Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik als puber graag mensen via de telefoon in de maling mocht nemen. 'Waarzeggers' en 'helderzienden' vormden destijds altijd een dankbaar doelwit. Met de advertenties uit de rubriek 'paranormaal' in de hand belde ik willekeurige 'waarzeggers' en 'helderzienden'.

Zodra zo een meneer of mevrouw dan de telefoon opnam lachte ik ze uit en vroeg dan; "als je echt helderziende bent dan wist je toch dat dit een flauwekul telefoontje was dus waarom neem je dan op"? Soms zou me dat duur komen te staan en sprak zo'n figuur tot mijn grote hilariteit een vervloeking over me uit. Nu een dikke 20 jaar later deed een verslaggever van de Metro een beetje hetzelfde. De verslaggever toog met een foto van een nog in leven zijnde meneer naar de paranormaalbeurs met een lulverhaal dat het zijn overleden vader zou zijn. Vijf 'paragnosten' en 75 euro later was de verslaggever niets wijzer geworden. Geen van de 'paragnosten' had het bedrog doorzien en gaven keurig de 'feel-good' reading van zijn 'vader' door.

Frank Barkel aka Bert

( uw eigen Bert met Ouija communicatiemiddel voor contacten met ... ja met wat eigenlijk? )

Paranormaalbeursen zoals Paraview zijn niet meer weg te denken. Bijna iedere week is er wel ergens in Nederland zo'n beurs waar men handopleggers, waarzeggers, tarotkaartleggers, helende stenen verkopers, wierrookpushers, klankschaalgenezers, heldervoelenden en Char look-a-likes kan tegen komen. Zelf ben ik er ook wel eens per ongeluk op een Paraview beurs terecht gekomen.

In Leiden was gelijktijdig een reptielenbeurs en in de andere zaal Paraview. Natuurlijk namen we de verkeerde ingang en stapten we in de wondere wereld van het ongrijpbare. Het viel ons toen op dat het grootste verschil tussen de reptielenbeurs en de parabeurs de mobiele pin-automaten waren. Terwijl op de reptielenbeurs alles kontant betaald moest worden kon je bij Paraview overal pinnen. Kennelijk kunnen de paraview standhouders makkelijk de onkosten van dergelijk apparatuur betalen dan de kwekers van beestjes. Dat de doelgroep die beurzen zoals Paraview bezoekt ook zo hun twijfels hebben blijkt wel uit de reacties op het spiritueel Forum.

Fraudeurs, oplichters, kwakzalvers en charlantans ze komen overal en in iedere beroepsgroep voor. Onder autohandelaren, multinationals, artsen en notarissen en natuurlijk ook onder paragnosten. Sinds Robbert van den Broeke zichzelf met zijn 'genverbrander' voorgoed als discutabel had gebrandmerkt wist ook TV medium Char van haar sokkel te vallen en de nieuwe Uri Geller bleek niets anders dan ouderwetse goochelaar in een nieuwe verpakking. En dat allemaal onder het moto: "you can fool some people some of the time but you can't fool all of the people all of the time".

Toch blijft het paranormale de mensen trekken. Bedenkelijk zaken zoals de 06-astrolijn of de 06-paralijn waar je voor leuke berdragen 24 uur per dag 'sterrenkijkers' en 'helderzienden' kunt consulteren doen goede zaken. En voor wie meer wil is er 's nachts Astro TV. In mijn bescheiden mening zijn dergelijke bel-nu-en-betaal praktijken pure geldklopperij en is het gewoon business met als doel uw geld in hun zakken te krijgen. Paranormaal is big business.

Alle mumbo jumbo en zelfverklaarde paragnosten die de plank misslaan zijn natuurlijk koren op de molen van sceptici die telkens hun gelijk bewezen menen te zien. Bestaan er eigenlijk wel paragnosten? Jazeker die bestaan. Zo was het mw. van de Hoek die in 1992 waarschuwde voor een crash die we ons nu herinneren als de Bijlmerramp. Deze dame zal je overigens niet aantreffen op beurzen zoals Paraview en heeft geen 06-ik-voorspel-uw-toekomst-voor-1,80-per-minuut lijn.

Tante Cor zat recht tegenover ons te nippen aan haar glaasje witte wijn terwijl de rook van haar onafscheidelijke filtersigaret omhoog kringelde..
Zoals altijd luisterde ze aandachtig naar de tafelconversatie en sprak, zoals gebruikelijk, alleen maar als haar mening werd gevraagd. Tante Cor is bijna 90 jaar oud en ondanks niet meer zo goed ter been, nog zeer goed bij de tijd.
Men zou haar kunnen typeren als een gewone volksvrouw, een leven lang hard gewerkt en voldoende tegenslagen om een lekkere soap van een flink scenario te voorzien. Nuchter van aard en bij tijd en wijle lekker cynisch. Dat is onze tante Cor. Haar echtgenoot had ze al meer dan een decennia geleden verloren en ik besloot om haar een beetje te provoceren en vroeg melig;”tante Cor, komt u man nog wel eens bij u spoken?”
Ik had beter kunnen weten, tante Cor is er de vrouw niet naar om zich te laten stangen, ze keek me recht en helder in de ogen en sprak resoluut; “één keer, één keer is hij bij me komen spoken.

Ze had gelijk onze volledige aandacht, had deze oude dame, waarbij vergeleken een blok beton nog soepel is, een paranormale ervaring gehad? Het leek schier onmogelijk en we hingen aan haar lippen. Nuchter vervolgde ze haar verhaal. Het was een jaar nadat haar man was overleden, om precies te zijn was het op zijn sterfdag. Die avond ging tante Cor gewoon naar bed en deed het licht uit. Toen voelde ze ‘zijn’ aanwezigheid, ze voelde het vertrouwde gevoel van hoe hij naast haar in bed gleed. “Hij” gaf haar zoals altijd een kus en dat was tevens het moment waarop zij zich omdraaide om te kijken, maar al wat ze zag was een verblindende flits in de kamer en toen was het voorbij. Ze besloot haar korte maar krachtige verhaal met een ‘ en toen wist ik dat ‘het’ goed was’. Meer woorden maakte tante Cor er niet aan vuil, haar verhaal was verteld. Alleen die flits mijmerde ze in zichzelf, wat was nou die flits? (Tante Cor overleed in 2005)

Ervaringen uit eigen hand.

Jaren geleden trok ik op met een dame die in mijn bijzijn al vaker blijk had gegeven van haar paranormale gaven. Ik besloot haar een beetje te testen. Iedere morgen verscheen ik met koffie en een verse krant aan haar bed om haar te wekken. Vervolgens pikte ik een sappig verhaal uit de krant over een ongeluk of moord. Zonder dat zij wetenschap van de gebeurtenis had gaf ik dan wat summiere details over de plaats of andere dingen die niet direct het verhaal kenbaar maakte. Telkens weer wist ze de ontbrekende 'stukken te zien'. In het begin was de accuratesse matig maar al na een paar weken wist ze de details te vertellen die ook in de krant stonden maar ook die er niet stonden.

Volgens haar 'zag' ze de beelden van het betreffende voorval en dat was dan ook gelijk de keerzijde. Buiten de beelden die ze kreeg door ons krantenexperiment kreeg ze naar verloop van tijd ook at random beelden door. In de regel waren dat niet de beelden waar een normaal mens op zat te wachten. En dus stopte we met deze ochtendexercitie.

Toch bleef het onverklaarbare trekken. Tijdens een korte vakantie waar we verbleven in een modern appartement in Gouda kreeg ze het moeilijk. 's Nachts hoorde ze geluiden en ze kreeg een beklemmend gevoel op de borst. Ze wist te vertellen dat het appartement een 'slechte plek' was. Zelf kon ik er geen chocolade van maken en had nergens last van. Toch bleef zij gedurende ons verblijf zich erg ongemakkelijk voelen. Waarom?

Aan het einde van ons verblijf kregen we de oorspronkelijke bewoners te spreken en vroegen naar de historie van het pand. Wat bleek, tijdens de bouw was er een jongetje in de bouwput gevallen en verdronken. De buren in het aangrenzende appartement waren kort na hun verhuizing gescheiden omdat de buurvrouw steeds 'gekker' werd. Nadat de buurman zijn biezen had gepakt was de 'gekke' buurvrouw tot zelfmoord overgegaan. Toeval? Kan iemand 'voelen' of een plek goed of slecht is?

Ik besloot om haar te testen. Ik kende destijds een oud-rechercheur en vroeg hem waar een heftige 'crime-scene' had plaats gevonden. De man vertelde me over een verkrachting waarbij het slachtoffer was vermoord. Hij gaf me details en vertelde me waar de plek was (langs de kade van het Amsterdamse IJ en de Oranje sluizen). De test kon beginnen.

Ik vertelde mijn vriendin dat we een lange wandeling gingen maken en dat we langs een 'onheilsplek' zouden komen. De opdracht was simpel. Gewoon lekker wandelen en aangeven waar ze het een 'slechte plek' vond. En aldus gingen we op pad. Ik voerde haar langs huizen, begraafplaatsen, enge steegjes en obscure terreinen. Ze reageerde nergens op. Na een dikke twee uur zei ik dat ze de plek niet had kunnen aanwijzen en dat we terug naar huis zouden gaan. Dat was een beetje gemeen want ik liet de route naar huis langs het IJ en over de Oranje sluizen gaan.

Babbelend over koetjes en kalfjes liepen we langs de door de rechercheur aangewezen plek. Mijn vriendin stond in één keer stil en zei: "dit is het , dit is een 'slechte' plek". Dat was een kippenvel moment en voor mij het bewijs dat mensen 'slechte plekken' kunnen voelen. Details kon ze niet geven alleen maar aangeven dat er iets verschrikkelijks op die plek was voorgevallen. Ikzelf detecteerde overigens helemaal niets op die plek.

Dit verhaal is eigenlijk te zot voor woorden, reden temeer om het hier neer te schrijven.
Het speelt zich jaren geleden af, ik was een jaar of 16. Buiten de zaken waarmee de jeugd zich toen zoal mee bezig hield, was ik erg geïnteresseerd in spiritisme. Nou stelde dat niet zo gek veel voor hoor, eigenlijk kwam ik niet verder dan het zogenaamde glaasje draaien en kijken naar griezelfilms. Enfin, ik woonde toen in de nieuwbouw van Amsterdam Noord. Op een avond kregen via-via te horen dat er bij één van de jongens uit de buurt een klopgeest in zijn box zou huizen. De jongen die het betrof kenden we maar oppervlakkig en we besloten om bij hem navraag te doen. De dagen verstreken tot we op een avond de bewuste knaap zagen lopen. We schoten hem direct aan en vroegen hem rechtstreeks naar zijn klopgeest. “Ja”, antwoordde de jongen, “ bij mij in de flat woont een klopgeest in de box”. “En is ie er altijd vroegen wij?” de jongen beaamde: “Ja, je kan hem iedere avond horen”.

Mooi, zonder verder te dralen besloten we ad hoc om met de knaap mee te gaan om zijn klopgeest aan te horen. Hij nam ons mee naar een wijk met typische middelhoogbouw. Hijzelf woonde op de 1ste etage en de bewuste box lag daar direct onder. Dat was ook de reden waarom hij altijd de geest kon horen kloppen.
We waren met een man of vijf toen we zijn box instapten en de deur achter ons sloten.
Nou moet je weten dat het hier dus nieuwbouw betrof en de bouwkundige situatie was als volgt. De box waarin wij zaten lag naast de stookruimte, de achterste muur grensde aan de bosschage van de buitenkant van het pand, de andere zijmuur grensde aan een gangetje en de muur met de toegangsdeur grensde aan de centrale gang die door het gehele boxencomplex liep. Buiten een klapraampje in de achterste muur, waren alle muren blind.

Ook toen al had ik de wijsheid in pacht en ik snoefde dat zijn ‘klopgeest’ niets anders was dan de ketels in de naastgelegen stookruimte. In al mijn wijsheid liep ik luid te verkondigen dat door de warmte metaal uitzet en dat je daarbij allerlei geluiden hoort. De jongen liet mijn betweterij gelaten over zich heen komen en zei ‘ wacht nou maar af’.
Het zal niet later zijn geweest dan een uur of negen ‘s avonds toen het begon. Vanuit de stookruimte was een duidelijke ‘ kloink’ te horen alsof iets van metaal tegen metaal sloeg. Al snel kwam er ook een ‘ bonk’ bij alsof er iets tegen de muur sloeg. De geluiden waren niet hard en niet zacht, het varieerde een beetje. Soms kwam het van links, soms van rechts en weer een andere keer leek het geluid vanuit de ruimte zelf te komen. “Zie je wel”, begon ik te blaten, “het is de verwarmingsketel”. Ik had de woorden nog niet uitgesproken of een serie harde slagen waren hoorbaar op de muur die grensde aan het ketelhuis. De slagen gingen van links naar rechts, vervolgden hun weg op de buitenmuur, om daarna gelijk door te gaan op de zijmuur. Als afsluiting kwam er een enorme klap op de houten boxdeur. Ik schrok me rot. We doken tegelijk en met z’n allen naar buiten en staarden met stomheid geslagen de lange gang in… Niemand te zien. (Optekening van mijn persoonlijke ervaring)


( Mijn opa, oma en tante als kolonisten in Batavia (Indonesië). Ze moesten vluchten voor de Japanners in de tweede wereldoorlog. Buiten mooie verhalen namen ze ook de 'stille kracht' mee terug. Van kindsbeen aan kreeg ik de mystiek met paplepel ingegoten en zag de uitwerkingen ervan. Maar wat zag ik eigenlijk? was het magie, telekinese, 'geesten' of illusies?)

Glaasje draaien.

Wie op zoek wil naar de 'gene zijde' begint al rap met het zogenaamde 'glaasje draaien'. Een luxe methode daarvoor is het gebruik maken van een Ouija bord. In onze tijd maakte we echter gebruik van scrabble lettertjes die we keurig op alfabet op tafel legde. Een gewoon glas in het midden en wat geïnteresseerden er omheen. Ieder legt een vinger op het glas zonder druk uit te oefenen en vervolgens stelt men vragen aan de 'overledenen'.

Men zegt dat er gevaren kleven aan deze vorm van spiritisme. Zelf hebben we nooit enig nadeel of ongewenste effecten gekregen, maar goed. Het probleem bij glaasje draaien is natuurlijk de vraag of het glas door iemand geduwd wordt of dat er inderdaad een 'contact' is gelegd. Om fraude te voorkomen zorgden we altijd voor een deelnemer die niet aan het glas zat. De controle vraag betrof dan altijd de niet-deelnemende persoon.

Zo vroegen we naar de voornaam van de overleden oma of opa van de niet deelnemende partij. Het lukte opvallend vaak om deze naam tevoorschijn te laten komen tot verbijstering van iedereen. In een ander geval riepen we de overleden vader op van een niet deelnemende meneer. Om te kunnen controleren of het de juiste was zouden we de doodsoorzaak van deze vader moeten achter halen. Niemand buiten de niet-deelnemer om kende zijn overleden vader of de geschiedenis. Toen we contact hadden vroegen we simpelweg naar de doodsoorzaak. Het glas schoot als een razende telkens met kracht tussen de letters N en S. We begrepen er niets van. De niet-deelnemer trok echter lijkwit weg. Later bleek dat zijn vader zich voor de trein (Nederlandse Spoorwegen) had geworpen.

Kennelijk kan men dus via glaasje draaien correcte informatie naar voren halen die je niet bezat. Maar lukt dat ook met Lotto uitslagen, toekomst voorspellingen of het terug vinden van verloren voorwerpen. Misschien wel. Maar in ons geval niet. Na vele sessies was het ons nooit gelukt om dergelijke correcte informatie naar boven te halen. Waarom vertellen 'geesten' wel correcte details over zichzelf maar niet over de Lotto uitslagen en dergelijke?

Zijn het wel de geesten van overledenen waarmee je in contact treed? Ikzelf twijfel daar ten zeerste aan. Volgens mij is het ritueel van glaasje draaien slechts een methode om onbewust de gedachten van de niet-deelnemer op te pikken. Zo dacht de man van de voor de trein gesprongen vader heel sterk aan de doodsoorzaak en was daarmee gefocussed op ons spel. Informatie van andere overledenen ophalen zonder dat er een betrokken niet-deelnemer in de buurt was lukte ons nooit.

De proef op de som. We lieten iemand een woord opschrijven en deze in een envelop stoppen. De envelop werd dichtgemaakt en namen we mee. Later toen de schrijver niet in de buurt was probeerden we via glaasje draaien er achter te komen welk woord op de brief stond. In alle gevallen lukte dat niet. Maar zodra de schrijver van het woord tijdens de sessie toekeek lukte dat wel in bijna de helft van de gevallen. Toch meer telepathie?

En toen?

Naarmate de tijd verstreek leken de paranormale krachten van mijn vriendin af te nemen. Dat lijkt in overeenstemming te zijn met het zogenaamde 'poltergeist' verschijnsel waar in bijna alle gevallen jonge dames bij zijn betrokken (lees dit blogje er op na). Hoewel ik getuige ben geweest van behoorlijk wat frappante zaken heb ik toch nooit bewijs of aanwijzingen gehad dat er échte geesten in het spel waren. Telkens kon je de situaties ook uitleggen als telepathie, zelf genereren van gebeurtenissen of het oppikken van bepaalde frequenties (of zo u wilt, dimensies).

Natuurlijk zijn louter mijn ervaringen niet representatief voor de rest van de wereld. In iedere familie gaan er wel 'spookverhalen' rond en bijna iedereen heeft wel eens een ervaring gehad die je 'paranormaal' kan noemen. Het is heel verleidelijk om dergelijke ervaringen toe te schrijven aan activiteiten van de 'gene zijde'. Het persoonlijk paradigma speelt hierin een grote rol. Maar geloven is één ding, welk bewijs is er?

Ik zal de laatste zijn die de vreemde zaken tussen hemel en aarde wil ontkrachten maar ik weiger om domweg achter de fanfare van 'Paraviewgnosten' aan te lopen. Was het maar zo simpel.

Edmund: Een maand of 3 geleden stond er in het Belgisch weekblad Humo ook zo'n onderzoek. Serge Simonart kwam tot dezelfde conclusie:merendeel van de mensen die achter kraampjes zitten praten naar de mond en leveren hun spiritueel oordeel op basis van wie ze voor zich zien zitten. Een maatpak had een heel andere uitwerking dan een verfrommeld ongeschoren uiterlijk.

Wat mij opvalt is dat veel spirituele mensen zelf hun leven niet op orde hebben terwijl ze wel aan anderen willen vertellen hoe er geleefd moet worden. Riekt naar compensatie en spirituele machtswellust.

Waarmee ik ze niet allemaal over dezelfde kam wil scheren, al denk ik wel dat een meerderheid van de professionele spiritisten gewoon indrukken volgt die niets met spiritualiteit te maken hebben.
Op 23-05-2008 10:19:35 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Edmund:
hoewastookalweer:

Hij die praat die weet niet
Hij die weet die praat niet

Dat is een beetje zwart wit. Mijn schoonmoeder is spiritueel heel actief. Doet al jaren reiki en gaf me een tijdje geleden een behandeling voor een ernstige oorontsteking. Normaliter heb ik daar minstens een week of 2 last van en oorontsteking kan héél pijnlijk zijn. De dag na haar behandeling was het weg. Zelfs met antibiotica lukte me dat in het verleden niet. Na tientallen oorontstekingen te hebben gehad (chronisch gedoe) kan ik met 100% zekerheid zeggen dat haar behandeling het toen had genezen. Tot mijn eigen verbazing want voorheen dacht ik bij reiki meteen aan placebo. Blijkbaar niet dus. Zij praat open over haar spiritualiteit. Soms te open naar mijn mening, maar in de tijd dat ik ze ken maakt ze wel iedere claim waar. Ze praat én weet. Al vast het bij haar op dat het geen egogedoe is en dáár ligt de crux volgens mij. Veel spiritisten zijn alleen maar bezig om fantastisch te worden gevonden terwijl dat op dat niveau er niet meer toe zou mogen doen.
Op 23-05-2008 10:34:06 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Edmund:
Deva:

De laatste keer dat ik naar zo'n beurs toeging , belandde ik aan het tafeltje iemand die ik lang niet meer gezien had , en ben wel erg aardig verschoten van wat deze helderziende te vertellen had, sta je gwewoon paf van , hoe ze het allemaal weten .Is wel wat anders dan duimzuigerij , zou ik zo zeggen .

Wil je iets specifieker zijn? Ben wel benieuwd.
Op 23-05-2008 10:34:45 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Lanoe: Ik moet zeggen dat Ogilvie het tot nu toe goed doet.
Niet te zweverig, direct en in amerika getest.
Wil ook niet dat je reageert als het suggestief is, maar enkel als het een direct hit is.

My type of guy

Carpe diem homo universalis
Carpe diem homo universalis
Op 23-05-2008 10:43:07 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Edmund:
Deva:

Het resultaat was verbluiffend , moet nog wel dingen afwachten, maar op de foto's kon ie omgekeerd dingen erover vertellen , en alle klopte, zoals ook dingen die hij zovele jaren geleden verteld ook uitgekomen zijn .

Wat klopte? Wat is uitgekomen?
Op 23-05-2008 10:55:15 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Edmund:
Bramsan:


Ogilvie?

weet je het zeker??
ik geloof trouwens niet dat hij goed door die test kwam...

Blog ter bevordering van het Logisch Redeneren
(leuk blog trouwens..)

check ff:

http://logates.wordpress.com/2008/05/12/derek-ogilvie-een-uitzending-geanalyseerd/



Hij kwam niet door de Randi-test, nee. Sowieso knap dat hij het onmogelijke probeerde. Om de Randi-test te doorstaan moet je kraakhelder kunnen communiceren met gene zijde. Beetje naief om te verwachten dat het zo rechtlijnig werkt.
Op 23-05-2008 14:29:52 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Lanoe:
Logates:



Hij kwam niet door de Randi-test, nee. Sowieso knap dat hij het onmogelijke probeerde. Om de Randi-test te doorstaan moet je kraakhelder kunnen communiceren met gene zijde. Beetje naief om te verwachten dat het zo rechtlijnig werkt.
[/quote]
De JREF test werd in samenwerking met Derek Ogilvie en volledig met zijn goedkeurig opgesteld, er worden dus geen onmogelijke dingen verwacht, "slechts" een demonstratie van wat Derek zegt te kunnen doen in gecontroleerde omstandigheden. Het vermoeden bestaat dat de test inhield dat Derek telepatisch van een kind doorkreeg welk voorwerp het vasthield; twintig voorwerpen, één correct, you do the maths!

Derek koos zelf het kind uit, de voorwerpen en het tijdstip, hoeveel rust hij nodig had, hoeveel water hij wilde drinken, wat voor broek hij aanhad en hoe hij zijn haar die dag had gekamd! Het enige waar Derek geen controle over had waren de testcondities, maar zeg nou zelf: 't is toch een simpele test voor iemand die claimt telepatisch te kunnen communiceren met kinderen!

LOGATES
[/quote]

Uhm, ik bedoelde gewoon de test over de hersenactiviteit in zijn rechterhersenhelft:S

Bovenstaande testen zijn te suggestief, maar dat wisten we al van Uri Geller, want die slaagde wel in veel van die tests, maar dat was ook weer niet goed genoeg.
Met het russische meisje met dr zgn rontgen ogen verliep het al niet anders.
Maar dan moet ik over blokkeren beginnen en dat gaat nog dieper, maar met een beetje training kan eenieder dat.
Dan krijgt Derek ook niets uit mij, mn kind of wie dan ook, want dan blok je hem gewoon.
Ik heb het zelf een keer gedaan via mn vriendin bij Rasta Rostelli en nope, hij kreeg haar niet onder hypnose

Carpe diem homo universalis
Carpe diem homo universalis
Op 24-05-2008 11:12:23 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden