De politie, de veiligheidsdiensten en de douane kunnen allen van deze technieken gebruik maken. Voor deze acties hebben zij een vergunning nodig van de Minister van Binnenlandse zaken, maar in dringende gevallen kan op ambtenarenniveau een tijdelijke goedkeuring worden afgegeven.

Het tweede type toezicht is het ouderwetse spioneren.

De lijst van mogelijke rechtvaardiging hiervoor is absurd lang; van het voorkomen van misdaad en rellen, openbare veiligheid, volksgezondheid tot het innen van belasting, heffingen of andersoortige sancties betaalbaar aan een ministerie. Werkelijk ieder van ons kan naar aanleiding van deze lijsten onder surveillance staan.

Toestemming voor een surveillance kan eenvoudig verkregen worden op ambtenarenniveau. Het benodigde document voor deze actie kan op een later tijdstip door een terzake bevoegde functionaris worden afgegeven.

Om de aanvragen te beoordelen en er op toe te zien dat al het afluisteren en spioneren door het ministerie van Binnenlandse Zaken, of andere instanties, gerechtvaardigd was, is voormalig rechter Sir Paul Kennedy met een team van 5 inspecteurs aangesteld.

Het rapport dat hij deze week heeft ingediend geeft aan dat naar zijn mening in 9 maanden tijd bij meer dan 1.000 gevallen de wet was overtreden.


Het derde type van toezicht is het meest voorkomende; toegang tot communicatiegegevens.

Dit omvat het vaststellen van de identiteit van de mensen met wie wij telefoneren en het registreren van de websites die we bezoeken. Deze informatie is voor de openbare diensten zelfs makkelijker te achterhalen. De autorisatie hiervoor kan door een lagere ambtenaar worden afgegeven.

De juistheid van het verkrijgen van deze informatie wordt op een later tijdstip beoordeeld door overwerkte bureaucraten van de toezichtscommissie. Let wel, tegen de tijd dat deze commissie de tijd heeft om het papierwerk door te nemen kan uw telefoon- en internetgedrag al een jaar lang geregistreerd staan.

Er bestaat een rechtbank waar men zijn beklag kan doen, maar aangezien vrijwel niemand die onder surveillance staat weet dat zij gevolgd worden is het daar niet echt druk.


In naam van de nationale veiligheid "luisteren wij mee"
(figurant poseert voor de foto)

Hoe kon de regering hiermee wegkomen?

Wel, de regeringsbeambten maakten zich wel druk toen het wetsvoorstel werd ingediend, maar dat vertraagde slechts de heimelijke opmars van Big Brother.

In 2004 groeide het aantal instanties dat recht heeft om in privélevens te snuffelen in aantal tot 792; de wetten om dit toe te staan glipten er ongemerkt door. Zoals gebruikelijk werd het er door gedrukt toen de commotie geluwd was. Overigens, de enige groep die uitgezonderd is van de afluisterterreur zijn de MP’s zelf.

Niet alleen breidde deze wet het recht van bureaucraten uit om de bevolking te bespioneren, het dwong ook de grotere internetproviders een technologie in hun systeem in te bouwen om al dat gespioneer mogelijk te maken; de zogenaamde zwarte dozen, die alle beschikbare informatie rechtstreeks naar de veiligheidsdiensten kopiëren.

Zodra MI5 of de politie een vergunning voor surveillance krijgt kunnen zij de informatie nu simpelweg uit deze zwarte doos halen. In ruil voor deze faciliteit mochten de internetbedrijven een deel van hun onkosten op de belastingbetaler verhalen.

Tijdens het schrijven van dit artikel heb ik diverse telefoongesprekken gevoerd en een aantal bronnen op internet opgezocht. Als iemand in de regering een plausibele reden kan bedenken waarom dit artikel een bedreiging is voor de economische veiligheid, of een van de andere vele bronnen die als excuus gebruikt worden, zal hij nu een overzicht hebben van wie ik hierover gesproken heb en van mijn surfgedrag op het net voor mijn onderzoek. Dit kan toch niet correct zijn?


Nawoord:
Wellicht is het u bekend dat Nederland wijd en zijd bekend staat om het gemak waarmee hier telefoontaps worden uitgevoerd. Voor een overzicht van recente antiterreur maatregelen in Nederland verwijs ik u naar dit artikel op vrijheidsnet.nl.

celtic: Het is de ene verbazing na de andere.En het bkijft maar doorgaan.
Condemnation without investigation is the highest form of ignorance
Op 19-02-2008 9:11:16 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gerard: Omdat in Nederland iemand pas schuldig aan iets bevonden wordt als de schuld bewezen is en niet andersom, is dit soort handelen van de overheden alsof we allemaal criminelen zijn onjuist.
De controle waanzin dient te stoppen!
Dit mag een begin zijn:
http://www.opstand.freedisk.nl/
Kijken of ze volwassenen ook zo gaan behandelen als kinderen:
http://www.flickr.com/photos/23932157@N07/2276147923/
'Don't forget rule number 6'
Op 19-02-2008 9:38:56 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden