De dood is de grootste vrees van het mensdom. In zijn kielzog volgt een andere angst: doden die niet dood blijven. Eens je uit deze wereld vertrekt wordt er verondersteld dat je niet meer terugkomt. In het verleden hebben mensen veel manieren bedacht om er zich van te vergewissen dat de doden blijven waar ze horen te zijn.

De begrafenispraktijken, en de begrafenis zelf, zijn van oorsprong niet bedoeld om de levenden te behagen, maar om te vermijden dat doden terugkeren als rusteloze spoken, dwalende zielen, gastheren van het kwaad of bloedzuigende vampieren. De begrafenisrituelen kunnen eenvoudig of extravagant zijn. Voor de doden komt het er niet op aan, zolang ze maar met respect begraven worden.

Gegrafenisstoet

Een motief dat in de folklore gebruikt werd was 'greatfull dead'. Het gaat om verhalen waarbij de nog niet begraven doden mensen lastig vallen voor een fatsoenlijke begrafenis. Misschien is dat de reden waarom mensen wat tijd voorbij lieten gaan vooraleer ze een lijk of lichaamsdelen begroeven.

In de tijden toen mortuaria nog niet bestonden werden de lijken thuis voorbereid op de begrafenis. De lijken werden afgelegd, gewassen en gekleed (meestal in hun meest zondagse pak). Nadien werd het lichaam opgebaard zodat het zichtbaar was tijdens de nachtwake.

Opgebaard

Alle spiegels in huis werden afgedekt omdat de mensen geloofden dat de doden nog een tijdje rond hun lichaam draalden. Als ze in een spiegel zagen dat ze dood waren zouden ze te geschokt zijn en niet meer doorreizen naar de overkant. Bovendien werden alle klokken stilgezet op het tijdstip van het overlijden zodat de doden niet bewust waren van het feit dat de tijd verder tikte.

De lijken werden altijd langs de achterdeur van het huis afgevoerd, nooit langs de voordeur. Daarna nam de begrafenisstoet verschillende omwegen om de begraafplaats te bereiken. Deze tactiek werd gebruikt om de doden in verwarring te brengen zodat ze de weg naar huis niet meer konden terugvinden.

Strategische route

Het was geen goed nieuws als een dier over een nog niet begraven lijk gesprongen had. Dat wees op een rusteloos spook of een vampier.

Volgens de folklore is een reis naar het leven na de dood niet gratis. Mensen plaatsten muntstukken op de ogen en de monden van de doden. Een beroemde oude bron over deze traditie komt van de Griekse mythologische god Charon die de doden over de rivier Styx naar het schimmenrijk Hades bracht. Als je Charon niet kon betalen dan geraakte je onmogelijk aan de overkant en werd men gedoemd om een eeuw lang rond te dwalen.

Volgens de overlevering hebben de doden ook honger. Graven en tombes werden daarom gevuld met voedsel. Na de begrafenis werd over een lange periode voedsel aan het graf achtergelaten. Het voedsel ondersteunde de doden namelijk tijdens hun reis naar de overkant. Indien dit niet gebeurde zouden de doden naar het leven terugkeren om te eten, misschien wel om bloed te drinken (in culturen waar er een sterk geloof was in vampieren).

Eenmaal de overkant bereikt, hadden de doden persoonlijke zaken uit hun vorig leven nodig. Daarom offerden mensen de persoonlijke bezittingen en gereedschappen, de traditionele zaken zeg maar. De Egyptenaren gaven hun farao’s een kudde dode dieren, bedienden en militairen mee. Misschien was er wel de onderliggende boodschap: je hebt alles voor een goed verder leven, geniet ervan en blijf daar!

BTtje:
Daarna nam de begrafenisstoet verschillende omwegen om de begraafplaats te bereiken. Deze tactiek werd gebruikt om de doden in verwarring te brengen zodat ze de weg naar huis niet meer konden terugvinden.

als hij/zij de plaats kent, is het wel een probleem

Volgens de folklore is een reis naar het leven na de dood niet gratis. Mensen plaatsten muntstukken op de ogen en de monden van de doden.

God can't handle money
Op 09-12-2008 13:50:37 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
noorderzon: Weet er iemand de echte reden waarom een lijk 3 dagen opgebaard ligt voordat hij/zij de grond ingaat/cq. gecremeerd wordt?

Volgens mijn vader had dit te maken met het gegeven dat er zoiets als schijndood bestaat. Dat kan je hart wel tijdelijk gestopt zijn, maar je bent nog niet hersendood....
Griezelig! Zijn oom schijnt schijndood geweest te zijn. En is tijdens het opgebaard liggen weer ontwaakt. Hij heeft erna nog 10 jaar geleefd. Maar lachen kon hij nooit meer, want daar was de verstijving al begonnen.

De Haïtianen willen nog wel eens een lijk opgraven als diegene onder verdachte omstandigheden is gestorven. Ze hakken dan voor de zekerheid het hoofd eraf.
Dit is overigens goed bedoeld.
Het mocht eens zo zijn dat die "zombie" rond gaat lopen (schijndood). Voor de Haïtianen is er niks ergers te bedenken dan dat je willoos door het leven moet als zombie dus.
Tenslotte zijn ze als slaaf in Haïti terecht gekomen, dus dat in ieder geval nooit meer....
dan maar hoofd eraf.

Op 09-12-2008 16:57:39 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Picobyte: Een aanvulling op bovenstaand verhaal.
Een moderne grafsteen staat doorgaans aan het hoofdeind van een graf maar dat is ook later pas gekomen, de eerste grafstenen waren minimaal formaatje stelcoplaat zodat de dode die er onder lag never nooit dat blok steen kon optillen om uit zijn graf te kruipen.

Stroom moet vloeien.
Op 09-12-2008 23:42:16 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ja Horus: De Haïtiaanse drugs zijn verbluffend. Maar ik word gecremeerd en uitgestrooid. Geloof ik.
En dan bevrijd ik Houdini en komen we samen terug.
Wed ik.
(bericht gewijzigd op 10-12-2008 0:18:21)
I'm not a complete idiot. Some parts are missing.
Op 10-12-2008 0:17:51 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden