Ellen werd op 15 mei 1859 geboren als het tiende kind van de familie Sadler. Ellen was een doodnormaal kind waar bijgevolg geen speciale afwijkingen opgemerkt werden. Tot donderdag 29 maart 1871, Ellen was toen 11. Zoals alle andere dagen ging Ellen die avond naar bed en... werd niet meer wakker, een beetje zoals Doornroosje, de schone slaapster. Ellen bleef echter 9 jaar lang slapen. GW brengt u haar verhaal, dat een vertaling en bewerking is van een artikel van Melanie (Nell Rose) Loveridge.

Nederlands schilderij uit de negetiende eeuw
Nederlands schilderij uit de negentiende zzuw
(Nederlands schilderij uit de negentiende eeuw) 

Het verhaal van Ellen Sadler, het meisje dat 9 jaar sliep, begint in het kleine, ingedommelde plattelandsdorpje Turville (in de Hambleden Valley, tussen Oxford en Buckinghamshire). In het afgelegen kerkdorpje - dat door de familie Bailey gedomineerd wordt - wonen op dat moment zo'n 400 zielen. Op de hoek van het landweggetje naar de school stond een arbeidershuisje, dat er nu nog steeds staat. Het plattelandshuisje was eigendom van loonboer Frewen, die er samen met zijn vrouw en kinderen woont. De kinderen komen uit haar eerste huwelijk met ene Sadler.

Turville
(Turville)

Op die bewuste vrijdagochtend begon de dag zoals iedere andere dag. Frewen en de kinderen waren al wakker en praatten over hun werk. Pas als ze zich realiseerden dat Ellen zich nog niet aan het klaarmaken was, kregen ze het gevoel dat er iets niet juist was.

Ellen was meestal een kalm, stil en attent kind, maar ook een dromertje zodat ze soms lusteloos leek wat voor het gezin storend aanvoelde. Door haar veelvuldige psychologische afwezigheid en melancholische manier van handelen lieten haar broers en zussen haar met rust. Ze lieten Ellen in haar wereld vertoeven omdat ze wisten dat ze toch niet wou deelnemen aan hun kinderachtige spelletjes en sporten. Ellen had geen vrienden of vriendinnen en meestal zat ze in haar slaapkamer aan het vensterraam naar buiten te turen.

Ellen had diep respect voor heilige zaken en was altijd goed en braaf, maar het verontrustte haar moeder dat ze uren aan een stuk in een hoekje aan de open haard met haar hoofd op beide handen steunend naar de vlammen en de schaduwen die over de muren dansten zat te staren. De enige ogenblikken dat Ellen animatie toonde was wanneer haar stiefvader dronken van de nabij gelegen herberg terugkeerde. Ze aarzelde zelfs niet om hem terecht te wijzen.

Turville was een arme gemeenschap en toen Ellen 11 jaar werd moest ook zij gaan werken voor de broodnodige inkomsten. Haar ouders stuurden haar naar Marlow als kindermeisje voor een familie met twee jonge kinderen. Haar tewerkstelling als oppas was een kort leven beschoren. Door haar regelmatiger wordende buien van dromerigheid en psychologische afwezigheid werd ze snel bestempeld als 'stom en nutteloos' - woorden die in die tijden gebruikt werden - zodat de vrouw des huizes haar niet meer wou.

Na haar ontslag als kindermeisje begon Ellen te klagen over constante hoofdpijn. Omdat het duidelijk meer dan gewone hoofdpijn was stuurden haar ouders haar naar een dokter in Marlow. Zijn diagnose was een ettergezwel. De arme, kleine Ellen werd naar Reading Hospital gestuurd waar ze 17 weken verzorgd werd. Zich een beetje beter voelend werd ze op dinsdag 27 maart 1871 naar huis gestuurd. Twee dagen later, op donderdag 29 maart 1871, viel Ellen in een diepe, lange slaap.

Dr. Hayman, uit het nabijgelegen Stockenchurch, spande zijn pony voor zijn tweewielig karretje en haastte zich ter plaatse. Toen de dokter aankwam was men er nog steeds niet in geslaagd om Ellen te wekken. Ze lag schijnbaar dood in bed en haar haast onwaarneembare ademhaling leek het enige teken van leven te zijn. En zo begon wat de krant The Times schreef: 'Een van de meest verbazingwekkende, onverklaarbare en psychologische fenomenen ooit.'

Het duurde niet lang voordat medici en de lage adel zich verzamelden in Turville om de slapende Ellen te onderzoeken. De moeder van Ellen had geen probleem met deze plotse aandacht voor haar dochter en moedigde ze zelfs aan.

Op een dag gebeurde er iets vreemds toen ze de bezoekers vertelde dat ze haar dochter nog niet direct konden zien omdat ze Ellen 'nog moest klaar maken'. Wanneer de mannen Ellen dan eindelijk Ellen mochten zien is dit wat ze zagen. The Free Press uit die tijd publiceerde hun gedetailleerde beschrijving:

Na het beklimmen van de gammele treden en de passage van een ruimte met een lekkend dak zagen wij in het kleinste bed een meisje op haar linkerzijde liggen met haar hand op het kussen onder haar hoofd. Een positie waarin zij gebruikelijk sliep voordat ze werd geveld door haar aandoening. Haar licht donkerbruine haren zaten ingesloten in een oud netje en leken mat en dof. Een toestand die volgens de moeder het gevolg is van de vrees om Ellen te storen bij het wassen en kammen. Ellens haar stond in zwaar contrast met haar bleek gezicht, haar ogen waren verzonken en haar verschijning leek op een afstand als dat van een dode."

Turville Dibley
(Turville Dibley)

Sommige mensen die Ellen kwamen bezoeken wilden een stukje haar van het slapende meisje als souvenir. Haar moeder willigde die wensen in totdat iedereen een haarlok begon te eisen. Vanaf dat ogenblik weigerde ze nog haar van haar dochter af te knippen.

Het onverwachte aan de slapende Ellen was dat ze een natuurlijke en regelmatige ademhaling had, haar huid nog steeds zacht aanvoelde en haar lichaam warm was. Haar licht verhoogde hartslag was de enige vreemde eigenschap voor iemand die slaapt. Klaarblijkelijk was het lichaam van Ellen nog steeds flexibel, maar uitgemergeld. Haar voeten en benen waren de enige delen van haar lichaam die vreemd genoeg ijzig koud waren. Haar moeder plaatste een heet waterfles onder haar benen en voeten om ze warm proberen te houden.

Jaar na jaar na jaar bleven mensen komen en lieten ze wat toen heette 'kleine schenkingen', of 'kleine erkentelijkheden' zoals ze nog later werden omschreven, achter. En zo begon de verdenking van een hoax te groeien en begon de bevolking zich tegen de familie te keren.

Volgens haar moeder was het grootste probleem Ellen in leven te houden met kleine hoeveelheden portwijn en suiker. Ze gebruikte daarvoor drie keer daags twee kleine theepotjes. In het begin kon ze Ellens mond lichtjes openen en met een theelepel het mengsel in de mond brengen, maar na 15 maanden kwam Ellens kaak vast te zitten en moest ze de slurf van de theepotjes in een klein gaatje aan haar mondhoek - waar een tand ontbrak - wringen. Soms kreeg Ellen ook een kleine hoeveelheid melk toegediend, maar daar bleef het bij.

In die tijden stond de medische wereld verbijsterd toe te kijken. Er deden bij de oudere inwoners van Turville geruchten de ronde dat zelfs de Koninklijke familie interesse toonde voor Ellen. De toenmalige prins van Wales - de latere koning Edward - bezocht Ellen en deed een handoplegging, iets waarvan ze in die tijden geloofden dat het aandoeningen kon genezen.

De artsen die Ellen toegewezen kreeg begonnen zich te realiseren dat de lokale bevolking Ellens lange slaap maar zeer verdacht vonden. Dus gingen ze op de meest onverwachte ogenblikken naar het huis van Frewen om zo de familie te verrassen met hun bezoek. Ze verborgen scherpe naalden in hun mouwen om Ellen in haar armen en benen te prikken. Ze smokkelden wapens binnen om Ellen te laten reageren. Een dokter suggereerde zelfs galvanisme, wat zoveel betekent als 'elektroshock therapie'. Maar niets maakte Ellen wakker.

De vraag om Ellen te mogen zien en de daarbij horende donaties waren aanzienlijk voor die tijd. De schenkingen alleen al leverden de moeder van Ellen zo'n twee pond per week op. Omgerekend naar deze tijd zo om en bij de 110 euro. U kunt het scepticisme van de bevolking waarschijnlijk wel begrijpen. Uiteindelijk schreef er iemand - waarschijnlijk uit haat - naar de hoogste echelons van de overheid. De Minister van Binnenlandse Zaken eiste een diepgaand onderzoek.

Maar het onderzoek kwam er niet omdat hen verteld werd dat de ouders niet doelbewust om geld vroegen. Dat wierp nog meer frustraties bij de bevolking op en bleef nog nasudderen totdat een paar jaar later - op het einde van mei 1880 net na een bijzonder hevige onweersbui - de moeder van Ellen beangstigd door het onweer van het landbouwersveld waar ze aan het werk was terugkeerde. Ze kreeg een hartaanval en stierf voordat een dokter ter plaatse was.

De lijkschouwing die plaatsvond in de 'Bull and Butcher' pub was recht door zee en zonder scrupules (wat wil je met zo'n pubnaam), maar iedereen wilde natuurlijk weten wat er nu met Ellen zou gebeuren. Dr. Hayman werd opnieuw geconfronteerd met zijn diagnose, en verdedigde zich door te zeggen dat Ellen absoluut verlamd en niet bij bewustzijn was. Toch bleven mensen denken dat het allemaal zwendel en oplichterij was. Er sprongen mensen recht die vertelden dat ze Ellen 's nachts hadden zien lopen op het kerkhof en voor haar slaapkamerraam hadden zien staan.

Bull and Butcher pub, Turville
(Bull and Butcher pub, Turville)

Er werd beslist dat Elizabeth Stacey, de stiefzus van Ellen en echtgenote van een metselaar, verder voor de slapende Ellen zou zorgen. Vijf maanden later gebeurd het onverwachte: Ellen leek stilaan wakker te worden. Op de laatste dag van het jaar 1880, meer dan 9 jaar nadat Ellen in slaap viel, komt de Free Press met het breaking news dat het slapende meisje van Turville wakker geworden is. Ze is bij bewustzijn en praat. Ellen was toen 21 jaar, maar sprak en gedroeg zich als een kind. Ellen had geen enkele herinnering van de negen voorbije jaren.

Nadat Ellen zich aangepast had aan de echte, wakkere wereld ging ze bij haar tante, een zekere mevrouw Blackwell, wonen. Ellen verdiende haar brood met parelsnoeren maken. Een paar jaar later huwde ze een landbouwer uit Reading en verhuisde naar een andere regio. Ze stierf later in duistere omstandigheden.

Was Ellen een prooi van narcolepsie, en had ze onweerstaanbare perioden van slaap en slaapstoornissen in het algemeen? In die tijden had de medische wereld nog geen kennis van de ziekte narcolepsie. Zelfs vandaag zijn ze nog niet zeker of Ellen narcolepsie patiënte kon geweest zijn. Speelden de dokters onder één hoedje met de moeder van Ellen, en deelden ze in de giften die Ellen kreeg?

Zoals bij alle vreemde mysteries zullen we de waarheid niet, en misschien wel nooit te weten komen.

Salomé: Een zeer apart verhaal. Kan het niet zo zijn dat ze gewoon in coma lag?
Op 24-11-2009 9:07:15 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Marsepars: Negen jaar overleven, zonder noemenswaardige voeding...
Mooi systeem, dat menselijk lichaam!
Cannot kill the Battery!!!
Op 24-11-2009 9:25:19 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ron B.: of negen jaar gedrogeerd geworden, ze werd weer langzaam wakker toen de moeder (die voor haar zorgde) dood ging???
We're Not Retreating; We're Advancing in a Different Direction
Op 24-11-2009 20:05:40 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
GeeWeetje:
Ron B.:

of negen jaar gedrogeerd geworden, ze werd weer langzaam wakker toen de moeder (die voor haar zorgde) dood ging???

Ja dat vind ik een hele goeie... Zou kunnen...
Quis custodiet ipsos custodes
Op 24-11-2009 21:49:13 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
irma : Het zou kunnen, indien de moeder leed aan het Munchhausen-by-proxy-syndroom, dat ze de dochter drogeerde en op die manier heel veel aandacht kreeg. Het laatste is dan goed gelukt.
Op 25-11-2009 16:52:33 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Cath: Ja, dat zij gedrogeerd werd daar begin ik ook wel in te geloven. het arme kind port geven?
Op 28-11-2009 0:32:34 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden