Heerlijk. Eindelijk een dag voor mijzelf. Het koninkrijk voor mij alleen. Iedereen is naar school of werk en geen vervelende klusjes. Hoewel Thomas schrijft dat vervelen schijnbaar dodelijk kan zijn, heb ik me laten vertellen dat vervelen ook nuttig kan zijn.

Een rustmoment voor jezelf. Even de volle agenda opzij schuiven. Lekker naar buiten staren in het niets. Effe chillen. Deed ik vroeger ook altijd, als kind in de klas. De vlinders buiten waren immers veel interessanter dan de leerkracht voor het groene bord. Niet dat ze er geen begrip voor hadden natuurlijk. Nu zou ik daar werkelijk een goed excuus voor hebben: "Sorry juf, maar vervelen zorgt dat je alle informatie kan verwerken".



Het is nog steeds heerlijk om lekker in het niets te staren en je gedachten van de dagelijkse realiteit los te maken. Op een gegeven moment dwalen je gedachten af naar een dromerig schemergebied. In dit gebied lijken sommige onopgeloste puzzelstukjes plotseling in elkaar te passen, terwijl je er niet eens mee bezig bent. Maar misschien liggen de oplossingen juist in het moment dat je alles loslaat.

Dingen loslaten is niet altijd gemakkelijk, vooral niet als ze vastgeroest zijn in je gedachten en leefpatroon. Het zijn vaak juist de onbewuste handelingen en patronen die we niet kunnen loslaten. Hoe vaak betrap je jezelf niet op een automatische handeling, terwijl je het eigenlijk anders had willen afhandelen? Goedbedoelde gerepeteerde voornemens lijken in rook op te gaan met een vreemde nasmaak in de mond.

Zodra we geboren zijn, krijgen we te maken met loslaten. Als de navelstreng wordt doorgeknipt, wordt je losgelaten voor een onzekere toekomst. Een toekomst met vallen en opstaan. Als je geluk hebt, mag je opgroeien in een warme familie die je opvangt als je valt. Het is tenslotte het recht van een kind om te vallen, zolang we ze maar leren om weer op te staan.

Je eigen keuzes maken is een leerproces. Dit proces begint al vroeg. Helaas wordt kinderen, vooral op scholen, geleerd om voorgekauwd materiaal te slikken voor zoete koek. Het is juist belangrijk dat ze zelf ook nadenken en ontdekken, zodat ze leren om keuzes te maken. Dat ze leren om 'nee' te zeggen.

Als we overbezorgd reageren op elke onderneming van het kind, zal het nooit leren van de gemaakte fouten. Natuurlijk laat je een kind niet zomaar een snelweg oversteken, maar als je kind tegen een boom oploopt omdat het niet oplet, zal het de volgende keer wel beter op zijn tellen passen.

Ik moet bekennen dat we in een wereld leven die niet bepaald kindvriendelijk is, of veel ruimte geeft aan het kind om eens veilig op zijn neus te vallen. Als ouder moet je inderdaad de boel wel in de gaten houden. Maar als je kind weer eens van zijn fiets valt, omdat het niet oplet en daarbij blauwe plekken oploopt, kan dat geen kwaad. Zolang het kind maar niet in een situatie belandt waarbij hij of zij een ernstig lichamelijk of geestelijk trauma oploopt.

Je kind loslaten om zijn eigen fouten te maken kan best eng zijn. Vooral als de tijd komt dat ze uitgaan en jij wakker ligt, constant kijkend op de klok, je afvragend wanneer ze nu eindelijk thuiskomen. De puberteit is er niet voor niets, beetje bij beetje zie je ze veranderen in volwassen mensen met eigen meningen, levend in hun realiteit, voorbereidend om op eigen verantwoordelijke benen te gaan staan. Kinderen bepalen uiteindelijk hun eigen toekomst, zoals wij onze eigen toekomst bepaalden.

In bepaalde periodes van ons leven, trekken we de 'benodigde' vrienden aan. Maar als je verder ontwikkeld in het leven, bemerk je vaak dat je niet meer in dezelfde levensfase zit als je vrienden. Deze vriendschap verwatert meestal. Zo kan het ook met een levenspartner gaan. In het begin van de relatie kan het zo compleet en perfect aanvoelen. Later in de relatie kan het uitdraaien op een beiderzijds onbegrip en eenzaamheid. Dit is een teken dat je elkaar bent ontgroeid. Beiden hebben zich in een andere richting ontwikkeld.

Ieder individu heeft zijn eigen ontwikkelingsfase. Dat kan natuurlijk in een relatie ook goed gaan. Maar de ontwikkeling kan zo ver uit elkaar gaan lopen dat men zich eenzaam gaat voelen. Een relatie kan uitlopen op wrijving, waarbij beiden op voet van oorlog leven of elkaar gedogen. Door te blijven plakken in deze relatie, kan je elkaar belemmeren in de ontwikkeling. Vaak draait het dan alsnog uit op een scheiding.

Vroeg of laat moeten we mensen loslaten door de dood, door het verliezen van bijvoorbeeld een ouder, echtgenoot of een kind. De een kan zich erin berusten omdat er een gezegende leeftijd is bereikt of een einde aan een leven komt dat in het teken stond van een slopende ziekte. Als er plotseling iemand uit onze omgeving wordt weggerukt die in de bloei van zijn leven, is het loslaten voor sommigen een worsteling die een heel leven duurt.

In sommige culturen wordt er volop feestgevierd als er iemand sterft en gerouwd als iemand wordt geboren. Als je wordt geboren wordt je tenslotte vastgezet in een stervend lichaam. Als je sterft, verlaat je het sterfelijke lichaam, om terug te keren naar het onsterfelijke 'lichaam'.

Het verleden loslaten kan een van de grootste uitdagingen zijn in je leven. Of het nu van een moeilijke jeugd is, een overlijden of een relatie, het kan een levenslange worsteling zijn, vooral als je veel onrecht is aangedaan. Maar om zelf verder te kunnen groeien, zul je moeten leren om los te kunnen laten. Het accepteren dat we het verleden niet kunnen veranderen. Hoe vaak wordt er niet gezegd: "Als ik terug kon reizen in de tijd zou ik dingen heel anders aanpakken"?

Stel dat je inderdaad terug kon reizen in de tijd om dingen anders aan te pakken. Welke lessen zou je dan niet geleerd hebben? Juist, diezelfde lessen die je juist wilt veranderen. Vaak moeten we juist eerst op ons gezicht vallen om herhaling te voorkomen. Watvoor mens zouden we zijn zonder onze levenslessen?

Als we niet kunnen loslaten, blijft het ons leven beheersen, waardoor geen ruimte is voor andere ervaringen. Het oude loslaten betekent het nieuwe een kans geven. Als we ons vastklemmen aan het oude, kan het ons op een vreselijke psychotische en lichamelijke manier beïnvloeden. Iets wat we dagelijks steeds weer kunnen zien in het nieuws.

Het oude loslaten betekent niet dat je het moet vergeten of jezelf afsluiten, maar om je juist weer open te zetten voor nieuwe ervaringen. Jezelf en de ander de ruimte te geven om positief te kunnen ontwikkelen en groeien. Loslaten is een natuurlijk leerproces. Het betekent niet langer een beschuldigende vinger naar een ander te steken, maar juist om je eigen tekortkomingen te accepteren, jezelf beter te leren kennen en verbeteren.

Met het loslaten leer je de mens te accepteren zoals hij of zij is. Door het loslaten van je eigen zekerheid en controle over anderen en je omgeving laat je een ander zijn eigen toekomst bepalen. Een ander niet steeds te willen betwisten en corrigeren. Laat ieder zijn realiteit zelf ondervinden. Het is een realisatie dat je een ander niet kan controleren en naar je hand kunt zetten. Laat het los en koester elke dag zolang het leven je toekomt. De oplossing ligt vaak in het los durven laten.

Mehdi: Erg goed artikel!,..
Het niet kunnen loslaten kan in het ergste geval ook nog uitdraaien op een hechtingsstoornis, met alle gevolgen van dien,..té goed gehecht, weinig ruimte om je IK te ontwikkellen etc,.. een drabberige bodem dus.
,. Waar een wil is ben ik weg,..!
Op 30-03-2010 8:15:37 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Reagoorder: In sommige culturen wordt er volop feestgevierd als er iemand sterft en gerouwd als iemand wordt geboren. Als je wordt geboren wordt je tenslotte vastgezet in een stervend lichaam. Als je sterft, verlaat je het sterfelijke lichaam, om terug te keren naar het onsterfelijke 'lichaam'.

Welke culturen als ik mag vragen?
There is enough for everybody's need, but not enough for anybody's greed
Op 30-03-2010 8:21:24 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gerard: Het verleden los laten, dan wel ontdekken hoe vast je daaraan kunt zitten, kan heel goed met behulp van The Journey. Een journey therapeut kan daarbij begeleiding geven, het werk doe je zelf. Wil je er over lezen, dan is er dit boek:
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/helende-reis/1001004001951492/index.html
waarin je een indruk krijgt en je kan er zelf al een beetje mee aan de gang.
NL website van The Journey:
http://www.thejourney.com/dutch/abundance.htm
'Don't forget rule number 6'
Op 30-03-2010 8:43:36 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
eoi: We zijn allemaal geworteld in dezelfde grond.

In rust kun je hele universa scheppen, waar je wellicht ooit zal leven, want we zijn niet één, maar samen in een zee van expressie dat heb ik gisteren in het moment tussen wakker zijn en slapen geleerd.
Op 30-03-2010 14:28:55 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Clavius:
Reagoorder:

In sommige culturen wordt er volop feestgevierd als er iemand sterft en gerouwd als iemand wordt geboren. Als je wordt geboren wordt je tenslotte vastgezet in een stervend lichaam. Als je sterft, verlaat je het sterfelijke lichaam, om terug te keren naar het onsterfelijke 'lichaam'.

Welke culturen als ik mag vragen?


En zijn er bewijzen voor dit 'onsterfelijke lichaam'?
I might just be saying that to get you mad...
Op 30-03-2010 14:52:53 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gerard:
Clavius:

Reagoorder:

In sommige culturen wordt er volop feestgevierd als er iemand sterft en gerouwd als iemand wordt geboren. Als je wordt geboren wordt je tenslotte vastgezet in een stervend lichaam. Als je sterft, verlaat je het sterfelijke lichaam, om terug te keren naar het onsterfelijke 'lichaam'.

Welke culturen als ik mag vragen?


En zijn er bewijzen voor dit 'onsterfelijke lichaam'?

Er zijn bewijzen dat bewijs zo relatief is als het waarnemen van de werkelijkheid. Daar zul je het me moeten doen, tenzij....
'Don't forget rule number 6'
Op 30-03-2010 15:56:40 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Dagobert: Uiteraard zijn er bewijzen voor het voortbestaan na het overlijden. Sinds 1991 is dat ook overtuigend door medici geconstateerd (lees: [url]http://www.pimvanlommel.nl/files/publicaties/Pamela[/url] Reynolds.pdf ). Dit artikel komt van de site van de oud-cardioloog Pim van Lommel (zie: http://www.pimvanlommel.nl ).
Op de site van Pim van Lommel vind je een beschrijving van wat er gebeurt als iemand een BDE heeft. Die beschrijving stemt o.a. overeen met wat Emanuel Swedenborg (1688-1772) indertijd beschreef in zijn boek "Hemel en hel" (zie http://www.swedenborggenootschap.nl ).
De boeken van Emanuel Swedenborg zijn in zoverre interessant dat de schrijver - een vooraanstaand Europees geleerde - ook de fysische beschrijving van het "hiernamaals" in de tekst van zijn publicaties verwerkte. Dus tussen al zijn diepgelovige beschrijvingen, blijft hij oog hebben voor de fysica van deze onbekende werkelijkheid.

Dit hiernamaals maakt gewoon deel uit van onze 4-dimensionale werkelijkheid, alleen is deze voor ons niet waarneembaar. Zodra natuurkundige fenomenen geen rustmassa bezitten, is de relativiteitstheorie van Einstein t.a.v. de tijd en de eindige lichtsnelheid niet van toepassing, c.q. de beperkende factor. In het hiernamaals functioneren dus dezelfde natuurwetten als binnen onze materiële werkelijkheid, alleen begrijpen wij hier maar een beperkt deel van (de quantummechanica kent een aantal hypothesen die deze werkelijkheid benaderen). Voor ons vervelende consequenties zijn het ontbreken van een vrije wil (alles staat vast) en het gegeven dat het reductionistisch materialisme illusionair is. M.a.w.: ons IK is niet het resultaat van een chemisch proces in de hersenen (zie ook http://www.kennislink.nl/publicaties/vrije-wil-bestaat-niet-echt ).
(bericht gewijzigd op 30-3-2010 18:43:57)
Op 30-03-2010 18:40:18 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Mehdi: [quote=Dagobert]
Uiteraard zijn er bewijzen voor het voortbestaan na het overlijden. Sinds 1991 is dat ook overtuigend door medici geconstateerd (lees: [url]http://www.pimvanlommel.nl/files/publicaties/Pamela[/url] Reynolds.pdf ). Dit artikel komt van de site van de oud-cardioloog Pim van Lommel (zie: http://www.pimvanlommel.nl ).
Op de site van Pim van Lommel vind je een beschrijving van wat er gebeurt als iemand een BDE heeft. Die beschrijving stemt o.a. overeen met wat Emanuel Swedenborg (1688-1772) indertijd beschreef in zijn boek "Hemel en hel" (zie http://www.swedenborggenootschap.nl ).
De boeken van Emanuel Swedenborg zijn in zoverre interessant dat de schrijver - een vooraanstaand Europees geleerde - ook de fysische beschrijving van het "hiernamaals" in de tekst van zijn publicaties verwerkte. Dus tussen al zijn diepgelovige beschrijvingen, blijft hij oog hebben voor de fysica van deze onbekende werkelijkheid.

Dit hiernamaals maakt gewoon deel uit van onze 4-dimensionale werkelijkheid, alleen is deze voor ons niet waarneembaar. Zodra natuurkundige fenomenen geen rustmassa bezitten, is de relativiteitstheorie van Einstein t.a.v. de tijd en de eindige lichtsnelheid niet van toepassing, c.q. de beperkende factor. In het hiernamaals functioneren dus dezelfde natuurwetten als binnen onze materiële werkelijkheid, alleen begrijpen wij hier maar een beperkt deel van (de quantummechanica kent een aantal hypothesen die deze werkelijkheid benaderen). Voor ons vervelende consequenties zijn het ontbreken van een vrije wil (alles staat vast) en het gegeven dat het reductionistisch materialisme illusionair is. M.a.w.: ons IK is niet het resultaat van een chemisch proces in de hersenen (zie ook http://www.kennislink.nl/publicaties/vrije-wil-bestaat-niet-echt ).
[/quote]
,.. Agree!
,. Waar een wil is ben ik weg,..!
Op 31-03-2010 0:59:30 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Dagobert: Het grote probleem van onze tijd is dat de moderne wetenschap niet in staat is om enige afstand te nemen van het opgebouwde referentiekader: het reductionistisch materialisme (dit probleem speelt al een dikke 75 jaar). En dat is voor 100% ontopic: het onvermogen om oude veronderstellingen "los te laten". Het zal nog wel wat jaartjes duren voordat er een einde zal komen aan ons huidige wetenschappelijke wereldbeeld, opgebouwd door de exacte wetenschappen.
Op 31-03-2010 0:06:46 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Imix181: En tevens de controle bij jezelf...Loslaten blijft gewoon moeilijk voor velen en waar je inderdaad dagelijks niet eens bewust van bent.
Alleen al het feit dat ik moeite heb om in het 'hier en nu' te zijn. En soms zó erg in mijn gedachten zit en de tijd gewoonweg vergeet!
To be or not to be
Op 01-04-2010 17:46:21 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
randell: Als mensen eens wisten hoeveel plezier ik al heb beleefd aan het loslaten van mijn bindingsangst.
Op 02-04-2010 13:27:21 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Imix181:
randell:

Als mensen eens wisten hoeveel plezier ik al heb beleefd aan het loslaten van mijn bindingsangst.

Oei ja, dat is inderdaad wel erg knap van je! Zou je willen vertellen hoe je dat hebt gedaan? Het is mijn basisangst nummer één!
To be or not to be
Op 02-04-2010 13:58:27 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
randell:
Imix181:

randell:

Als mensen eens wisten hoeveel plezier ik al heb beleefd aan het loslaten van mijn bindingsangst.

Oei ja, dat is inderdaad wel erg knap van je! Zou je willen vertellen hoe je dat hebt gedaan? Het is mijn basisangst nummer één!

Uhm, het begint met zelfobservatie. De energie (gespannen? geforceerd? zelfvertrouwen? ontspannen?) die van je uitgaat waarnemen, de uitvluchten en smoesjes herkennen waarmee je de ander op afstand houdt. Je eigen afkeer begrijpen. Voelen, eerlijk zijn, het experiment met jezelf (en de ander natuurlijk) toelaten no matter hoe catastrofaal het ook kan aflopen... Dat soort dingen.
"Don't say no if you don't know how to love." (=songtext van de Tomtomclub)

Indirect, maar niet minder belangrijk, doen aan zelfwerkzaamheid d.m.v. therapieën, cursussen, meditaties en what have you.


(bericht gewijzigd op 2-4-2010 15:08:11)
Op 02-04-2010 15:06:38 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
rudiev: Hoe kom je te weten wat je precies dwars zit en los moet laten om verder te gaan?

uit artikel:

In sommige culturen wordt er volop feestgevierd als er iemand sterft en gerouwd als iemand wordt geboren. Als je wordt geboren wordt je tenslotte vastgezet in een stervend lichaam. Als je sterft, verlaat je het sterfelijke lichaam, om terug te keren naar het onsterfelijke 'lichaam'.

Als ze rouwen bij een geboorte, uit het rouwen maak ik derhalve op dat ze het erg vinden dat iemand weer in een sterfelijk lichaam is gekomen, waarom planten ze zich dan voort? Waarom iemand dit ergs aan doen dan? Het klinkt mij niet erg logisch in de oren dan...

@Dagobert
Tijdje terug nog een leuk artikel hier over vrije weil: http://www.grenswetenschap.nl/blogs/Vrije-wil-bestaat-niet/
Het gegeven dat je hersenen al seconden voor je actie al bezig zijn met wat je gaat doen is zeer interessant. Je kan je af gaan vragen hoe je hersenen weten wat je moet gaan doen, alsof ze weten wat er in de toekomst gaat gebeuren.
Er was toch nog zoiets met de verwerking van signalen van zenuwen?
je mag me beledigen, je mag me kwetsen, maar spreek wat je denkt, dan discussieren we verder...
Op 07-04-2010 13:20:29 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Imix181:
randell:

Imix181:

randell:

Als mensen eens wisten hoeveel plezier ik al heb beleefd aan het loslaten van mijn bindingsangst.

Oei ja, dat is inderdaad wel erg knap van je! Zou je willen vertellen hoe je dat hebt gedaan? Het is mijn basisangst nummer één!

Uhm, het begint met zelfobservatie. De energie (gespannen? geforceerd? zelfvertrouwen? ontspannen?) die van je uitgaat waarnemen, de uitvluchten en smoesjes herkennen waarmee je de ander op afstand houdt. Je eigen afkeer begrijpen. Voelen, eerlijk zijn, het experiment met jezelf (en de ander natuurlijk) toelaten no matter hoe catastrofaal het ook kan aflopen... Dat soort dingen.
"Don't say no if you don't know how to love." (=songtext van de Tomtomclub)

Indirect, maar niet minder belangrijk, doen aan zelfwerkzaamheid d.m.v. therapieën, cursussen, meditaties en what have you.

Ben eigenlijk al sinds mijn kinderjaren al op zoek naar mezelf...Maar wat je allemaal vertelt klopt inderdaad. Bij mij duurt het alleen wat langer
To be or not to be
Op 14-04-2010 0:38:28 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden