In het vorige deel gaf ik de veronderstellingen aan waarop ons materialistisch realistisch denken is gestoeld. Een manier van denken die in feite alles uitsluit wat niet zoals een klap van een hamer op een spijker verklaard kan worden. Jammer. We doen onszelf als mensheid daarmee vreselijk tekort en de wijsheid van onze zeer oude voorvaderen onrecht aan. Gelukkig is er nog hoop. Hoop in de vorm van kwantum fysica. Kwantum fysica is de enige formele leer die het gat tussen geloof en weten kan dichten. We moeten dan wel eerst even afscheid nemen van wat oude natuurkundige 'wetten' en die vervangen door de nieuwe inzichten.



We zien de wereld graag als een machine en dat vormt de pijler waarop onze moderne westerse kennis rust, deze zienswijze noemt men ook wel materialistisch realistisch denken (lees deel 2 er nog even op na). We zullen zien of dat juist is.

Continuïteit is een heel belangrijk ingrediënt van het materialistisch realistisch denken. En als we in de macrowereld om ons heen daar onderzoek naar doen dan lijkt dat nog vaak te kloppen ook. Uw fietsbel is morgen (ogenschijnlijk) dezelfde fietsbel die gebonden is aan dezelfde natuurkundigen wetten die het ding in werking zetten.

Fysica zoals Max Planck en Niels Bohr toonde echter al luidt en duidelijk aan dat in de microwereld (de wereld van de kleinste elementaire deeltjes of kwantum) er niet zoiets is als 'continuïteit'. Het atoommodel van Bohr toont dat bijvoorbeeld haarfijn aan en Newton kan zijn 'wetten' inpakken.

Een atoompje is een kerntje waar in banen elektronen omheen vliegen (beetje zoals de aarde om de zon zeg maar). Volgens de theorieën van Newton en de daarop vastgeroeste ideeën van continuïteit moeten deze roterende elektronen continu licht (energie) uitzenden waardoor ze dus kleinere banen gaan maken om vervolgens op te gaan in de kern. Maar helaas. een elektron zendt niet continu licht uit en roteert niet keurig in kleiner wordende cirkeltjes naar de kern. De elektron 'springt' direct en ZONDER zich te verplaatsen door de tussenruimte (kwantumsprong) van een hogere naar een lagere baan. En als er geen lagere banen meer zijn blijft het elektron daar keurig rondcirkelen en wordt het atoom stabiel.

In de microwereld kan iets dus probleemloos precies datgene doen waar u altijd over fantaseert; zomaar vanaf de ene plek (uw huis) zonder tussenreis naar de andere (uw vakantieadres of werk) 'springen'. Er is dus discontinuïteit.

Dat veel mensen zich vasthouden aan het idee van causaal determinisme is inmiddels ook wel achterhaald dankzij het 'onzekerheidsprincipe'. Ik zal het even verduidelijken, stel u kijkt naar een biljartspeler. U ziet de bal en de kracht die de biljarter er op los laat. De positie plus de snelheid die de bal mee krijgt stellen u in staat om met grote zekerheid de baan te voorspellen. Op kwantumniveau is dat wat lastiger, hier moet u kiezen; óf u kijkt naar de positie van de bal (en dat zegt weinig over de af te leggen baan) óf u u kijkt naar de snelheid van de bal (wat u ook niet verder brengt om de baan te voorspellen). Het principe komt er dus op neer dat we van de kleinste deeltjes niet de positie en zijn snelheid tegelijkertijd met zekerheid kunnen bepalen. Zonder deze waarden die nodig zijn om de baan van het deeltje te voorspellen kan causaal determinisme wel inpakken.

Om toch een beetje houvast op de deeltjes te krijgen spreken kwantumfysici over 'mogelijkheden' en 'waarschijnlijkheden'. Dat is voor veel mensen de reden om deze tak van wetenschap als te vaag of misschien wel te onwerkelijk te bestempelen. Dat in de microwereld de klassieke natuurkunde waardeloos is zal hen worst zijn. We wonen nu eenmaal in de macrowereld en daar is een biljartbal toch een biljartbal en kunnen we tijdens het spel wel degelijk door middel van de klassieke natuurkunde de baan voorspellen. Toch?

Ja doorgaans wel, maar ook objecten in de macrowereld zitten vast aan 'mogelijkheden' en 'waarschijnlijkheden'. Zo is de biljartbal zelf geen constante en in feite een slechts een tot werkelijkheid vervallen 'mogelijksgolf'. Het proces gaat in de macrowereld echter doorgaans traag zodat het lijkt alsof we het in een wet kunnen passen.

Theorie voorbij.

Zo kon men Onlangs met supernauwkeurige laser en meettechnieken vaststellen dat een apparaat van een ton zich in een korte tijd uitbreidde met 1 honderdduizend-biljoenste centimeter (1). Dat verklaart de prangende vraag in het blogje "hoeveel weegt een kilo" waarom de kilostandaard steeds zwaarder wordt. Het nanomillimetertje dat een solide apparaat groeit mag niet veel zijn en practisch misschien zelfs te verwaarlozen maar het toont glashard aan dat er niet zoiets is als absoluut.

Een ander knap staaltje van verbluffende kwantumtechniek is teleportatie. In 1998 werd de eerste kwantumteleportatie succesvol gedemonstreerd in drie laboratoria op verschillende plaatsen in de wereld (Innsbruck, Rome en California). Natuurkundige Jeff Kimble, leider van het Cal-Tech team zei dat kwantumteleportatie in principe ook kon worden toegepast op solide voorwerpen en uiteindelijk misschien ook wel op mensen. Maar ook voorlopig meer praktische toepassingen als kwantumcomputers zijn al volop in de maak.


( Uiteindelijk bestaat alles uit energie )

Een belangrijk experiment dat duidelijk aantoont dat de waarnemer bepaalt wat werkelijkheid wordt is het zogenaamde 'uitgestelde-keuze-experiment'. Opgezet door fysicus John Wheeler. Het komt hier op neer. Men stuurt fotonen (lichtbundel) van een bron via spiegels naar een doel (fotonenteller). Als we de lichtbundel haar gang laten gaan zal ze een voorspelbare route afleggen. Maar als we in de allerlaatste nanoseconde ons bedenken en de spiegel anders plaatsen gebeurt er iets vreemds. Fotonen die al de oorspronkelijke route aflegde moeten vol in de remmen en retroactief (met terugwerkende kracht dus) de nieuwe route afleggen. Het foton moet dus terug in de tijd om de nieuwe route af te kunnen leggen. Waarom? Omdat ons bewustzijn bepaalt wat de werkelijkheid wordt. (Dit experiment is geverifieerd door o.a. Helmuth et al 1986.)

Onze werkelijkheid.

William Tiller (theoretisch natuurkundige, Stanford Univ.) maakt ons duidelijk dat ons fysieke oog minder dan 10% van onze werkelijkheid ziet. Dat komt omdat ons oog slechts binnen een beperkt gebied van het elektromagnetische spectrum werkzaam is. Zo zien we bijvoorbeeld geen radiogolven terwijl we zeker weten dat die er wel zijn. Onze blik op de werkelijkheid (of dat wat er voor door moet gaan) is dus maar een klein taartpuntje en de rest van de taart zien we niet. Maar is er wel zoiets als 'de rest van de taart'?

In het blogje 'het oermysterie' passeren wat wetenschappers die menen dat de hersenen een soort ontvangststation zijn die met de juiste middelen afgestemd kunnen worden op andere 'werkelijkheden'. Hoewel controversioneel is er wel wat voor te zeggen. Het idee is in ieder geval in overeenstemming met de kwantum fysica die ons meerder dimensies of werkelijkheden voorstelt en met het aloude idee dat we leven in een zelfbedachte illusie.

En hier komen we weer terug op het punt waar Bert begon.

In onze huidige westerse wereld doen we en masse aan materialistisch realistisch denken. Een zienswijze die alles uitsluit wat we niet kunnen determineren. Het idee dat ons bewustzijn aan de basis van staat van dat deel wat we werkelijkheid noemen is voor vele moeilijk te verkroppen. Op kwantum-niveau is het tegenwoordig niet zo lastig om te bewijzen dat het het bewustzijn is die mogelijkheidsgolven tot werkelijkheid laten vervallen.

Duizenden mensen dwepen met het boek 'The Secret' en proberen dat op de één of andere manier in hun leven in te passen. Wat ze in feite proberen is om mogelijkheisgolven te laten vervallen tot hun werkelijkheid door bewuste observatie. Bidden is alternatief om je werkelijkheid te denken. Dat dergelijke individuele acties meestal nergens toe leiden heeft te maken met het collectieve bewustzijn. Wijlen Bram Vermeulen chargeerde eens; "vliegtuigen kunnen helemaal niet vliegen, ze vliegen alleen maar omdat we met z'n allen geloven dat ze kunnen vliegen". En daarmee slaat hij een spijker op de kop. "God zit in u" leren we in de Christelijke traditie en de oosterse wijzen zeggen "u bent dat, ik ben dat en dit alles is dat". Wat ze zeggen is dat ons bewustzijn het scheppende vermogen is en dat alles is verbonden met elkaar. Voor wie het fijne ervan wil weten kan ik het boek het 'visionaire venster' (1) aanraden.

Voordat ik te zweverig word gaan we terug naar de macrowerkelijkheid waar we tenslotte allemaal in vast zitten. Het is leuk dat we fotonen kunnen foppen en aardig dat zware objecten kunnen groeien. De klassieke wetenschap maakt gebruik van uitsluiting om hun gelijk te onderstrepen en zo blijven we in de waan dat alles is wat het lijkt te zijn.

Maar dan. Van tijd tot tijd vallen er scheurtjes in de werkelijkheid. Scheurtjes die men anomalieën noemt of Forteaanse zaken, genoemd naar de verzamelaar van bizarre feiten Charles Fort. Maar het zijn juist die 'scheurtjes' die aantonen dat onze macrowereld niet zo solide is als de materialistisch realistisch denkende mensch ons doet voorkomen. Wie een ander beeld van de werkelijkheid wil hebben zal naar de scheurtjes moeten kijken. Het zijn de uitzonderingen die de regel ontkrachten. Take it away , Bert.

(1) Amit Goswani, het visionaire venster, isbn 90.202.82662

 

Gerard:
Deva:

Er staat:
"Duizenden mensen dwepen met het boek 'The Secret' en proberen dat op de één of andere manier in hun leven in te passen. Wat ze in feite proberen is om mogelijkheisgolven te laten vervallen tot hun werkelijkheid door bewuste observatie. Bidden is alternatief om je werkelijkheid te denken. Dat dergelijke individuele acties meestal nergens toe leiden heeft te maken met het collectieve bewustzijn."


Bidden is alternatief om je werkelijkheid te denken ? Het is vragen om iets te bereiken , en wie vraagt ,...die krijgt . Of lees ik hier verkeerd ?

Wat bedoelen jullie met : Dat dergelijke acties nergens toe leiden heeft te maken met het ciollectieve bewustzijn ? Versta het hier niet goed .

Je slaat het woord meestal over, maakt nogal een verschil.
'Don't forget rule number 6'
Op 06-04-2008 10:28:48 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gerard: Op dit punt van de reeks aangeland wil ik het boekje "experimenten met God" door C.W. Rietdijk aanbevelen. Het sluit hier prachtig bij aan en komt nog met een uitleg over hoe dingen samen hangen op een totaal andere manier dan wij gewend zijn te denken: gebeurtenissen die verbindingen zijn. Erg interessant!
'Don't forget rule number 6'
Op 06-04-2008 10:32:13 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ganzfeld: @ Deva
Ik zal proberen de uitlig in volgend delen te geven.

@ AND Ja, in principe wel. Alleen moeten we ons eerst bewust worden van wat dat 'denken' dan is.
Ook daar kom ik op terug.

dank voor de input
(bericht gewijzigd op 7-4-2008 20:49:28)
Op 07-04-2008 20:49:28 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Picobyte: Even heel kortdoor de bocht als je er 100% in geloofd kan je net als Jezus over water lopen.
Quantum mechanica en de wetenschap maken meetbaar wat gelovigen een wonder noemen.
Maar wonderen bestaan niet, alles is volledig verklaarbare natuurkunde
Stroom moet vloeien.
Op 08-04-2008 21:03:13 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
RF:
Picobyte:

Even heel kortdoor de bocht als je er 100% in geloofd kan je net als Jezus over water lopen.
Quantum mechanica en de wetenschap maken meetbaar wat gelovigen een wonder noemen.
Maar wonderen bestaan niet, alles is volledig verklaarbare natuurkunde

laten we het voor het gemak even "hogere natuurkunde" noemen
(bericht gewijzigd op 8-4-2008 21:08:17)
blaat het niet dan schaapt het niet
Op 08-04-2008 21:08:17 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
berma: Typisch zou dat kunnen betekenen dat iets dat ik heb mee gemaakt maar andere mensen beweren dat dit heeft plaatsgevonden voor mijn geboorte, dat we dus allebei gelijk kunnen hebben.

Ben benieuwd of iemand dit nog leest, artikel is al bijna geschiedenis geworden
Op 07-09-2011 23:35:29 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden