De belangrijkste man in je leven is je vader. De belangrijkste vrouw is je moeder. Zelfs al heb je de ouders in kwestie nooit ontmoet, dan nog is hun invloed lichamelijk maar vooral mentaal altijd aanwezig. Als het geen liefde is, dan is het een gemis ervan; wat zich soms uit in haat of zelfhaat. Als ik leedverhalen om me heen aanhoor dan blijkt het dat velen last hebben van een getroubleerde jeugd of verhouding tot de ouders. Emotionele of fysieke mishandeling, incest, van alles komt langs. Zaken die soms een leven lang nodig hebben om te beklijven. Dat doet ons afvragen: hoe is jouw band met je basis? Even los van hoe je het achteraf ervaart: was je toen gelukkig of was het eerder een verzameling mistroostigheid?

Tim de E. met vader in 1982
(Ondergetekende met vader in 1982)


Hoe ervoer u uw jeugd?
Stemmers: 170 (42%)
Stemmers: 109 (27%)
Stemmers: 125 (31%)
randell: Volgens mij een Sunbeam Offtopic.

Vaders en moeders. Da's een interessant thema. Jammer dat er niks interessants over gezegd wordt. En wat is de bedoeling van deze poll?

Op 11-02-2010 13:35:32 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
3.14po: Ik zeg vaak 'een kutjeugd doet wonderen'. Het heeft wel een lange tijd nodig om overheen te komen, en van je jeugd kun je je nooit helemaal lossnijden, maar uiteindelijk kan een fout voorbeeld een goed voorbeeld worden.
United as one. Divided by zero.
Op 11-02-2010 14:07:58 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
nemesis: Mee eens..soms een kutjeugd maar wel saamhorigheid.
Armoe gekent en daardoor harder geworden.
Wij moesten alles zelf doen,opstaan naar school, zelfs onze kleren opknappen.
Einde van de maand 3 dagen aardappel soep, samen met een tante en neefjes en nichtjes eten.
Mijn alleenstaande moeder kon niet veel en daardoor werden wij zelfstandig.Daardoor ook beter crisis bestendig geworden.
Met mijn 16 de !! samen gaan wonen en die vriend heb ik nu nog: mijn man.
Met ongeveer dezelfde achtergond. We hebben onze eigen meubels bij elkaar gescharreld en zelf gemaakt.
Het veel samen meemaken maakt een hechte band voor het leven.
Daarvoor ben ik mijn moeder dankbaar.
Op 11-02-2010 14:44:10 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
3.14po:
nemesis:

Mee eens..soms een kutjeugd maar wel saamhorigheid.
Armoe gekent en daardoor harder geworden.
Wij moesten alles zelf doen,opstaan naar school, zelfs onze kleren opknappen.
Einde van de maand 3 dagen aardappel soep, samen met een tante en neefjes en nichtjes eten.
Mijn alleenstaande moeder kon niet veel en daardoor werden wij zelfstandig.Daardoor ook beter crisis bestendig geworden.
Met mijn 16 de !! samen gaan wonen en die vriend heb ik nu nog: mijn man.
Met ongeveer dezelfde achtergond. We hebben onze eigen meubels bij elkaar gescharreld en zelf gemaakt.
Het veel samen meemaken maakt een hechte band voor het leven.
Daarvoor ben ik mijn moeder dankbaar.

Samenhorigheid op die manier ken ik dan weer niet. Ik was enig kind en mijn moeder liet mijn vader gewoon zijn 'ding' doen. Mijn jeugd was surreeel. Ik snapte wat gebeurde niet. Dan heb ik het over mishandelingen op fysiek en emotioneel niveau. Een sadist als vader en volgzame vrouw als moeder. Ik heb daardoor geleerd om het alleen met de kracht van 'het zelf' te doen. En om zo van mezelf te leren houden, terwijl anderen daar geen zichtbare signalen toe gaven. Althans geen die ik kon zien. Uiteindelijk leerde het me ook te koesteren wat er wel was. Moeilijk om uit te leggen, dit onderwerp.
United as one. Divided by zero.
Op 11-02-2010 16:55:06 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
nupeet: Ups en downs waren niet altijd in balans.
Unity in the Heart of Diversity
Op 11-02-2010 18:34:17 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Emie : Hoe ouder ik word, hoe meer ik mijn jeugd romantiseer en er met enige melancholie aan terugdenk.
Is it electrickery?
Op 11-02-2010 18:42:23 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ron B.: "vroeger", een tijd om zo snel mogelijk weer te vergeten...
We're Not Retreating; We're Advancing in a Different Direction
Op 11-02-2010 20:01:20 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
sufi: In mijn directe omgevingis er momeneel iets tragisch aan de hand. Een leuke, lieve man, die op zn 45ste van de ene op de andere dag (schijnbaar)ophield met een goede vader en echtgenoot te zijn en vertrok Niemand die er iets van snapte, ook kinderen en vrouw niet. Enkele weken later bleek hij totaal ingestort te zijn.
Wat bleek?
Deze man was voortdurend aan het vechten om een ellendige jeugd trauma niet de overhand te laten krijgen. Door zijn zorgen over het dreigende faillisement van de zaak waar hij werkte, werd het hem allemaal te veel.
In zijn jeugd is hij - samen met broers en zusters - flink mishandeld door vader en moeder en op zijn 15e de deur uitgegooid.
Dat breekt hem nu op.
Verschrikkelijk, wat mensen hun kinderen kunnen aandoen.
Op 11-02-2010 20:26:22 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
nemesis: 3.14 po: Ik snap het, ik wist thuis nooit waar ik aan toe was.
Dingen mochten niet die voor anderen gewoon waren of juist wel die andere kinderen niet mochten.Mijn moeder zocht een nieuwe vader voor ons,maar bracht soms monsters mee naar huis een erg onveilig gevoel.Hele bladzijdes zijn gewoon uit mijn geheugen gewist.
Ook werd ik gepest op school zelfs door enkele leraressen belachlijk gemaakt.Ik trok me in mezelf terug en bekeek als een soort buiten aards wezen de wereld om me heen (doe ik nog)
Ikzelf heb altijd gedacht dat ik stom was, omdat ik dat best vaak te horen kreeg en ik wilde zo snel mogelijk van school.
Daardoor altijd kleinere baantjes gehad en daardoor minder inkomen.
(negatieve kringloop)
Ik keek laatst op internet naar andere banen en vul een IQ test in...134 ?!
nog eens gedaan, weer zoiets.Ik zal wel een laatbloeier zijn.
Maar ik mag mezelf nu best velen!
Op 11-02-2010 22:50:35 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
hano: Ik heb enorme haatgevoelens naar mijn natuurlijke vader. En daarmee aan de helft van mijn genetisch materiaal. Ziedaar een conflict.
Op 11-02-2010 23:49:01 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
3.14po:
nemesis:
Hele bladzijdes zijn gewoon uit mijn geheugen gewist.
Ook werd ik gepest op school zelfs door enkele leraressen belachlijk gemaakt.Ik trok me in mezelf terug en bekeek als een soort buiten aards wezen de wereld om me heen (doe ik nog)

Klinkt allemaal herkenbaar, al zijn mijn ouders nog samen. Twee negatieve mensen die elkaar versterken, die denken dat de hele wereld tegen hun is. Wat uiteindelijk ook zo wordt.

Vooral dat vergeten is vervelend. Als ik foto's van mezelf van vroeger terugzie, dan lijkt het alsof ik naar het leven van een ander kijk. Vele zaken zonder herinnering, omdat er andere zaken overschaduwen. Raar symptoom van de hersenen is dat.
United as one. Divided by zero.
Op 11-02-2010 23:58:22 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Realist: @3.14po, heb je nu moeite om liefde te delen met iemand, in de zin dat je alleen kon vertrouwen op jezelf en daardoor een hoop emoties deelt met jezelf? Ik persoonlijk heb dat wel een beetje maar ben nog een stuk jonger denk ik. Ook ik heb psychisch veel alleen gedaan. Leef wel een heel vrij leven en heb daardoor alle problematiek uit de jeugd nog eens door te nemen en te nuanceren. Ook ik heb veel zwarte gaten of hele zwarte stukken. Toch denk ik ook dat we onze gebreken soms toeschrijven aan slechte ervaringen uit de jeugd.

Al met al leer ik om steeds gelukkiger te zijn.

“I would rather have a mind opened by wonder than one closed by belief”
Op 12-02-2010 9:32:33 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Richa: Het grote percentage "ongelukkige jeugd" verbaast me niet.
Ik ben zelf therapeut en door mijn bizar slechte jeugd, juist een hele goede denk ik. Want als ik zo'n ontzettend gelukkig mens kan worden na zo'n jeugd, kunnen anderen het ook. Ik kom natuurlijk in mijn praktijk de meest schrijnende verhalen tegen, maar hier het leuke: het zijn vrijwel allemaal leuke enthousiaste mensen, die heel graag hun ding willen verwerken. Daarom is het zo jammer dat (zoals het verhaal hierboven, van die lieve man) mensen hun narigheid gaan onderdrukken.
Een beetje milde aandacht voor de ellende die je van binnen hebt zitten lost al heel veel op. Het is natuurlijk eng, al die angstige en verdrietige emoties, maar er weg van blijven is geen oplossing. Hadden maar meer mensen aandacht voor hun trauma's, dan zou dat vele nieuwe jeugdtrauma's besparen.
Op 12-02-2010 11:14:40 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
C.: @Richa.

Het is inderdaad jammer dat mensen hun trauma's en grieven begraven voor "de oude dag". Ik ben geen therapeut, maar heb in o.a. de werksfeer altijd een soort therapeutische rol gehad waarin ik met veel mensen een vertrouwensband had/heb, waardoor bijna automatisch diepere gevoelens aan de oppervlakte komen.

Ik begrijp het overigens wel dat mensen dingen parkeren. Als je in je jeugd veel voor je kiezen hebt gehad, wil je niet dat dit soort dingen teveel invloed hebben op het bouwen van je toekomst. Maar het achterhaalt je vanzelf een keer.

Ook heerste (of heerst mischien nog) het beeld dat je "gek" was als je met iemand ging praten, een psycholoog of zo. Je mag met een gebroken been wel hulp van een specialist bij herstel vragen, maar niet met een gebroken "spirit".

Ik ben zelf al vanaf jongaf aan actief aan de gang gegaan met de dingen die ik zelf als blokkerend ervaarde. Daardoor ben ik dingen anders gaan zien, ben me ook gaan realiseren dat mijn ouders het ook naar beste weten hebben gedaan, en ook hun eigen pakketje met zich meedroegen. Vergeving is een louterend iets.
Op 12-02-2010 11:39:52 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gebakken Plasse: Mijn bagger is mijn bagger.
Op 12-02-2010 21:05:03 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
smurftochopman!: Ik was een ongelukje(en dat heb ik geweten), mijn moeder verwijte mij dat ik er was, voor haar was ik er alleen zodat ze zich kon zorgen maken, terwijl er niets was!!!
Mijn vader wilde het andere geslacht hebben, en heeft mij heel lang geterroriseert, ik was ook nooit goed genoeg voor ze wat ik ook deed. Zag en zie mijn jeugd als een hel.
Liefde, vertrouwen en respect heb ik heel lang gegeven maar nooit mogen ontvangen/verdienen.
Mijn vader klopt zich nog steeds op zijn eigen borst dat ik zo'n goede jeugd heb gehad. Hou toch op man. Altijd op de toppen van tenen lopen is niet leuk.
Dit heeft er ook voor gezorg dat ik never nooit aan kids ga beginnen.
Tja, dat krijg je als je me de meest monstreuse walgelijke kinderen toewenst in een van z'n teroristische aanvallen die zo als gewoonlijk weer nergens op sloeg.
Met dat geen kids krijgen, ondanks dat dit niet de bedoeling was, vindt mijn vader dat nog steeds niet leuk. Bij mijn moeder crieerde dat een oorverdovende stilte...........jammer dan................moet je maar vooruit kijken.
Het ergste is dat mijn vader weet dat hij fout is geweest, maar hij zal hier nooit op in gaan.
En ja ik ben nog steeds niet goed genoeg, hij ziet mij nog altijd als concurrentie en hij weet nog steeds alles beter.
Dus focus ik maar op me zelf en denk ouwe krijg de klere, zoek het maar uit.
Carpe diem.
Op 13-02-2010 11:22:21 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Korsou: Geadopteerde kinderen schijnen altijd een gemis te voelen. Als ze hun biologische ouders (of een daarvan) ontmoeten, voelen ze meteen dat het compleet is.
Op 14-03-2010 21:18:10 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
ThoTh: http://www.gnostiek.nl/db/thomas/toelichting/?logion=101

Wie zijn vader en zijn moeder niet haat, zoals ik,
kan geen leerling van mij worden.
En wie zijn vader en moeder niet liefheeft, zoals ik,
kan geen leerling van mij worden.
Want mijn moeder baarde mij voor de dood,
maar mijn ware moeder, die schonk mij het leven
ALLES IS WAAR
Op 15-03-2010 0:13:45 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
tjerky: Vertederende foto, mooi onderwerp. Mij iets te persoonlijk, want basis of band of mezelf, daar is allemaal maar moeilijk een definitie aan te geven.
Maar wat me nou ècht niet loslaat is: ,,Wat is dat nou voor een mooie auto?"
Nee, dank u.
Op 15-03-2010 0:50:06 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
3.14po:
ThoTh:

http://www.gnostiek.nl/db/thomas/toelichting/?logion=101

Wie zijn vader en zijn moeder niet haat, zoals ik,
kan geen leerling van mij worden.
En wie zijn vader en moeder niet liefheeft, zoals ik,
kan geen leerling van mij worden.
Want mijn moeder baarde mij voor de dood,
maar mijn ware moeder, die schonk mij het leven


Dat soort zinnen herlezen kan soms deugd doen. Thx.
United as one. Divided by zero.
Op 15-03-2010 1:48:31 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden