In het vorige blog, 'Het Poolse zwaartekrachtmysterie', lieten wij u kennismaken met een plek waar de natuurkundige wetten worden getart. De anomalieën op dergelijke plekken (zie ook hier) zijn niet alleen interessant, maar ook zeer vermakelijk. Zo kan je, terwijl je in een auto of op de fiets zit, zonder enige aanwijsbare krachtbron een heuvel oprollen.

De wetenschap heeft nog geen afdoende antwoord op deze anomalieën gevonden. Een van de theorieën die men voor het fenomeen naar voren brengt is de aanwezigheid van ondergrondse (warm)waterbronnen of stromen. Door convectiewerking zou het water zich verplaatsen en deze verplaatsing van massa zou dan tegendraadse krachten veroorzaken op de bovenliggende weg. Krachten die bijvoorbeeld je voertuigen tegen een heuvel op stuwen. Als dat zo is, wat zou er dan gebeuren als er zo een ‘water-krachtveld’ naast een weg ligt? Word je dan van de weg afgetrokken? In de volksmond hoort men wel eens spreken van een ‘dodenweg’. Hiermee bedoelt men dan een stuk weg waar relatief veel ongelukken gebeuren. Zouden lokale gravitatie-anomalieën hiervan een oorzaak kunnen zijn?


Wetenschapsjournalist Peter Kolosimo beschreef in zijn boek ‘Burgers van de duisternis’ een paar gevallen waarbij het er alle schijn van heeft dat ondergrondse waterbronnen gelegen naast een weg 'aantrekken' en tot ongelukken kunnen leiden. Hieronder zal ik een paar van die gevallen weergeven. We hebben de verhalen om auteursrechtelijke redenen herschreven en iets ingekort zonder aan details in te boeten. De tussen quotes geplaatste zinnen zijn letterlijk overgenomen.

Duitsland, rijksweg 209

Voor 1960 was rijksweg 209 een bochtige verbinding tussen Soltau en Fallingbostel en voerde reizigers over de Lüneburger Heide naar hun bestemming. In de bocht, een paar kilometer voor Soltau, waren er naar verluid al eerder mensen van de weg afgeraakt. Deze beruchte plek kreeg pas op 5 september 1954 nationale aandacht, toen de beroemde Duitse tenor Peter Anders uit de bocht vloog en dodelijk verongelukte. Na 1960 heeft de overheid de weg een stukje verlegd vanwege die gevaarlijke bocht.

Jaren later rijdt er een auto over de vernieuwde rijksweg 209. Drie mannen kijken zwijgzaam voor zich uit en buiten de bestuurder om weet niemand het doel van de reis. Even voorbij Soltau verlaat de bestuurder het asfalt en rijdt een zandvlakte op. Hij stopt op een plek die door een halve cirkel van het bos omzoomd is. Vroeger liep hier de beruchte bocht waar Peter Anders verongelukte. De bestuurder springt uit de auto en laat ook zijn twee metgezellen uitstappen. En terwijl hij een van de mannen tegenhoudt zegt hij tegen de ander: “Die kant op, gewoon rechtdoor lopen.” De man gehoorzaamt en begint te lopen.

Plotseling, na zestig meter, blijft de man staan. Er gaan stuiptrekkingen door zijn lichaam; als door een bliksem getroffen buigt hij zich opeens scherp naar rechts. De man naast de bestuurder schrikt en roept uit: “Wat gebeurt daar in godsnaam? Wat heeft hij gedaan?”. De bestuurder antwoordt onbewogen: “Denk daar nu maar niet aan! Fotografeer!”.

De plek waar de man naar rechts trok is precies de plek waar in 1954 de auto van Peter Anders uit de bocht werd gerukt.

De bestuurder van de auto is journalist Roger Anderson, de man naast hem is fotograaf Yüksel en de man die zo feilloos de plek aanvoelde is Dr. Friedrich Tornesch, een vermaard wichelroedeloper. Vooraf had de journalist met geen woord gerept over de reden of het doel van de hele onderneming. Met dit experiment had Anderson twee doelen:

1) Dr. Tornesch op de proef stellen
2) Nagaan of het ongeluk, zoals sommigen meenden, door een 
‘fenomeen’ was veroorzaakt.

Dr. Tornesch wankelt en onttrekt zich met moeite aan een onzichtbare kracht. “Mijn God,” steunt hij, “zo’n sterke straling heb ik nog nooit gevoeld. Die komt van een ondergrondse waterloop, ik voel het duidelijk”. Anderson, die is komen aanlopen, vraagt aan Tornesch: “Denkt u dat die straling een auto-ongeluk kan veroorzaken?” “Met deze intensiteit? Wis en waarachtig. Als hier een weg zou lopen, zouden de auto’s letterlijk naar rechts worden getrokken.” “Hier heeft eens een weg gelopen” deelt de journalist mede, “en hier is de wagen van Peter Anders van de rijbaan gevlogen”.

Anderson doet de hele geschiedenis uit de doeken en als Tornesch het terrein verder afzoekt ontdekt hij nog een ondergrondse waterloop.



Frankrijk, Rijksweg 5

De folklore verhaalt van zigeuners die in 1920 door de lokale bevolking (inwoners van de plaats Lourmarin) werden verjaagd. De zigeuners zouden hierbij een vloek over de bevolking hebben uitgesproken. Vreemd genoeg zijn er sindsdien verschillende inwoners van Lourmarin om het leven gekomen toen zij op rijksweg 5 tussen Parijs en Pont-sur-Yonne bij kilometerpaal 88.4 tegen een plataan botsten. Het dertiende slachtoffer was Albert Camus die op 4 januari 1960 om 14.10 op precies diezelfde plek het leven liet. Het verhaal van de zigeuners mist iedere historische grond maar volgens Kolosimo is er bij paal 88.4 sprake van een ondergrondse bron gelijkend op die langs rijksweg 209 in Duitsland...

Vergelijkbaar was er in Duitsland op de weg tussen Bremen en Bremerhaven een ‘vervloekte’ kilometerpaal 23.9, waar onder andere de Trintler en zijn chauffeur op 12 april 1931 verongelukten. De steen werd later verwijderd en naar een museum gebracht. Toch kwam daarmee geen einde aan de ongelukken. Aldus Kolosimo.

Boeiende verhalen. Beetje vaag, dat wel. Maar als ondergrondse waterlopen zo’n sterk trekeffect hebben, waarom vliegen dan niet alle auto’s uit de bocht? Heeft het te maken met het feit dat de verongelukte rijders te snel gingen en dus niet tijdig konden tegensturen? Of heeft het (ook?) te maken met de gevoeligheid voor dergelijke plekken van bepaalde personen, zoals bijvoorbeeld Tornesch? Een combinatie van beide zou zeker fataal kunnen zijn. Bewijs is niet voor handen maar hier volgt nog een opvallend verhaal waar u zelf de conclusie uit mag trekken;

Michelin

Als je er vanuit gaat dat er plekken zijn waar ondergrondse stralingen voorkomen (of ze nou van water afkomstig zijn of niet) en dat bepaalde personen hiervoor gevoelig zijn, kom je uit op het verhaal van de autobandengigant Michelin. Pierre Michelin overleed in 1937 met vier inzittenden toen hij van rijksweg 7 raakte (tussen Briare en Montargis). In 1947 ontsnapte Pierre Boulanger (president van de firma Michelin) op diezelfde plek maar ternauwernood aan hetzelfde lot; hij overleefde het. Maar in 1949 was het weer raak. Toen overleden Jean-Luc Michelin en drie van zijn kennissen in een crash op de plek waar ook Pierre Michelin zijn einde vond. Rust er een vloek op Michelin? Jean Chevalier, expert op het gebied van ondergrondse stralingen, beweert van niet. Hij zegt het volgende: “Er is geen sprake van tovenarij, het berust allemaal op het feit dat de Michelins evenals Boulanger bijzonder ontvankelijk zijn voor ondergrondse stralingen.”

Het is niet onomstotelijk aangetoond dat er op die bewuste plek ‘ondergrondse stralingen’ zijn (red).

Misschien vraagt u zich af waarom wij deze oude koeien uit de sloot gehaald heb; over het bovenstaande publiceerden we immers al in 2005. Wel, dat zullen we u vertellen: het heeft er alle schijn van dat we hier in de polder ook een stukje weg hebben waar voertuigen telkens in de berm of sloot terecht komen. In het volgende deel meer daarover...

Sir Wicked III:
Bert Vanslagmulders:
Misschien vraagt u zich af waarom wij deze oude koeien uit de sloot gehaald heb; over het bovenstaande publiceerden we immers al in 2005. Wel, dat zullen we u vertellen: het heeft er alle schijn van dat we hier in de polder ook een stukje weg hebben waar voertuigen telkens in de berm of sloot terecht komen. In het volgende deel meer daarover...


Zal de ´Wâldwei´ wel zijn, net onder Leeuwarden. Raken geregeld auto´s in de sloot of over de kop, terwijl het een vrij rechte weg is.

check :

http://www.waldnet.nl/zoeken.php met searchstring "waldwei"
quark, dat is toch een zuivelproduct?
Op 03-06-2009 9:05:34 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Keimpe: Dat iets omhoog lijkt te rollen/bewegen op een naar beneden lopende weg is een optische illusie. Er is zelfs een naam voor: Gravity Hill. Hier vind je er meer over: http://en.wikipedia.org/wiki/Gravity_hill

Ook een leuke illusie is de Oregon Vortex: http://www.oregonvortex.com/photographs-northend.htm

Lees hier hoe James Randi (die een heel naar mannetje kan zijn, maar hier wel gelijk heeft) uitlegt wat er aan de hand is:
http://www.randi.org/jr/101003.html
Op 03-06-2009 10:16:44 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
ceedee:
Keimpe:

Dat iets omhoog lijkt te rollen/bewegen op een naar beneden lopende weg is een optische illusie. Er is zelfs een naam voor: Gravity Hill. Hier vind je er meer over: http://en.wikipedia.org/wiki/Gravity_hill

Ook een leuke illusie is de Oregon Vortex: http://www.oregonvortex.com/photographs-northend.htm


Dit effect heb je dikwijls aan op- en afritten met naastgelegen fietspaden beneden aan de helling. Je hebt telkens de illusie dat het fietspad stijgend is waarbij je denkt een tandje te moeten bijsteken, waarna je verbaasd bent dat je toch vlot snelheid haalt.

Dit komt ook denk ik doordat je evenwichtscoördinatie deels op je zicht is gebaseerd. Als je met een auto op een steile helling rijdt met constante snelheid, heb je ook dikwijls het idee dat de huizen langs die helling scheef staan.

Op die fotos op de site van Oregon Vortex zie ik niets abnormaal. Het camerastandpunt is iets meer naar rechts tegenover die twee mensen waardoor de rechtse persoon groter lijkt...
Op 03-06-2009 10:58:56 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
berma: Dat effect heb je ook op het water, bij Arnhem vlak voor dat je de stad nadert lijkt het water omlaag te lopen, ik ben daar al enkele malen doorgevaren met mijn boot.
Telkenmale heb ik dit effect ondervonden ik wist niet wat het was.
Weer iets geleerd op grenswetenschap
.
Op 03-06-2009 11:24:11 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Keimpe:
ceedee:

Op die fotos op de site van Oregon Vortex zie ik niets abnormaal. Het camerastandpunt is iets meer naar rechts tegenover die twee mensen waardoor de rechtse persoon groter lijkt...


De truc is dat de twee personen niet recht tegenover elkaar staan. Ze kijken elkaar dus niet in de ogen, maar over de schouder. Omdat een foto een 2-dimensionale weergave is van een 3-dimensionale werkelijkheid en omdat de omgeving een handje meehelpt (de plank waar ze op staan lijkt recht, maar is schuin) lijkt het alsof de ene persoon aan de ene kant kleiner/groter is dan aan de andere.

De personen op de foto weten dus zelf heel goed hoe het zit.
Op 03-06-2009 0:08:23 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
playable_daniel: Dat van die waldwei is echt bizar
Op 03-06-2009 13:04:53 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ja Horus:
playable_daniel:

Dat van die waldwei is echt bizar

Echt zo'n ongelooflijk aantal ongelukken dat je je afvraagt waarom die weg niet allang afgesloten is...
I'm not a complete idiot. Some parts are missing.
Op 03-06-2009 13:57:51 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Picobyte: Sommige plekken zoals waar vaak net buiten de Haarlemmermeer op de A4 veel ongelukken gebeuren zijn gewoon duidelijk te herleiden op suffende bestuurders in combinatie met een flauwe bocht die over een lichte glooiing loopt.
Het is erg lastig van zelfs een recht lang stuk weg te bewijzen of ongevals locaties daadwerkelijk een energie fontein als bron hebben.
Mensen hebben biologisch nogal veel gemeen waardoor reactie tijden en dingen als slaapgebrek of gevaarlijk rijgedrag statistisch ook goed stroken met de werkelijkheid.
Verder vraag ik mij af of je niet juist gas bij moet geven, zo'n krachtveld ben je in geen seconde voorbij met honderd kilometer per uur.
Tis net als geflitst worden, effe schrikken maar voor je schrikt ben je er al voorbij.
Kan me niet voorstellen dat zo'n fenomeen breder is dan een meter of dertig daar ben je met honderdtwintig echt binnen een seconde doorheen.
Mocht dat wel het geval zijn zie ik mogelijkheden voor een waterkracht centrale
Stroom moet vloeien.
Op 03-06-2009 16:41:58 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Picobyte:
berma:

Dat effect heb je ook op het water, bij Arnhem vlak voor dat je de stad nadert lijkt het water omlaag te lopen, ik ben daar al enkele malen doorgevaren met mijn boot.
Telkenmale heb ik dit effect ondervonden ik wist niet wat het was.
Weer iets geleerd op grenswetenschap
.

Het water daar loopt ook echt af omdat het gevoed wordt door een rivier
(bericht gewijzigd op 3-6-2009 16:52:26)
Stroom moet vloeien.
Op 03-06-2009 16:51:59 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
studentje:
Keimpe:

Dat iets omhoog lijkt te rollen/bewegen op een naar beneden lopende weg is een optische illusie. Er is zelfs een naam voor: Gravity Hill. Hier vind je er meer over: http://en.wikipedia.org/wiki/Gravity_hill

Ook een leuke illusie is de Oregon Vortex: http://www.oregonvortex.com/photographs-northend.htm

Lees hier hoe James Randi (die een heel naar mannetje kan zijn, maar hier wel gelijk heeft) uitlegt wat er aan de hand is:
http://www.randi.org/jr/101003.html


hee,
de meeste van deze hills zijn verschillende keren onderzocht door sirieuze wetenschappers, en een van de eerste dingen die je dan doet is (lijkt mij) is even een (electronische) waterpas op de weg leggen..
iedere vlieg wordt ooit een vloog.
Op 03-06-2009 17:06:52 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden