Van tijd tot tijd krijg ik om de één of andere onverklaarbare manier de kriebels. Iets in me zegt me dan dat ik naar 'de velden van weleer' moet afreizen. 'De velden van weleer' is een verwijzing naar de loopgraven uit de Eerste Wereldoorlog, de grootste patstelling ooit waar tussen 1914 en 1918 vriend en vijand bij bosjes het leven lieten. Nederland was destijds neutraal en misschien is het daarom dat we er zo weinig over horen. Onterecht overigens. De periode '14-'18 is een belangrijk keerpunt in onze historie geweest. Ulanen te paard met lansen en sabels werden in amper vier jaar tijd vervangen door tanks en gifgas, de mensheid betrad op gewelddadige wijze de moderniteit. Maar buiten het sociaal-historische aspect zijn er ook nog steeds mysteries en wonderbaarlijke vertellingen.

romange 14-18
(Jean-Paul de Vries toont zijn vondsten)

Zo nu en dan ga ik weer terug naar '14-'18 en verwonder mijzelf over de historie en natuurlijk ook over de grenswetenschappelijke kant daarvan. Zo rapporteerde ik hier al over het goed gedocumenteerde geval van precognitie zoals beschreven in de 'Rill-brieven'. Of hier waar we konden lezen over de persoonlijke ontberingen van Unteroffizier Carl Heller. Voor velen is de 'great war', zoals de periode ook wel wordt aangeduid, nog lang niet vergeten. Tot op de dag van vandaag keren kleinkinderen van de gevallen soldaten uit Duitsland, België, Frankrijk, Engeland, Australië, Amerika, Canada en diverse voormalige koloniën terug naar de linies om hun eer te betonen.

loopgraven
(Loopgraven nog duidelijk zichtbaar)

Ditmaal vertrokken wij naar het gebied dat op ongeveer 30 kilometer van de Franse vestingstad Verdun ligt. In dit gebied liggen nog steeds stukken slagveld zoals ze in 1918 achter werden gelaten. Tussen de bomen en het groen zijn de loopgraven en kraters van de bominslagen nog steeds te herkennen. Bijna 100 jaar later liggen er nog steeds bommen, uitrustingsstukken en andere stille getuigen van de massale slachting die er plaats vond. En dat brengt mij bij een opmerkelijk man.

Jean-Paul de Vries is een Nederlander die al vanaf zijn vroege jeugd bijna ieder weekend naar de voormalige slagvelden toog om met zijn vrienden te zoeken naar artefacten. Inmiddels woont hij er en heeft hij een zeer opmerkelijke museum waar duizenden en duizenden vondsten te zien zijn.

Onder de naam "ROMAGNE '14-'18 Informeel museum over het dagelijks leven van de soldaat in de Eerste Wereldoorlog" toont deze bevlogen man zijn visie over de oorlog. In het museum zult u geen gepolijste en gelikte voorwerpen vinden, maar de rauwe werkelijkheid zoals die door Jean-Paul werd gevonden. Gereedschappen afgewisseld door persoonlijke eigendommen en natuurlijk heel veel wapentuig. Jean-Paul vertelt er graag en veel over en bijna iedere vondst blijkt zo zijn eigen verhaal te hebben.

unterstand
(Een door Jean-Paul nagebouwd onderkomen, betreden mag voor het maximale gevoel)

Een kabinet vol met medische zaken werd door Jean-Paul bij elkaar gevonden in één enkele bomkrater. Het beeld doemt op hoe in één klap een compleet veldhospitaal de lucht in vloog. Een nagebouwde stelling geeft een idee van het leven in de loopgraven was en als Jean-Paul mij een 36 kilo zware mitrailleur laat oppakken krijg ik een beetje een idee hoe een arme sloeber heeft moet zwoegen. Stel je voor, bepakt en bezakt en een loodzware mitrailleur dragend, half wegzakkend in de modder van de loopgraven en onder onafgebroken beschietingen moest die arme soldaat naar voren, een zekere dood tegemoet.

Een groot deel van je leven rondzwerven op de velden van weleer moet ook meer gebracht hebben dan materiaal en ik vraag Jean-Paul naar zijn meer... euh... grenswetenschappelijke ervaringen.

stahlhelm
(Curiosa in de collectie van jean-Paul. Deze Duitse stahlhelm uit de Eerste Wereldoorlog vond ooit zijn weg naar Afghanistan. Daar werd het door lokale clanleden opgesierd met ornamenten uit het leger van Napoleon en voorzien van geitenhoorns en blikken versierselen. Onlangs viel het in handen van een Nederlandse soldaat die het schonk aan het museum van Jean-Paul. En zo heeft alles een verhaal.)

Allereerst wijst Jean-Paul mij op het bestaan van bepaalde plekken die nog steeds door vogels en mensen worden gemeden. Hij organiseert ook wandelingen voor geïnteresseerden en hij komt regelmatig mensen tegen die zonder aan te kunnen geven waarom die bepaalde plekken niet willen betreden. Ogenschijnlijk zien die plekken, die geografisch gezien niet zo groot zijn, er niet anders uit en ook de historie op die plekken is niet wezenlijk anders. Toch 'voelt' men er iets wat niet onder woorden te brengen is en veroorzaakt een 'drang' om er van weg te gaan. De enige aanwijzing dat die plekken ‘iets' uitademen is het wegblijven van de vogels.

Reïncarnatie

"Vertel van die verschrikking.
Maar niet aan mij.
Ik hoef niet meer te weten.
Ik was erbij."

Tekstfragment uit de documentaire 'Daar ben ik weer' van wijlen Bram Vermeulen over zijn vorige leven als Waals officier ten tijde van de Eerste Wereldoorlog.

Buiten het indringende museum van Jean-Paul herbergt het dorpje Romange nog een opmerkelijke bewoner, de regressietherapeut Rob van Zanten. Van Zanten is onder andere bekend van de documentaire 'Daar ben ik weer' van wijlen Bram Vermeulen. Volgens Jean-Paul weten velen de weg naar van Zanten te vinden om, net als Vermeulen hun vorige leven als Eerste Wereldoorlog-soldaat te herinneren. Jean-Paul vertrouwt mij toe dat vreemd genoeg alle mensen die bij van Zanten te rade gaan een vorig bestaan als Duits soldaat hebben gehad en nimmer Frans. Ik werp op dat Vermeulen meende een Waals officier te zijn geweest, Jean-Paul bevestigt die uitzondering.

"Het begint bij die rare herinnering aan de Eerste Wereldoorlog. Ik kwam in Verdun terecht, gewoon, op een kwajongenstocht met mijn oudste stiefzoon en een vriend. Om een beetje te raggen in die bossen. En daar kreeg ik toch een knal tegen mijn harsens! Toen is dat motortje gestart. Hoe kon ik nou zo geraakt zijn? Eerst was er de romantische verklaring: ik was een Vlaamse soldaat geweest met heimwee naar België. Maar dat is reïncarnatie van de koude grond; ik moest ontdekken wat er nog meer achter zat. Ik kwam in contact met iemand die zich meerdere levens herinnerde. Eerst had hij afstand van mij genomen omdat hij dacht dat ik mijn vorige leven een Fransman was. Hij was zelf een Duitser geweest, lid van de Sturmtruppe en moest niets van Fransen hebben. Door hem kwam ik erachter dat ik een Waal moet zijn geweest. Een Waals officier in dienst van het Belgische leger. Achter de linies. Veilig. De man van de schone handen.

Of het de waarheid is weet ik niet, maar het komt verdacht dicht in de buurt van het patroon dat mijn huidige leven tekent. Wat doe ik? Ik word een fanatiek sporter. Ik wil winnen, winnen, winnen, maar wel met een netje ertussen. Volleybal. Jaren later roep ik vanaf het toneel dat voetballers niet in Argentinië moeten gaan spelen. Prachtig standpunt, maar wel van achter de linies geroepen. Meningen doden niet. Hetzelfde geldt voor mijn verlangen om beroemd te zijn: ik moest in de schijnwerpers. Ik heb nu terdege in de gaten dat ik achter de linies vandaan moet komen, maar ik heb het nog niet aangedurfd om werkelijk oog in oog met andere mensen te staan. Daar gebruik ik die beroemdheid voor. Nog wel. Ik was in mijn vorige leven een lafaard en ik kan nu uitzoeken waarom ik zo laf ben. Ik ben hier om het gevecht aan te gaan.''

Wijlen Bram Vermeulen over zijn vorige leven als Waals officier achter de loopgraven.

Ik vraag mij af of de 'kriebel' die mij telkens naar de velden van weleer lokt wellicht ook iets met reïncarnatie te maken heeft en ik maak in gedachten een aantekening om bij mijn volgende bezoek te rade te gaan bij van Zanten.

Wordt vervolgd.

restanten
(Tot op de dag van vandaag zijn de stille getuigen van de Grote Oorlog voor de opmerkzame wandelaar te vinden)

Mocht u in de buurt zijn bezoek dan vooral het museum van Jean-Paul de Vries. De toegang is gratis maar een donatie wordt op prijs gesteld.

C.: Mooi stuk Bert!

Ik heb ook al eens overwogen om ook eens een regressie te gaan doen. Maar behalve het orienteren op een goede regressiebegeleider ben ik daar nog niet mee verder gegaan.
Op 09-05-2009 0:25:26 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
lemetje: Ik heb niets met welke oorlog dan ook. Ben waarschijnlijk steeds de dans ontsprongen. Ik ben wel geinteresseerd in de diverse oorlogen.
Hoe de mensen hebben gevochten en hoe vooral zij ook zich probeerden te redden met alle noden en tekorten die er waren. Het was zeker geen pretje voor Jan Soldaat die op het kruispunt stond van een 'oude' oorlog en een 'moderne' oorlog. Zij liepen nog steeds recht op de vijand af, zoals er altijd gedaan werd in een oorlog, maar de moderne mitrailleurs maaiden hen gewoon neer ipv van een man tegen man gevecht.
Dat er plekken zijn die door mens en dier gemeden worden, kan ik me goed voorstellen. Dat zullen plekken zijn waar zoveel geleden is dat je er gewoon de 'griebels' van krijgt. Een dier voelt dat ook en gaat op de loop voor de dood. Als die plek niet 'behandeld' wordt blijft dat zo nog heeeel lang. Je kunt het vergelijken met radioactiviteit.
Op 09-05-2009 20:17:12 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
veertienachttie: Dag,
Interessant stuk, waarvoor dank! Met regressie en reïncarnatie heb ik niet veel, maar je passie voor de Grote Oorlog deel ik. Van harte aanbevolen daarom: 'Veertien Achttien, de lange podcast over de Grote Oorlog'. Op www.veertienachttien.nl lees je er meer over.
groeten,
Tom Tacken
Op 10-05-2009 22:47:48 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Firefox: Ik ben ook erg geïnteresseerd in W.O.I. Momenteel lees ik het boek 'De prijs van de eer, Verdun 1916' van Alistair Horne, voor de tweede keer.

Onvoorstelbaar hoeveel onschuldige mannen door elkaar afgeslacht werden voor één onnozele hals, de Duitse Kaiser .....

De Slag om Verdun wordt de grootste uit de wereldgeschiedenis genoemd. Nooit is er zo langdurig, met inzet van zoveel mensen, strijd geleverd op zo'n beperkt grondgebied. De veldslag, die woedde van 21 februari 1916 tot 19 december 1916, eiste naar schatting meer dan 700.000 doden (ongeveer 70.000 manschappen per maand of ongeveer 2.333 per dag ...), gewonden en vermisten op een slagveld nauwelijks groter dan tien bij tien kilometer. Verdun is het symbool geworden van de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog, van de zinloze slachtpartijen, de eindeloze opoffering van mensenlevens in de strijd om een paar vierkante kilometer grond. Verdun is het symbool van de totale vernietiging.
(bericht gewijzigd op 11-5-2009 0:02:55)
Op 10-05-2009 23:56:18 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Demosthenes:
Firefox:

Onvoorstelbaar hoeveel onschuldige mannen door elkaar afgeslacht werden voor één onnozele hals, de Duitse Kaiser .....

De Slag om Verdun wordt de grootste uit de wereldgeschiedenis genoemd. Nooit is er zo langdurig, met inzet van zoveel mensen, strijd geleverd op zo'n beperkt grondgebied. De veldslag, die woedde van 21 februari 1916 tot 19 december 1916, eiste naar schatting meer dan 700.000 doden (ongeveer 70.000 manschappen per maand of ongeveer 2.333 per dag ...)


Eerlijk gezegd vind ik het erg eenzijdig om de schuld van WO.1 op de Duitse keizer te gooien. Eigenlijk vind ik dat de Centralen het minst te verwijten is van de twee, al is dat vast geen populaire mening vanwege deel2 van het conflict en het feit dat het de overwinnaars zijn die de geschiedenis schrijven.

Ten tweede is Verdun zeker niet de grootste slag uit de geschiedenis. Vermoedelijk is dat de slag om stalingrad maar je zou kunnen beargumenteren dat het mogelijk de langste is.
Op 11-05-2009 11:38:42 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ganzfeld:
Demosthenes:

Firefox:

Onvoorstelbaar hoeveel onschuldige mannen door elkaar afgeslacht werden voor één onnozele hals, de Duitse Kaiser .....


Eerlijk gezegd vind ik het erg eenzijdig om de schuld van WO.1 op de Duitse keizer te gooien.


Idd, als de Fransen geen geld hadden gestoken in een Russische spoorlijn over de Balkan om zodoende de Duitsers te isloleren, het kaartenhuis van de monarchen dat wankelede en de sentimentele gevoelens over de Elzas was het mogelijk niet zover gekomen.

Megalomanie heerste toen aan alle zijden..
Op 11-05-2009 21:59:34 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Firefox:
Demosthenes:

Firefox:

Onvoorstelbaar hoeveel onschuldige mannen door elkaar afgeslacht werden voor één onnozele hals, de Duitse Kaiser .....

De Slag om Verdun wordt de grootste uit de wereldgeschiedenis genoemd. Nooit is er zo langdurig, met inzet van zoveel mensen, strijd geleverd op zo'n beperkt grondgebied. De veldslag, die woedde van 21 februari 1916 tot 19 december 1916, eiste naar schatting meer dan 700.000 doden (ongeveer 70.000 manschappen per maand of ongeveer 2.333 per dag ...)


Eerlijk gezegd vind ik het erg eenzijdig om de schuld van WO.1 op de Duitse keizer te gooien. Eigenlijk vind ik dat de Centralen het minst te verwijten is van de twee, al is dat vast geen populaire mening vanwege deel2 van het conflict en het feit dat het de overwinnaars zijn die de geschiedenis schrijven.

Ten tweede is Verdun zeker niet de grootste slag uit de geschiedenis. Vermoedelijk is dat de slag om stalingrad maar je zou kunnen beargumenteren dat het mogelijk de langste is.



De slag om Stalingrad eiste meer mensenlevens ; 700.000 Russische soldaten, 470.000 Duitse soldaten en 100.000 burgers. De slag om Verdun duurde wel twee maal zo lang. Je moet er ook rekening mee houden dat de slag om Verdun op een veel kleinere oppervlakte gestreden werd.
Op 11-05-2009 23:12:39 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Olav: Ik ben van mening dat de oorzaken van de Eerste Wereldoorlog absoluut niet eenzijdig bij Wilhelm II kunnen worden gelegd. Die man was gewoon totaal blind voor de gevolgen, net als zijn familieleden in Oostenrijk, Engeland en Rusland trouwens.

De onderlinge rivaliteit over koloniën en zeevaart, industrie en grondstoffen zat achter een samenraapsel van onderlinge verdragen die in augustus 1914 als een zevenklapper heel Europa in brand zette, na dat fatale schot van Gavrillo Prinzip op Franz Ferdinand in Serrajevo.

Het jasje van de aartshertog met het kogelgat en een bloedvlek zijn nog steeds te zien in Wenen. "Die druppel was het begin van een oceaan van bloed" wordt weleens gezegd.

De griezelige gedachte is, dat het allemaal KON. Dat door een stel stupide machtswellustelingen 11 miljoen gezonde kerels konden worden opgeofferd voor de macht van enkelen. En .. dat zowat iedereen enthousiast de oorlog in ging, alsof het een soort stoer spelletje was.

Volgens mij wist geen enkele soldaat waar het nou precies om ging, behalve wat vage begrippen als "vaderlandsliefde", "heldendood", "opofferingsgezindheid", "trouw aan de keizer", "plichtsbesef" en meer van die hersenspoelsels....
Op 05-09-2009 22:05:25 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden