Dit jaar vond alweer de 62ste editie van het Festival d'Avignon plaats in de gelijknamige Zuid Franse stad. Festival d'Avignon is een klein beetje te vergelijken met onze Uitmarkt en bijna een maand lang tonen diversen artiesten, potsenmakers en ander creatief volk hun kunsten op straat en in de theaters. Vorig jaar was ik er  (zie hier voor een impressie) en ook dit jaar wilde het toeval dat ik op het juiste tijdstip op de juiste plek was.

Terwijl ik door de stad slenterde viel mijn oog op een angstaanjagend pamflet dat tussen de olijke theaterposters hing. Klik, foto genomen. Daags later hoorde ik op de radio dat de makers van de sinistere boodschap op het pamflet een vooruitziende blik hadden gehad. De kerncentrale van Tricastin had 30 kubieke meter vloeistof met het radioactieve uranium erin verloren.

Kerncentrales zijn niet meer hot. Vroeger kon een bezorgde burgerij een kerncentrale nog stil leggen zoals in het Duitse Kalkar. Maar tegenwoordig is er haast geen anti-kernenergie-demonstrant meer te vinden. En zo kon het gebeuren dat Frankrijk tegenwoordig ongeveer 80% van haar energiebehoefte uit kerncentrales haalt. En zo kon het ook gebeuren dat er in één maand tijd vier incidenten bij Franse kerncentrales plaats vonden. 

Maar wie maalt er nog om? We hebben immers de kernramp in 1986 van het Russische Tsjernobyl met glans overleefd en de sussende deken van overheden deed de rest. Onder druk van de C02-hype en de vieze smaak van kolengestookte energiecentrales wisten kerncentrales een gestage groei door te maken. Het grote nadeel van kerncentrales is natuurlijk het radioactieve afval dat achter blijft.

In Nederland slaan we een deel van die troep op in Vlissingen bij de Centrale Organisatie Voor Radioactief Afval. Maar veel van het radioactieve materiaal verdwijnt onder de grond. En terwijl de Chinezen het gewoon in Tibet dumpen bouwen Amerikanen er bizarre kunstwerken op om te voorkomen dat toekomstige generaties die vergeten zijn dat het om een radioactieve dumpplek gaat hun schep daar in de grond zetten (zie hier)

'Wat fout kan gaan zál fout gaan'

Met de lugubere tekst van het pamflet en de 'incidenten' rondom mijn vakantieadres in het achterhoofd stelde ik mij voor hoe in geval van aardbevingen, overstromingen, komeetinslagen en andere extreme ellende het venijn eigenlijk pas in de staart zou blijken te zitten. Niet de ramp zelf zou ons zorgen moeten baren maar het domino effect van scheurende, lekkende, of knallende kerncentrales van Zuid Frankrijk tot het Nederlandse Borssele.

Net als met elektrosmog en monsterlijke additieven in ons voedsel is radioactiviteit niet direct zichtbaar en het is heel menselijk om je niet druk te maken over wat je niet ziet. Rokende schoorstenen en met olie ingesmeerde vogels zijn wel zichtbaar en daar wil men nog wel eens stelling tegen nemen.

Eenmaal terug in Nederland speurde ik de media er nog even op na. De vier incidenten bij de Franse kerncentrales hadden niet geleid tot verontwaardigde krantenkoppen op de voorpagina's en buiten wat gesputter van Greenpeace was er volgens de Franse autoriteiten toch echt niets aan de hand. Een hele geruststelling...

Edmund: Als't fout gaat dan zitten we verdomd dichtbij.
I've got a plan so cunning, you could put a tail on it and call it a weasel
Op 30-07-2008 13:33:27 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden