De socioloog Dr. Willem Schinkel schreef een interessant boek met de aansprekende titel "Denken in een tijd van sociale hypochondrie" (PDF alert). Schinkel ziet een contradictie tussen uitslagen van enquêtes waarin we beweren het gelukkigste volk op aarde te zijn en onze obsessie om van iedere mug een olifant te maken. Net als een hypochonder die in ieder kuchje en kriebeltje zijn nakende dood ziet, reageert onze samenleving overspannen en krampachtig op ieder incidentje alsof het einde van de wereld daar is. Volgens Schinkel komt dat omdat we niet meer geloven in een betere toekomst en daardoor geobsedeerd raken door de problemen van het heden. Vormen we echt een lege samenleving in een lege maatschappij? Is er nog iets waard om voor te leven of te sterven?

De filosoof is mij even ontschoten maar rond 1900 bedacht er één dat er slechts twee zaken zijn die het écht waard zijn om voor te leven en te sterven en dat waren god en liefde. Als je "god" vrij vertaalt als datgene waarvoor je staat en in gelooft dan kan ik daar een heel eind in meegaan. Maar waar staan we voor en is er nog wel liefde?

De wereld is klein geworden en de tijden dat men kon dromen over wat er aan het einde van de horizon zou zijn, zijn allang voorbij. Voor een zak euro's kunt u er zelf gaan kijken of dankzij TV of Google Earth een aardig idee van krijgen. Van de dagelijkse realiteit is veel in kaart gebracht en we krijgen dagelijks veel meer antwoorden dan we vragen hebben. Nieuwsgierigheid wordt acuut bevredigd (of als het de verkeerde nieuwsgierigheid is de kop ingedrukt) en wat rest is blasé zijn. Seen that, done this.

We kennen geen honger en je moet in dit land erg je best doen om een beetje te ontberen. Het gaat ons goed zeggen we. Maar wat is goed? Een gevulde koelkast, breedbeeld-TV en een bed maakt nog geen 'goed'. Hoogstens is het comfortabel. De mens is niet gemaakt om in een omgeving te zitten waar aan iedere randvoorwaarde is voldaan. We zijn zoals een tijger in de dierentuin, murw geslagen en van iedere echt interessante prikkels ontdaan.


(Uit de tijd dat we alles slikten voor zoete koek. Stel WEL vragen)

We snakken stiekem naar een figuur zoals Hitler en zijn blij met gestoorde lieden zoals Dutroux of Fritzl. Angst en afkeer geven ons het gevoel weer te leven en het gevoel ergens voor of tegen te moeten strijden. Een surrogaat voor dat gevoel is een EK of WK voetbal of een oranje getooide atleet. Misschien is daarom sport zo een populair onderwerp. Want laten we eerlijk zijn waar krijgen we tegenwoordig de handen nog voor op elkaar?

Met Domela Nieuwenhuis voorop wisten de verworpenen der aarde van uitgebuite arbeiders op te klimmen tot van de wieg tot het graf goed verzorgde burgers van nu. We werpen allang geen barricaden meer op en staken is als een betekenisloos ritueel geworden in een politiek steekspel waar de uitkomst al van vaststond.

Net als een porseleinen vaas in bubbeltjes plastic zijn we van top tot teen ingepakt in veiligheidsmaatregelen. Via Arbo tot CAO en via TÜV geprüft tot TNO zijn alle dagelijkse risico's tot een minimum beperkt. En gaat het dan toch nog eens onverhoopt fout dan staan complete medische fabrieken klaar om u zo snel mogelijk weer aan het werk te krijgen. Wie uit het bubbeltjesplastic ontsnapt en bijvoorbeeld geen helm draagt of naast het zebrapad oversteekt wordt gestraft.

Het woord liefde heeft niet meer dezelfde betekenis als vroeger. Liefde heb je tegenwoordig pas voor iemand als diegene aan je behoefte voldoet. Onvoorwaardelijke liefde is een illusie geworden. Zolang een partner aan de behoefte voldoet gaat het goed maar o wee als hij of zij een eigen willetje blijkt te hebben. Jaarlijks scheiden in Nederland tussen de 35.000 en 37.000 mensen van elkaar. En dat zijn alleen nog maar de getrouwde stellen. Onbekend is hoeveel LATTERS of samenwonenden elkaar de rug toekeren. Waarom? Kan een partner geen leven lang meegaan?  "We zijn uit elkaar gegroeid" hoor je vaak als drogreden. Wat ze eigenlijk zeggen is: "We hebben niet in elkaar geïnvesteerd en niet elkaars tekortkomingen geaccepteerd". Over naastenliefde zal ik maar zwijgen. Wanneer heeft u iets positiefs gedaan voor een volslagen vreemde?

In dit grijze leven snakken we naar prikkels die er niet zijn. Sommigen proberen zich nog een beetje mens te voelen door bungee te jumpen of parachute te springen. Daarom hebben we pretparken, achtbanen, kermissen en spookhuizen. We geven graag geld uit om te voelen dat we nog leven. Anderen denken dat door te kopen, kopen, kopen het gevoel van geluk wel zal komen. Maar ook na honderd Prada handtassen of duizend Nike schoenen komt de échte bevrediging niet.

We doen er letterlijk alles om aan de ijzeren greep van onze totaal gecontroleerde omgeving te ontsnappen, het drijft ons jaarlijks massaal naar verre vreemde oorden. Maar in plaats van als een Livingstone domweg de witte vlek op de landkaart van donker Afrika in te stappen nemen we, geconditioneerd als we zijn, een reisverzekering en willen vooraf precies weten wat we gaan eten en waar we gaan slapen. Daarom bevredigt vakantie ook niet. Hoogstens ruil je de ene gecontroleerde omgeving kortstondig in voor een ander.


(Is het dit soort propaganda waar u voor wilt leven en sterven?)

Gevangen tussen hedonisme en escapisme schreeuwen we moord en brand over zaken die er niet toe doen. Zaken die net als dat kuchje of kriebeltje gewoon vanzelf weer overgaan. We hebben weer iets nodig om voor te leven en te sterven. En dan bedoel ik niet die flauwekul als 'war on terror' (ook al begrijp je nu waarom zoveel sukkels er wel in geloven) of gaan collecteren voor instanties waarvan de directies tonnen verdienen en de strijkstok de grootste winnaar is. Het is inmiddels wel duidelijk dat onze 'leiding' ons niet voor zal gaan en als ze dat wel doen slechts een waan volgen. We moeten het zelf doen. U en Ik tegen de rest van de wereld.

Niet opzij kijken naar wat een ander doet maar blik vooruit en uit liefde doen waarin je gelooft. Ga eens voor de spiegel staan en vraag uzelf hardop af: "wat wil ik nou eigenlijk?" Zoek naar de zingeving en geef u daar aan over. Zeg nee tegen al die flauwekul die u van bovenaf wordt opgelegd. Zoek uw passie en ga ervoor. Laat u niet ringeloren door het valse gevoel van zekerheid of het oordeel van uw omgeving. Maar al te vaak vormen die twee de grootste tralies van uw kooi. Neem risico's en leef.

De tijd is gekomen om wakker te worden. Gebruik het systeem en laat het systeem niet u gebruiken. Kies voor wat het hart ingeeft. U heeft gemiddeld slechts 60 to 80 jaar te gaan op deze planeet en de tijd van het lintje na 40 jaar trouwe dient voor een baas is voorbij. Er is maar één ding waard om voor te leven en sterven en dat is ontsnappen uit uw kooi.
De individuele revolutie is begonnen maar de eerst stap moet u zelf zetten. Ik zie u aan de andere kant van het hek.

Denken in een tijd van sociale hypochondrie
Aanzet tot een theorie voorbij de maatschappij
Willem Schinkel
ISBN: 9789086870172

C.: Supergoede blog!!

Silly me : ik geloof nog steeds in onvoorwaardelijke liefde en volgens mij bestaat dat ook echt. Maar ik denk dat je dat pas kan voelen als je onvoorwaardelijk van jezelf houdt.

Ik zie je graag aan de andere kant van het hek.
Op 28-08-2008 0:39:26 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
3.14po:
C.:

Supergoede blog!!

Silly me : ik geloof nog steeds in onvoorwaardelijke liefde en volgens mij bestaat dat ook echt. Maar ik denk dat je dat pas kan voelen als je onvoorwaardelijk van jezelf houdt.

Ja, dat denk ik ook. Gewoon houden van hoe zaken zijn, in plaats van ze af te spiegelen tegen vanalles en nog wat om zo tot oordelen te komen.

Goed artikel van Pino.
(bericht gewijzigd op 28-8-2008 1:39:29)
United as one. Divided by zero.
Op 28-08-2008 0:49:25 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
KC: On the spot.

Side-note: War on Terror = War on Terra (subliminal no more )
Ik ben omdat 'ik' is. 'Ik' heeft nooit niks en is voor altijd.
Op 28-08-2008 3:09:45 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Klaas Vaak:
3.14po:

C.:

Supergoede blog!!

Silly me : ik geloof nog steeds in onvoorwaardelijke liefde en volgens mij bestaat dat ook echt. Maar ik denk dat je dat pas kan voelen als je onvoorwaardelijk van jezelf houdt.

Ja, dat denk ik ook. Gewoon houden van hoe zaken zijn, in plaats van ze af te spiegelen tegen vanalles en nog wat om zo tot oordelen te komen.

Goed artikel van Pino.


ik hou onvoorwaardelijk van pizza en lasagna.... telt dat ook?
Op 28-08-2008 10:03:40 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
celtic: Mooi artikel. Werd er stil van. We laten ons opsluiten door de wereld die we zien met onze materiele ogen en zekerheden .Het wordt tijd dat we ons eens openstellen voor zaken die niet met geld te koop zijn. Dat zijn de dingen die ons van binnen vullen met rijkdom. Het leven weer als een avontuur gaan zien. Een avontuur waar niets en niemand zeker is. Ons overgeven aan de verandering.
Condemnation without investigation is the highest form of ignorance
Op 28-08-2008 14:24:38 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
freddie-v-ierse: De persoon die mij de kleur rood emotioneel kan verklaren heeft mij overtuigt dat er zoiets vaag als liefde mogelijk is, tot die tijd blijft het de ketting waar mensen zichzelf in wurgen
Wie beweert de gedachten van een ander te kennen liegt, we kunnen niet eens uitleggen hoe een orgasme voelt,
dit is nog wel de meest primaire emotie, de gedachten zijn al helemaal niet te verklaren.
Op 30-08-2008 16:10:47 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden