De wekker gaat. Ik rek me uit. Het is nog stil in huis. Ik sta op en loop naar het raam en trek de gordijnen open. Het zonnetje komt al langzaam op. Heerlijk. Het ziet er goed uit voor vandaag. Allerlei voornemens voor de dag schieten door mijn hoofd. Lekker in de tuin werken en genieten van de eerste (onkruid)plantjes die al uit de grond proberen te komen. In gedachte zie ik ook de beloofde serre al staan. Maar dan komt het beeld van een verhuizing in mijn gedachte. Dilemma. Eigenlijk willen we verhuizen.

Ons huis is te klein geworden voor het gezin. Maar ik wil niet weg vanwege de tuin. Na al die tijd ben ik toch wel beetje vastgeroest. Aan de andere kant wil ik weer eens wat anders. Het liefst willen we een boerderijtje met een stukje grond, ver weg van waar we nu wonen. Maar helaas zijn we maatschappelijk vastgezet. Heen en weer reizen tussen werk en huis is waarschijnlijk geen optie voor mijn man.

Maar waar moet je dan heen? Hier laat je wat, daar vind je wat. Misschien is het toch het onbewuste dat meespeelt. Hoewel wij hier al lang wonen, kan ik moeilijk ergens aarden. Er zit een grote onrust in me. Wat ik zoek, zal ik waarschijnlijk nooit vinden. Want de grote vraag is: wat zoek ik? Het is in ieder geval niet materialistisch. Dure dingen interesseren me niet. Mijn huisraad is voor het grootste deel tweedehands. Spullen horen in mijn ogen geleefd te hebben. Een historie achter een meubelstuk geeft net dat ietsje meer. Dat plastische mogen ze van mij houden. Dat doet me er aan denken dat er nodig weer wat geschuurd en geverfd dient te worden. In dat laatste hebben we eigenlijk helemaal geen zin meer.

In het begin, toen we nog gewoon samen waren, hadden we inderdaad een bij elkaar passende inventaris. In de loop van de tijd gaat er weleens wat stuk en wordt het vervangen. We hadden op een gegeven moment alles zwart. Niet handig, je ziet er alles op. Daar kwamen we al snel achter met de kinderen. Een pot verf bracht de oplossing en automatisch begonnen we het nodige te vervangen door tweedehands spullen. We vonden het leuk om oude dingen nieuw leven in te blazen. En als er wat beschadigd raakte of stuk ging, door spelende kids of dieren, was er geen man over boord.

De laatste tijd lijkt de enthousiaste energie te zijn verdwenen. Het lijkt allemaal zo zinloos. Vooral met kinderen en honden. Hier maak je wat en daar wordt het weer gesloopt. Niet dat we van die wildebrassen hebben. Maar in het gezin word eenmaal geleefd en dan kan je niet alles netjes en steriel houden. Zoals mijn moeder altijd zei: de wasmand is de grootste leugenaar in huis. Zodra je hem leeg hebt, zit hij weer vol met allerlei sportkleren en handdoeken.

Na de verplichte opruimronde, besluit ik maar gelijk de boodschappen te doen. Als je zonnige humeur humor al niet verdwenen is bij de ingang, is het wel bij de uitgang. Er staat gewoon veel te veel troep in die winkels. Je kunt amper fatsoenlijk langs de gangpaden lopen, zonder tegen een opdoemende aanbieding midden op het pad te lopen. Winkelen maken ze ook tot een hels dilemma. Ik hou al niet van winkelen, laat staan wanneer je er ook nog eens lang over moet doen. Je kunt kiezen uit tientallen soorten en smaken. Nu heb je per vak minimaal 10 minuten nodig om alle labels te lezen om te kunnen kiezen, om er vervolgens achter te komen dat de rij achter je steeds langer wordt.

Als ik eindelijk bij de biologische afdeling ben beland, doemt er altijd weer een hamvraag op. Hoe biologisch zijn de biologische producten? Biologisch lijkt wel een hype. Noem de melk de 'groene koe' en zie hoe de omzet stijgt. Plak er een sticker op en alles lijkt gelijk gezonder. Een EKO op het product zegt niets over de boer en zijn bedrijf. Het zegt alleen maar aan welke eisen minimaal is voldaan. Oké, de dieren en planten zullen het inderdaad wel iets beter hebben, maar is de commercieel afhankelijk boer wel zo dier- en plantaardig bewust bezig? Ik denk dat het voor de boer commercieel niet haalbaar is.


Alle producten die uit het industrieel bedrijfssysteem komen krijgen van mij een dik vraagteken. Daarom haal ik de meeste groenten en fruit rechtstreeks bij de boer. Op deze manier omzeil ik in ieder geval de conserverende rotzooi. Deze groenten en fruit hebben meer smaak. Als ik groenten en fruit in de supermarkt haal, probeer ik me te beperken tot Hollandse seizoengroenten en -fruit. Groenten en fruit van over de grens zijn over het algemeen meer behandeld met allerlei verdelgers en conserveringsmiddelen, dan Hollandse seizoengroenten.

Dat hebben we onlangs zelf ondervonden. Terwijl mijn zoon een mooi uitziende sinaasappel pelde, kwam er een ware desillusie zodra hij het in zijn mond stak. "Gadverdamme", riep hij, "het smaakt naar een rottende sinaasappel." Na een 'stel-je-niet-aan'-moment van mij, moest ik na een hap hetzelfde concluderen. Een vreemde gewaarwording. Dat iets dat er zo perfect uitziet, zo rot kan smaken. Niet dat wij altijd perfect voedsel eten, er komen genoeg E-stoffen het huis ingeslopen. Pizza, frietjes en chips zijn ook lekker. Tussen dat alles probeer ik een balans te vinden en vooral bij aspartaam uit de buurt te blijven. Het lijkt wel of ze die rotzooi overal in stoppen.

Zo zie je ook hoe via de reclame alles opeens een natuurlijk tintje krijgt. Zo worden er allerlei producten aangeboden in een veld van bloemen of bronwaterrijke omgeving. Thee met gezonde kruiden, siroop met echt 'vruchtwater'. Alle producten schijnen goed voor u en de natuur te zijn. Alles puur natuur, zonder kleur-, geur- en smaakstoffen. Jammer dat ze niet vertellen dat sommige producten weleens uit het veld van Monsanto kunnen komen. De vruchten zien er fris en opgeblazen uit, maar of ze nog vol voedingswaarde zitten? Waren het de Indianen niet die voorspeld hebben dat we zouden sterven met een bord eten voor onze neus? Zolang we zo respectloos met de natuur omgaan, zal er alleen verderf geoogst worden.

Door al dat gestrest winkelen en dilemmakwesties, ben ik onderhand genoodzaakt om me in te schrijven bij een stress verlichtende groep. Maar welke? Zo heb je yoga, tai chi en Pilatus. Veelvuldige rek- en strekoefeningen om geestelijk en lichamelijk in balans te komen. En wil je ze allemaal in één keer beoefenen? Geen nood. Gooi alles op een hoop en noem het bodybalance.

Gezondheid en schoonheid kosten nu eenmaal veel geld. Zeker volgens de farmaceutische en cosmetische industrie. In deze tijd met griep en witte gezichtjes word je dood gegooid met allerlei hoestdrankjes en pilletjes. Vervalt je gezicht door al dat hoesten in plooien en wallen? Geen nood, naast de hoestdrank staan de DNA- en gencrèmes voor een rimpelvrije huid. Het is voorjaar, dus factor 80 staat om de hoek. Alleen tegen een uitgezakte portemonnee helpt niets, vooral als er een goede liposuctie op uw portemonnee is gedaan.

De meeste van die producten zijn gericht op mannen en vrouwen tussen de veertig en zestig jaar. Daar valt tenslotte het meeste geld en de beginnende rimpels te halen. Zegt een gelikte man in één of andere reclame: "Dit is mijn vrouw. Is ze niet mooi, ze is al veertig". Met andere woorden: als je eenmaal de veertig gepasseerd bent, heb je geen schoonheid meer en moet je smeren; anders lig je eruit. En dit geldt natuurlijk ook visa versa. Haarverf is het wonderproduct voor de vroeg grijzende mannen? Ach, de mijne doet scheren en dweilen, scheelt weer een kam. Begrijp me nu niet verkeerd: een man met een vrouwelijke kant, daar is niets mis mee, zolang hij maar onder de motorkap durft te kijken (bedoel ook motorkap) zonder de vrees om vies te worden. En die niet bij iedere snee de verbanddoos te voorschijn moet halen (vrije gedachten zijn toegestaan).

Mijn moeder zei altijd al dat je van een knap bord niet kunt eten. Niet dat ik daar een luisterend oor voor had in mijn puberale jaren. Gekapt en met de nodige plamuur stapte ik de deur uit, want je wist maar nooit of je een lekkere stoere jongen tegenkwam. Alles was toen toch veel simpeler. Was ik nu puber dan zou de zaak, volgens de trendmatige media, allemaal wat gecompliceerder liggen. Nu moet ook de jongen van je dromen lijm in zijn haren smeren en zijn gezicht plamuren met de nodige zalfjes, rouge en mascara. Het is een wonder dat ze nog überhaupt tijd overhebben om elkaar te ontmoeten, na al die uren voor de spiegel. Laat staan dat ze nog geld over hebben na al die wondermiddelen. Maar goed, voor ieder potje is er een dekseltje. En de potjes veranderen met de tijd, zodat de dekseltjes zich schijnbaar weer aan moeten passen.

Verdorie, gaat de deurbel. Deurleurder van één of andere energiemaatschappij. Nee, dank u, Frans Bauer heeft het al voor jullie verpest. Dáág. Ik moet toch echt die 'geen geleur aan mijn deur' sticker eens opplakken. Waar was ik ook alweer?

Het gezin. Daar waar je dromen loslopende nachtmerries worden. Wie denkt dat bij het krijgen van een baby een perfecte handleiding zit: droom nog maar even door. Alle geplande toekomstige dromen worden gelijk gereduceerd tot brandhout. Alles gaat anders dan je ooit had kunnen vermoeden. Ik zit nog steeds te wachten op het idealistische huisje, boompje, kindje. Het huisje, boompje en kindje zijn er wel gekomen. Maar niet zoals we het hadden verwacht. Het lijkt allemaal wat chaotischer dan het was bedoeld. Je begint met één kind en voor je het weet, loopt er een troep padvinders op je vloer, waarbij je man bij thuiskomst roept "welke is van mij?" Niet dat ik allemaal kinderen bij anderen heb. Voor er weer praatjes rond gaan, ze zijn alle drie van meneer Hive. Maar kinderen nemen nu eenmaal kinderen mee en voor je het weet is je huiskamer omgetoverd tot een speelzaal.

Speelgoed lijkt ook te evolueren. Simpele duploblokken lijken te evolueren in computergames. Lego wordt lego starwars. Nu breek je je nek niet over rondslingerende blokken, maar over snoeren. Gezellig meespelen met een simpel spelletje eindigt in een dikke handleiding over het gebruik van een joystick. Winnen is er voor moeders niet meer bij. De troep padvinders is gereduceerd tot wat computervrienden. In plaats daarvan krijg ik letterlijk zenuwstuiptrekkingen van één of ander rondhuppelend konijn. Toch maar op bodybalance of misschien kickboksen?



Alles lijkt sneller te gaan. Zelfs het praten. Als ik vraag, hoe is jullie dag gegaan, hoor je iets van BBN GMJ GNB en weg zijn ze. En als ik vraag of ik een antwoord krijg zweren ze bij hoog of laag dat ze dat echt hebben gegeven. Doe ik de volgende keer ook bij zakgeld. Dan geef ik ook de verkorte versie. Zal straks ook moeilijker gaan worden als het vaste geld gaat verdwijnen. Leer je kind verantwoordelijk met geld omgaan. Moet je voor zakgeld een rekening openen met een pinpas voor je kleuter? Kan je kind een pinpas kopen van zijn zakgeld, plus de jaarlijkse kosten voor het hebben van een bankrekening?

Een kennis van mij is praktisch blind en kan dus niet pinnen. Nu vraagt zij om hulp, een behulpzame bankmedewerker leidt haar naar een pinapparaat en zegt al wijzend: "daar zijn de toetsen en daar moet het pasje in." Zegt de slechtziende kennis: "Nu nog een paar goed kijkende ogen en we hebben alles." Hoe simpel kan een mens worden. Schijnbaar zitten ze de hele dag met een computerscherm aan hun ogen gekleefd, zodat ze even vergeten dat er mensen zijn waarbij een scherm compleet nutteloos is. Over nutteloos gesproken... Hoe begon de dag ook alweer? Verdorie, het regent!

Bounty: pfff waar een mens zich al niet druk om kan maken. Ik zou zwaar depressief worden als ik iedere dag zo mn dag moest beginnen, denkende aan al deze dingen.

Ik kan maar een conclusie trekken: de persoon in dit verhaal wordt geleefd en laat zich leven.

Tip: begin eens te genieten, dag voor dag.
De kwaliteit van je leven wordt bepaald door de zaken waar jij onbewust bekwaam goed in bent !
Op 22-04-2010 8:38:49 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
There is enough for everybody's need, but not enough for anybody's greed
Op 22-04-2010 10:13:53 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Marsepars: Volg ook eens zo nu en dan je hart, ipv je verstand.
Kan heel bevrijdend werken.
Geef je impulsen de ruimte.
Cannot kill the Battery!!!
Op 22-04-2010 19:54:16 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
color39: ik vond het een heel herkenbaar stukje... Het toverde een glimlach op mijn gezicht, bedankt!!!
Op 23-04-2010 0:28:10 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
hano: Eten is stress geworden
Op 23-04-2010 9:39:57 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ron B.: lossslaten....

(er is uiteindelijk maar heel erg weinig wat je echt nodig hebt)
We're Not Retreating; We're Advancing in a Different Direction
Op 23-04-2010 18:39:44 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ron B.: maar ik kan mij er ook erg goed in vinden, en eigenlijk elk punt is een punt van herkenning, al maak ik mij er allang niet meer zo druk over, al is het alleen al om de stress die dit oplevert en de pure verspilling van tijd en energie die het kost...

voor mij is het ook een feit dat de huidige wereld niet oneindig op deze manier door kan gaan, en ik denk zelfs dat ik hoogstwaarschijnlijk nog wel mee ga maken dat dit gebeurd...
We're Not Retreating; We're Advancing in a Different Direction
Op 23-04-2010 18:44:00 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Bounty:
Marsepars:

Volg ook eens zo nu en dan je hart, ipv je verstand.
Kan heel bevrijdend werken.
Geef je impulsen de ruimte.


Dit is heel grappig om voor jezelf hiermee te experimenteren. Je zult zien dat beslissingen welke je met je verstand hebt genomen altijd verkeerd waren of leidde tot het gewenste resultaat maar met veel meer omwegen en obstakels.

Als je voor een keuze staat is het eerste wat in je opkomt vaak je hart (je gevoel) wat spreekt en je gevoel, zul je merken, zit eng vaak aan het juiste eind alleen nemen wij er de tijd niet voor om er naar te luisteren omdat ons (on)verstand er doorheen zit te tetteren.
De kwaliteit van je leven wordt bepaald door de zaken waar jij onbewust bekwaam goed in bent !
Op 26-04-2010 0:16:51 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
welja: ga eens wat vaker naar de markt.
ga nou juist wel eens lekker schilderen in huis
ga naar de warme bakker
zoek een goeie slager en een visboer of haal dat ook op de markt.
in plaats van alles steeds te beredeneren; doe gewoon eens waar je zin in hebt. een brooddag is ook geen ramp.
in plaats van te verhuizen, ga er eens wat vaker op uit met het gezin.

je dan veel vaker en bent weer ontspannen.
Laatst zag ik iemand gelukkig staan te wezen.
Op 26-04-2010 13:43:13 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden