Was het wel of geen goed idee om de orka Keiko (Free Willy) terug te laten keren naar zijn wilde familieleden? Hoewel onderzoeker Malene Simon van The Greenland Institute of Natural Resources en de onderzoekers van de Free Willy Foundation elkaar tegen preken, schept het resultaat wel wat duidelijkheid. Malene Simon zet enige vraagtekens bij de vrijlating van Keiko.

keiko

Keiko’s leven begon in de IJslandse wateren. Hij werd geboren als een wilde vrije orka tussen zijn familieleden. Keiko werd helaas in 1979 gevangengenomen door IJslandse jagers, toen hij ongeveer twee jaar oud was. Keiko leefde op verschillende locaties in gevangenschap. Keiko spendeerde ruim 10 jaar van zijn leven in een veel te kleine tank en leefde totaal afgezonderd van zijn soortgenoten in Reino Adventura pretpark, Mexico-stad. In 1992 werd Keiko ontdekt door de filmmaatschappij Warner Bros. Keiko werd beroemd door de film Free Willy. Het verhaal gaat over een jongen die bevriend raakt met een in gevangenschap levende orka. Het verhaal eindigt met de mooie scene dat Willy wordt vrijgelaten in het wild.


Dat de film op een andere manier voor veel beroering zou zorgen hadden ze nooit kunnen vermoeden. Er werd een campagne opgezet om de Keiko ook in het echt terug te laten keren naar zijn wilde soortgenoten. Maar was hij daar werkelijk vrij? Keiko was opgegroeid tussen mensen en was van zijn trainers afhankelijk geworden. Het publiek en de onderzoekers hebben zich waarschijnlijk laten verleiden tot het nobele idee om Keiko terug te brengen naar zijn wilde soortgenoten.


Was Keiko vrijlaten echt het beste voor Keiko zelf? Door toe te geven aan de publieke druk hebben ze waarschijnlijk een misrekening gemaakt in hoeverre de orka afhankelijk was geworden van de mensen. Keiko werd tenslotte door publieke druk door de eigenaars in september 1998 naar IJsland gebracht. Keiko werd ondergebracht in de baai Klettsvík op het grootste eiland Heimaey. Keiko had intussen geleerd om levende vis te vangen en had daar voldoende zwemruimte met een open verbinding naar de oceaan. Zijn trainers hadden de hem geleerd om een boot te volgen naar de open zee, waar de wilde orka’s zich ophielden om zich te voeden. In 2002 was het dan zover. Ze brachten een zender aan op Keiko, zodat hij na zijn vrijlating gemakkelijk gevolgd kon worden.


Keiko werd weer naar de open wateren gebracht. De bemanning verborg zich dit keer benedendeks, zodat ze het menselijk contact zouden minimaliseren. Helaas bleek Keiko niet over de nodige vaardigheden te beschikken om contact te maken met de wilde orka’s. Keiko bleef op 100 meter afstand van zijn soortgenoten drijven, keek ze alleen aan en ondernam niets. Na tien dagen keerde Keiko terug naar zijn bekende baai. Na een onderzoek van de dierenarts bleek het dat Keiko ook niet had gegeten. Zijn maaginhoud bevatte niet meer dan een transparante slijmerige drab. Twee dagen later keerden ze met Keiko terug naar de open wateren voor nog een poging. Maar weer voedde Keiko zich niet, hoewel hij begonnen was duiken te maken. De volgzender toonde aan dat hij de meeste tijd boven 4 meter uitgaf en de meeste duiken waren minder dan 26 meter, terwijl orka's hun duiktijd tussen de 50 en 75 meter spenderen. Ze hebben Keiko één keer zien duiken samen met zijn wilde soortgenoten. Na dit fysieke contact zocht Keiko weer menselijk contact; met de bemanning van het bootje.

In augustus gaat Keiko uiteindelijk alleen met een groep orka's op weg naar de kust van Noorwegen. Hij was in schijnbaar goede gezondheid aangekomen. Maar Keiko verviel na deze trip weer in zijn oude gewoonte en toen was zijn wilde avontuur afgelopen. Keiko begon te verlangen naar menselijk contact. Hij zwom naar elk bootje. Nu begonnen grote groepen mensen interesse te krijgen in Keiko. Ze begonnen zelfs in grote groepen contact met het dier te maken. Keiko werd inactief en verbleef in een smalle baai naast een klein bootje. De lokale autoriteiten hadden mensen verboden om contact te zoeken, omdat hij daardoor weleens ziek kon worden. Zijn trainers brachten hem naar een nieuwe open baai. Daar stierf Keiko de orka op 12 december 2003, hij werd ongeveer 26 jaar oud. Ze vermoeden dat Keiko stierf aan een longontsteking.

Was het niet beter geweest om Keiko in een beperkte vrijlating te laten leven in de open baai?
Daar kon Keiko tenslotte in de gaten worden gehouden door zijn trainers, terwijl hij vrij rond kon zwemmen. Keiko was gek op bevroren haring. Dit zouden ze hem in overvloed hebben kunnen geven. Ondanks alle inspanning om Keiko te laten integreren met zijn soortgenoten, blijkt achteraf dat Keiko niet kon communiceren met zijn wilde soortgenoten en geen voldoende voedsel kon vangen. Het terugzetten van in gevangschap levende dieren blijkt niet zo gemakkelijk als men dacht. Hoe mooi de doelstelling ook is. Helaas zijn dieren die te lang in gevangenschap leven, te afhankelijk geworden van mensen. Bij gevallen waarbij het wel is gelukt, waren de dieren nog jong en hadden nog niet lang in gevangenschap geleefd.

Gerelateerd aan deze publicatie:
celtic: Triest verhaal.Zucht.
Condemnation without investigation is the highest form of ignorance
Op 02-05-2009 0:05:11 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
C.: Mooi verhaal, wel sneu.
Op 02-05-2009 13:16:28 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
moonwalker: Ik herinner me de film nog. Prachtig foto ook die hier neergezet is. Het was een nobel streven om hem zijn vrijheid te geven, maar hij was al 10 jaar in gevangenschap, dus daar hadden ze rekening mee moeten houden. Triest dat hij zo aan zijn einde komt.
Before I read newspapers I was uninformed. After reading newspapers I became misinformed
Op 02-05-2009 17:42:50 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
lemetje: Iedereen met een GEZOND verstand kan bedenken dat het niet goed zou gaan!
Een dier dat zo lang in gevangenschap heeft geleefd KAN gewoon niet van de ene op de andere dag terug.
Programma's te over die laten zien hoe intensief een dier begeleid wordt als het terug naar het wild wordt gezet.
Zeker een Hollywood stunt, maar wel 1 die goed verkeerd is afgelopen! Stelletje kalveren! Wie geloofd er nog meer in sprookjes?
Zeer spijtig dat een prachtig dier hier slachtoffer van is geworden.
Op 02-05-2009 19:24:32 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden