Bacteriën kunnen veel meer dan alleen maar gaten in je kaas scheten of van GFT afval gezonde tuingrond maken. Met een vaste hand en een scherp oog bouw je in een mum van tijd een heuse energiecentrale waar de enige werknemers bacteriën zijn.

In 1975 ontdekte Richard P. Blakemore dat sommige bacteriën de neiging hadden om altijd naar dezelfde kant van het glaasje onder zijn microscoop te bewegen. Als hij er een magneet erbij hield dan bewogen ze zich keurig allemaal naar de noordkant van het magneetje. Blakemore ontdekte dat de bacteriën kleine magnetische ijzerdeeltjes bevatten. En elk deeltje had keurig een + en een – kant. Op de één of andere manier kregen de bacteriën het voor elkaar om de ijzer deeltjes in hun lichaam zo te rangschikken dat ze fungeerde als een heuse magneet. Op deze manier staan de kleintjes keurig in lijn met het geo-magnetisch veld van de aarde.

Waarom zou een bacterie een kompas nodig hebben? Het antwoord bleek simpel. Deze in het water levende bacteriën hebben het niet zo op zuurstof. Omdat in dieper water minder zuurstof zit gebruiken ze hun kompasje als een soort TomTom om hun weg naar het diepe te vinden.

Omdat op het noordelijke halfrond het geo-magnetische noorden in een hoek naar beneden wijst hoeft de bacterie slechts het noorden van z’n kompasje te volgen. Op het zuidelijke halfrond is dat precies andersom. Dat weten de bacteriën van de andere kant van de evenaar ook en die volgen dus het zuiden van hun kompasje. Alleen de bacteriën die precies op de evenaar wonen hebben het niet zo gemakkelijk. Maar ook daar heeft de Grote Programmeur aan gedacht. Op de evenaar wonen evenveel noordelijk als zuidelijk georiënteerde bacteriën dus er overleeft altijd wel een deel.

Nou tot zover het lesje dat ook door de 16 jarige Kartik Madiraju uit Canada werd begrepen. Hij nam het een stapje verder. Hij maakte een piepkleine cubus met aan weerszijde een metaal draadje en stopte daar de waterminnende bacteriën in. Vervolgens liet hij ze ronddraaien door een magneet en voila, er werd stroom opgewekt.

De bacteriën bleken heel goed in staat om een indrukwekkende 25 microampère en 5,5 microwatt af te kunnen geven. Niet genoeg voor uw fietslampje maar het bied mogelijkheden voor de nanotechnologie. En wie weet, kan iemand de proefopstelling van Madiraju op grotere schaal nabouwen.

Gerelateerd aan deze publicatie:
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden