Thimo is maar 21 jaar geworden. Daarvan zat hij de meeste tijd gevangen in de hulpverlening, al vanaf dat hij een jongetje van drie was.
"Al zijn kracht werd uit hem gezogen, want hij had het al moeilijk om zich staande te houden met een verleden van seksueel misbruik, geestelijke en lichamelijke mishandeling, intimidatie, een vreselijk internaatverleden, politie en justitie, die als een hond op hem joegen sinds zijn 9e, gedwongen uithuisplaatsingen door de Jeugdzorg en 6 tehuizen en talloze scholen doorlopen... Zelfs zijn IQ werd hem afgenomen. Ja, u leest het goed, zijn IQ ging in de loop der jaren achteruit van 78 naar 56; geen enkele psychiater, psycholoog of orthopedagoog heeft me dat ooit uit kunnen leggen.
Groepsleiding die geen kant met hem op wilde, alleen maar de harde regels hanteerde, star maar consequent, want dat hadden ze zo geleerd, maar hem geen ruimte lieten om te kunnen blijven doorademen..
"

Werd hij thuis mishandeld of verwaarloosd? Nee, hij was autistisch, had ADHD, hij had een non-verbale leerstoornis, meerdere posttraumatische stress-stoornissen, borderline, ernstige psychiatrische klachten en hij was licht verstandelijk beperkt... Hij functioneerde op 8-10 jarige leeftijd...
Hij had juist een moeder die voor hem opkwam en hun band was speciaal, maar zij werd buitenspel gezet. Jarenlang heeft zij zich tevergeefs tegen de machtige instanties verzet. Toen Thimo 21 jaar was, vond zijn moeder hem levenloos in bed. Zelfmoord. Een schok? Nee. Het was zelfs geen verrassing...

Thimo is niet de enige. Ook persoonlijk ken ik een paar mensen die verstrikt raakten in het web van de zorg. Zoals een 22 jarige jongen, ik noem hem Wolf. Hij woont begeleid. De begeleiding belt iedere dag aan en dan moet hij verplicht zijn medicatie innemen, Risperdal, een antipsychoticum. Doet hij de deur niet open, komen ze gewoon zijn woning binnen met een sleutel.
Kort geleden is de dosis verhoogd, tegen zijn wil. Dat hij onder dat gesprek in tranen uitbarstte was voor de begeleiding ook een bewijs dat hij niet stabiel genoeg is.
Waarom die verhoging? Misschien omdat Wolf te assertief werd? Want ik heb hem aangespoord zijn grenzen aan te geven en voor zichzelf op te komen.
Als er iemand bij hem over de vloer komt, moet hij dat melden bij de begeleiding. Zij bemoeien zich overal mee en de vrienden waar hij mee omgaat vinden zij niet goed voor hem. Doet Wolf niet wat de begeleiding wil, zeggen ze standaard dat ze hem op het rechte pad willen houden of dat het helemaal fout met hem zal gaan.

Zijn achtergrond? Hij heeft in lichte mate autisme. Een aantal jaar had hij een onbezorgde jeugd. Op school kreeg hij problemen, met de leerkrachten. Zij leken iets tegen hem te hebben en hij kreeg veel straf. Klasgenoten leken juist met hem mee te leven.
Zijn ouders zochten hulp. De stichting vond dat Wolf behandeling nodig heeft. Met tien jaar is hij opgenomen in een observatiekliniek. Daar stopten ze hem vol met psychiatrische medicijnen en deden ze proeven op hem.
De kinderen uit zijn groep leken heel ongelukkig. Ze gilden van angst onder een ‘behandeling’. Het personeel zette kinderen onder de koude douche of bond ze vast als ze te lastig werden. Na twee jaar, toen Wolf helemaal niet meer wilde leven, haalden zijn ouders hem daar weg.

Weer een andere jongen die begeleid woont, staat onder curatele nadat hij psychotisch werd. Hij moet het redden met 40 euro in de week. Door zijn psychose en een opname kon hij zijn rekeningen niet meer betalen. Zo heeft hij twee weken achtereen in een separeercel gezeten.
Inmiddels kan hij weer voor zichzelf zorgen. Toch zeggen zijn moeder, begeleidster en psycholoog dat hij moet leren budgetteren. Van 40 euro in de week. De zeggenschap over je bankrekening terugkrijgen moet via een rechtszaak. De begeleiding wil hem daarbij helpen. De voorwaarde is dat hij leert budgetteren. Dat hij zuinig met geld was, daar heeft niemand het over.


Ik wil niets afdoen aan degenen, ook in de reguliere zorg, die met hun hart werken, die hun cliënten gelijkwaardig behandelen, naar ze luisteren, ze serieus nemen, al hebben ze persoonlijk een andere mening. Er zijn hulpverleners die goed naar iemands situatie en persoon kijken, de spijker op de kop slaan. Die met je méédenken in plaats van vóór je te denken.

Ook iemand die in de war is of zwakzinnig kan nog zelf denken. Hij of zij heeft een luisterend oor nodig. Iemand die helpt alles op het rijtje te zetten. Waar de meeste hulpverleners zo iemand nog hulpelozer maken, voor wilsonbekwaam houden, over iemand beslissen en een patiënt die te lastig is vastbinden, separeren of lam maken met medicatie.

Heb je een etiket als autisme, ADHD, borderline, verstandelijke handicap enzovoort, is behandeling bijna vanzelfsprekend. Was je eerst eigenaardig, in conflict met de buitenwereld of thuissituatie, zo ben je nu een patiënt. Met de diagnose wordt de kloof tussen jou en de sociale omgeving nog groter. Je loopt ervaringen mis. Zo heeft Wolf na zijn opname jaren op zijn kamer gezeten. Hij durfde de buitenwereld niet meer in. Nee, hij kon of mocht ook niet naar school.

Je eigenaardigheden, gevoelswereld en gedrag worden gevangen in een ziektebeeld. De behandeling is gebaseerd op het veranderen van gedrag, symptomen onderdrukken en ziekte-inzicht aanpraten, in plaats van goed naar de omstandigheden te kijken.
Tenzij je geluk hebt en een hulpverlener treft die jou ziet, in plaats van een stoornis. Die vindt dat jij een volwaardig persoon bent.

Voor lichte problemen kun je onschuldig worden opgesloten en behandeld, desnoods met geweld. Als je ouders je niet aankunnen of je bent in conflict met school. Als jong kind heb je niet eens een stem. Er komt geen rechtszaak als je ouders zich in een opname kunnen vinden.

Als kind weet je niet wat je rechten zijn. Het personeel hanteert harde en soms absurde regels om je in bedwang te houden. Uit onderzoek blijkt dat ook kinderen in de separeercel terechtkomen. Volgens de wet mag dat alleen bij acuut gevaar. In de zorg gebeurt het ook als kinderen te lastig zijn of door personeelsgebrek.
Je kunt afgevoerd worden naar een psychiatrische instelling als je een gevaar bent voor jezelf of anderen. Het hoeft geen bewezen gevaar te zijn. Het kan om een mening van een behandelaar gaan.

Je familie kan erg ongerust doen, omdat je bijvoorbeeld na de dood van een geliefde met jezelf in de knoop zit of depressief bent. Een psychiater kan een IBS aanvragen bij de burgemeester. Als die IBS toekent, staat er plots een busje voor je deur om je te laten afvoeren. De politie werkt vaak mee aan een gedwongen opname.
Hoe meer je je verzet, hoe meer reden de psychiater ziet om je te separeren of van de wereld te spuiten. Verzet of emotionele uitbarstingen ziet de zorg als een deel van het ziektebeeld, of als ontoerekeningsvatbaarheid, in plaats van een reactie op wat er met je gebeurt.

Wanneer je opgenomen bent, zal er wel een rechter komen om de opname te beoordelen, maar dan zit je al 5 tot 8 dagen gevangen in een isoleercel en dat is voor veel mensen een verschrikkelijke ervaring, vooral omdat je ziet en hoort wat het personeel met anderen doet. Omdat iemands geestestoestand niet feitelijk vast te stellen is, draait de uitspraak van de rechter veelal om meningen, diagnoses, prognoses en veronderstelde gevaren.


En wie klinkt er overtuigender, de patiënt die zich in het nauw gedreven voelt of de behandelaar die zich professioneel en zelfverzekerd gedraagt en geoefend is in dure woorden? Er zijn natuurlijk uitzonderingen, rechters die zich wel bekommeren om de patiënt en wie hij is.

Na een zelfmoordpoging kun je zeker voor hoe lang dan ook worden opgesloten en behandeld met intens giftige middelen of met separaties. Je mag vaak ook niet stoppen met de medicatie als je allergisch blijkt te zijn en aan zware pijnen lijdt of bloed gaat braken. Aandacht voor je problemen en gevoelens is er al helemaal niet. Je hebt geen recht van spreken.

Natuurlijk zijn er mensen die hulp of begeleiding nodig hebben. Zo zijn er kinderen die echt geen leven hebben thuis, lens worden geslagen, verkracht of geen eten krijgen. Kinderen die thuis levensgevaar lopen zijn ergens anders beter af, als het kan bij liefhebbende familieleden. In minder extreme gevallen kan bijvoorbeeld iets in de stijl van Eerste Hulp Bij Opvoeden, van Supernanny Jo Frost het gezin helpen. Een mix van liefde, aandacht voor elkaar en no nonsense regels. Niet alleen de kinderen, maar ook de ouders bloeien op en krijgen weer vertrouwen in zichzelf. Maar hoeveel gezinnen krijgen begeleiding waarbij er echt naar de situatie wordt gekeken? Jeugdzorg geeft vaak zelf toe geen tijd te hebben voor waarheidsvinding.

Ouders met een gediagnostiseerd kind krijgen vaak sombere prognoses te horen, alsof je jaren in de toekomst kunt kijken. Zelf weten ze niet om te gaan met hun kind en hulpverleners zeggen dat het hopeloos is, dat de gedragsproblemen alleen maar erger zullen worden. Uit onmacht gaan ouders het kind slechter behandelen of zelfs haten. De hulpverlening is zo medeverantwoordelijk voor drama's.

De zorg zou geen macht over anderen mogen hebben en alleen doen waarvoor het is bedoeld: helpen waar het nodig is. Er zijn altijd mensen die erop aangewezen zijn, om wat voor reden dan ook. Psychisch in de knoop zitten, een laag niveau, ziekte of lichamelijke handicap. Het belangrijkste is: iemand als mens aan te spreken en goed naar de situatie kijken, zoeken naar oplossingen. En iemands kwaliteiten zien en stimuleren, daar groeit iemand van. Je hebt waardering nodig om wie je bent.
Joep: Prachtig artikel, moet me van het hart.
Een mens zien als totaliteit, inplaats van als 'zijn mankement'
dat is een statement.
Op 02-09-2010 8:49:06 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
G: Vraag me wel af wat dit met grenswetenschap te maken heeft.
Op 02-09-2010 8:57:40 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ja Horus:
G:

Vraag me wel af wat dit met grenswetenschap te maken heeft.

Zodra je jezelf zoiets afvraagt, beantwoordt de vraag zichzelf.
I'm not a complete idiot. Some parts are missing.
Op 02-09-2010 9:19:24 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Isis: Wat een geweldig artikel.
Maar ook heel confronterend, want het is de werkelijkheid.
Ik heb zelf ervaring met slechte jeugdzorg en domme rechters. en helaas veel narigheid gezien in mijn omgeving hoe jonge mensen verkeerd behandeld werden. Ik heb mijn zoon gelukkig uit handen van deze mensen weten te krijgen/houden. ( hij "heeft" het ADD etiketje)
Het trieste is wel dat je dan vaak met lege handen staat tewijl er wel behoefte is aan steun, maar je hebt geen vertrouwen meer in de zorg/hulp.
Het is misdadig dat jonge kinderen al volgestopt worden met chemische troep , echt daar heb ik geen woorden voor.
Op 02-09-2010 9:23:49 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Pieter: Ach, een beetje arsenicum jodatum of levantalsem had wonderen kunnen doen bij ADHD.
Maar bij intelligente ADHD'ers kun je beter witte nieswortel verdunnen tot niets.
No shit, Sherlock
Op 02-09-2010 9:26:33 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
G:
Ja Horus:


Zodra je jezelf zoiets afvraagt, beantwoordt de vraag zichzelf.
[/quote]

Hmm...wacht nog steeds Antwoord zal dan wel zijn dat ik me moet afvragen of ik mijn definitie van grenswetenschap wel de juiste is.
Op 02-09-2010 9:47:10 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Emie :
G:

Vraag me wel af wat dit met grenswetenschap te maken heeft.

Grenswetenschap is zo’n term die precies aangeeft waar het om gaat. Grenswetenschap is daarmee feitelijk het stukje niemandsland tussen de geaccepteerde en vertrouwde norm enerzijds en anderzijds datgene dat soms ver daarbuiten valt. Grenswetenschap is in staat een brug te slaan tussen diverse schijnbaar onverzoenlijke wereldbeelden.
http://www.grenswetenschap.nl/definitie.asp
Is it electrickery?
Op 02-09-2010 10:15:40 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
eoi: Ik voel echt woede en bijna pijn bij het lezen van dit stuk, heel erg herkenbaar.

wal-ge-lijk hoe deze wereld inelkaar zit, dat is de reden waarom ik zo ver mogelijk er vandaan wil leven, en zoveel in het bos ben. en reken maar dat ik geweld zal gebruiken om mijzelf te verdedigen tegen dat soort smeerlappen met 'medicijnen' zouden ze mij ooit zien als een 'risico' omdat ik anders ben.

Ik heb ook mijn halve leven in internaten gezeten, afgezien sociaal een prettige tijd te hebben gekend, is er ook een andere kant.. het was een kille en gevaarlijke wereld waar je in verharde, ik heb dingen gezien en meegemaakt wat bijna aansluit aan het leven van een kindsoldaat. Daarnaast heb ik nu een complex dat ik geen nieuwe mensen wil ontmoeten of iig erg moeilijk voor me is, en hetzelfde met reizen. Ik ben niet 'bang voor de buitenwereld' want ik ga veel naar buiten en praat zoveel mogelijk met mensen maar toch sluit ik me veel af met koptelefoon en klassieke muziek als ik over straat loop omdat ik zoveel generaties mensen heb gekent dat ik niet alleen levens-oververmoeid ben maar ook onderbewust het gevoel heb dat ik iedereen toch weer kwijtraak dus het de moeite niet waard is. (dit begrijp je wss enkel als je zelf in een internaat hebt geleefd) Ik ken mensen uit die periode die nu ook borderline of verwante stoornissen hebben, ik heb dat zelf niet maar wel een vorm van adhd (add) waardoor ik mij absoluut niet kan concentreren en heel makkelijk ben afgeleid, ik kan ook absoluut niet met iemand praten als er een radio of tv aanstaat, en ben extreem zelfbewust vaak gederealiseert in sociale situaties waardoor ik mij echt moet dwingen tot luisteren naar anderen (en dat dus ook echt wel graag doe). Het is niet makkelijk, ik dacht ik vertel het maar een keer nu het onderwerp zich daar echt eens voor leent.

Wie heb ik hier aan te danken? De 'zorg'
Het riag als kind, het ggz en inernaten als jongere ... en nu fungeert het als 'praatpaal' waar je geen zak aan hebt, lekker achteraf
(bericht gewijzigd op 2-9-2010 11:42:23)
Op 02-09-2010 11:35:16 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
nabuco0: Francoise Dolto frans kinderpsychiater en psychoanaliste zegt
dat; Kinderen beter slechte ouders hebben dan dat ze in een instelling belanden. EN; Dat de kinderen zelden behandeling nodig hebben maar dat vooral de ouders moeten worden opgevoed.
Wanneer de ouders ontbreken is dit zeer erg tot nefast voor de kinderen.

Francoise Dolto; Le cas Dominique
Op 02-09-2010 11:49:42 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sarah Norton: eoi,

Je verhaal sluit erg aan bij ervaringen die een aantal vrienden van me hebben. (Met name Wolf die ik noemde)
Je openheid raakt me. Je moet het maar op Internet durven zetten.
Het is inderdaad een goed streven om zo ver mogelijk bij de 'zorg' vandaan te blijven.
Op 02-09-2010 0:10:42 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Destiny: Dit soort dingen zijn de redenen dat ik gestopt ben met hulp zoeken.
Ik heb vroeger ook met jeugdzorg te maken gehad,en het enige wat die mensen doen is je proberen te verveemden idd van je eigen fam en omgeving.Ik heb echt meegemaakt dat ze mij de woorden in de mond wilden leggen,over wat er thuis gebeurde.Ik kwam onder o.t.s enz enz.Ik had het heel moeilijk op school,werd door mijn hele klas gepest.Dus ik werd opstandig na meerdere keren aangegeven te hebben wat er gaande was.Wat deden ze??Mij van school trappen.Sindsdien heb ik geen fatsoenlijke kans meer gehad.Ik ben altijd heel verlegen geweest en kwam daardoor niet voor mezelf op en daarom hadden de mensen de pik op me.Leraren,begeleidingen iedereen zag het,maar niemand die er wat aan deed.Ik woon sinds mijn 19e op mezelf,nu 28.Ik heb inmiddels een sociale fobie,waardoor ik al 4 jr amper de deur uit kom.Meerdere keren hulp willen zoeken,maar ze brengen je al verder weg van alles.En het klopt..het enige wat ze zien is die fobie en die moet gefixed worden,terwijl ze niet kijken waarom je het gekregen hebt.Ik had gekozen voor geen medicijnen en je ziet voor je ogen dat hun de moed in de schoenen zakt zo van,..tja goh hoe moeten we je dan helpen,dan gaan er jaren overheen.Ineens word je van de 1 naar de andere psycholoog gestuurd terwijl je aangeeft...liefst 1 persoon,want ik heb al moeite met vertrouwen enz...Maar nee hun wil is wet,..ze mogen alles als ze willen.Begin je te klagen word je dossier direct gesloten.Als je een eigen wil hebt,kunnen ze al helemaal niks met je.Hulp hier in Nederland voor mensen zoals ik is er gewoon niet.Ja op papier wel,maar in praktijk is het om te huilen.Dit stukje is voor mij heel herkenbaar.Had ook al eerder over Thimo gelezen en gehoord.In en in triest dat het zo gaat hier in Nederland.Maar veranderen zal het niet,het word alleen maar erger.En dan spreek ik uit ervaring.
Op 02-09-2010 0:26:14 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gerard: Wat gaat helpen is de realisatie dat je alleen jezelf kan helpen. Dat wil niet zeggen dat je nooit een ander nodig hebt, maar je moet zelf het heft in handen blijven houden, de vinger aan je eigen pols. Jij en jij alleen weet wat je ten diepste drijft, wat je voelt, wat je lichaam je verteld. Laat varen de angst die je aangepraat is, het leven is toch sterker dan je denkt, je kan best wat hebben. Blijf bewust, keur jezelf goed, ga ervan uit dat je een goed mens bent. Laat je niets gezeggen, wordt boos als je boos wordt, wat een ander daar ook van zegt, doe zoals je voelt en voel vooral wat je doet. Leef nu en verander nu als je dat beter lijkt, je kan ook weer terug. Je hoeft aan niemand verantwoording af te leggen, jouw liefde is genoeg om goed te zijn.
'Don't forget rule number 6'
Op 02-09-2010 0:53:50 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Draconian: Mensen moeten nokken met alle medicatie van de farmaceutische industrie.
Neem puur natuurlijke oplossingen zoals bietensap(rauw). Vermijd geraffineerde suikers en varkensvlees.
Alle ziektes zijn vrijwel gerelateerd met de lever. Doe dus een leverreiniging want ieder mens heeft wel leverstenen opgebouwd in de loop der jaren.

Artsen en doctoren handelen alleen naar wat ze geleerd is en dat is de leerstof welke in het voordeel van de farmaceutische industrie handelt.
.......
Op 02-09-2010 13:10:09 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
The Boognish: Helaas is onze maatschappij heel ver afgegleden (is het ooit verheven geweest?). Hulpverlening, ouderenzorg etc zijn allemaal geldstromen geworden. Het belang van client is op z'n best secundair. Je bent een wandelende geldzak, die wil je graag in het systeem houden.
Zelf uit eerste en tweede hand mogen ervaren hoe kil en machinaal "hulpverlening" in elkaar zit. Je bent een dossier die in een hokje geplaatst moet worden zodat de "juiste" pillen kunnen worden voorgeschreven. Heel triest, ik vraag me wel eens af wat al die mensen die in deze systemen hun goed/slecht belegde boterham verdienen hierbij voelen en denken.
(bericht gewijzigd op 2-9-2010 13:57:38)
Op 02-09-2010 13:51:46 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
welja: Ik ken heel veel mensen die in de zorg werken. Een groot gedeelte werkt daar met een hart voor die mensen die zorg en begeleiding nodig hebben. Er lopen ook mensen rond die met hun hoofd voor die mensen aan wezig zijn. Dat is het grote verschil. Wat die met hun denkhoofd denken. Ik weet het echt niet en heb het ook nooit begrepen. Wat de mensen met een hart denken. Het zelfde als ik denk ik. Als je een mens kunt helpen zijn eigenwaarde te behouden onder alle omstandigheden door een steuntje in de rug bij ziekte of wat dan ook, groei je zelf ook. En als je daar dan ook nog voor betaald wordt is dat eigenlijk wel grappig omdat je naar je gevoel toch wel gedaan had wat je deed.
(bericht gewijzigd op 2-9-2010 14:08:41)
Laatst zag ik iemand gelukkig staan te wezen.
Op 02-09-2010 14:08:15 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Pieter:
welja:

Ik ken heel veel mensen die in de zorg werken. Een groot gedeelte werkt daar met een hart voor die mensen die zorg en begeleiding nodig hebben. Er lopen ook mensen rond die met hun hoofd voor die mensen aan wezig zijn. Dat is het grote verschil. Wat die met hun denkhoofd denken. Ik weet het echt niet en heb het ook nooit begrepen. Wat de mensen met een hart denken. Het zelfde als ik denk ik. Als je een mens kunt helpen zijn eigenwaarde te behouden onder alle omstandigheden door een steuntje in de rug bij ziekte of wat dan ook, groei je zelf ook. En als je daar dan ook nog voor betaald wordt is dat eigenlijk wel grappig omdat je naar je gevoel toch wel gedaan had wat je deed.


Het gaat in dit artikel over de Jeugdzorg.
In de gewone zorg zijn ook vreselijke dingen aan de hand, maar dat is een ander hoofdstuk.
No shit, Sherlock
Op 02-09-2010 14:40:01 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
ourobouros: De Pharmaceutica-sector heeft doorheen de laatste decaden onrechtstreeks erg veel invloed gehad op de hulpverlening en de psychiatrie:
in plaats van het kernprobleem aan te pakken gaat men enkel aan symptoombestrijding doen (wat natuurlijk weer een levenslange klant oplevert, wat voor hen beter is dan iemand die geneest)

Oh liefde, kom ons toch redden...

(bericht gewijzigd op 2-9-2010 19:27:25)
niets is iets, niet?
Op 02-09-2010 14:48:57 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
oesermaatra0069: Gelukkig heb ik niet zoveel ervaring met jeugdzorg. Wat ik lees kan ik amper geloven, ik geloof het echter wel. Doordat je jong bent en nog onder de 18 wordt je bijna gezien als rechteloos, dat mensen dit kunnen uitbuiten is erg. Dat er niet wordt gezocht naar oplossing maar naar tijdelijke oplossingen is werkelijk te erg.

Ik was zonet mijn archiefmappen aan het opruimen en zag daar nog een psychologisch rapport van mijzelf liggen. Ik weet nog goed dat het een stagaire was die dat bij mij afgenomen heeft. Een stagaire! Maar goed die moet het ook leren, lijkt mij het zou voor mij nog rechtvaardigen als er nog iets zinnigs in stond. Ik heb ook gevraagd of ik mee kon krijgen. Dat rapport vond ik zeer amateuristisch, toen ik daar opmerkingen over had was opeens die stagaire weg. Ik weet dat ik toen nog heel goed dacht en wat heb ik daaraan! Ik ben er toen maar mee gestopt. Dat psychologisch rapport viel toen nog onder jeugdzorg. Dit wou ik er nog even bij vermelden in verband met aansluiting op het artikel. Waarom en hoe, dat wil ik liever niet vermelden.
Jij bent er gloeiend bij, Bommel. Wat is je naam? zei Brigadier Bullebas.
Op 02-09-2010 15:20:28 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sarah Norton: Destiny, dapper dat je dan toch zo open durft te zijn over je leven. Het raakt mij diep in mijn hart.
Gerard heeft gelijk, je moet zelf de regie in handen houden.
Waar ik me zelf veel mee bezig houd, is lotgenotenhealing. Ook op inspiratie van Positieve Nood waar ik deel van uitmaak en Iwanjka Geerdink, auteur van 'Diagnose Levensklem' Ervaringsdeskundigen begrijpen je vaak wel, in tegenstelling tot mensen die ervoor geleerd hebben. Deskundigen vangen alles in een ziektebeeld en zien je niet gelijkwaardig. Ze werken vanuit een machtsysteem, waar lotgenoten vanuit hun hart werken.
(bericht gewijzigd op 2-9-2010 15:34:49)
Op 02-09-2010 15:24:35 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Tunnelforce9: al het bovenstaande lijkt me helemaal niet de oorzaak van de praktijken in het artikel..

de een in de byte is vooral financien..
wil je het goed doen dan heb je per 4 patienten een begelijder/psycholoog nodig die zijn er niet..
Op 02-09-2010 16:07:37 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Pieter:
de een in de byte is vooral financien..


Wat een rare zin. Wat staat er eigenlijk?

begelijder


Deze spelfout past naadloos in dit verhaal.
No shit, Sherlock
Op 02-09-2010 16:31:57 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
moonwalker: Geweldig artikel. Werd er stil van. Onbegrijpelijk dat we de zorg zo kunnen laten omgaan met onze dierbaren.
Before I read newspapers I was uninformed. After reading newspapers I became misinformed
Op 02-09-2010 16:36:28 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Tunnelforce9: de één in de byte.. is een correcte zin ,begelijder niet.. sorry mijn engels is een stuk beter dan mijn nederlands

TF9:
maar feit blijft dat de grootste boosdoener in het verhaal naar mijn idee het gebrek aan financien en specialisten/psychologen is..

(bericht gewijzigd op 2-9-2010 16:39:07)
Op 02-09-2010 16:37:21 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
sufi: Wij zijn nederland uitgevlucht vanwege jeugdzorg.
Barstensveel onderwijzers in de familie en toen er wat kleine probleempjes op school waren, aan de leerkracht gevraagd of het kind getest kan worden, want we vermoeden een lichte vorm van autisme.
Bam, nam de school contact op met jeugdzorg en voor we het wisten, zaten we er tot aan onze nek in.
Dus maar snel teruggegaan en nu gaat alles prima met het kind.
Op 02-09-2010 17:32:08 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Destiny: Regie in eigen handen houden is moeilijk.
Ik durf toe te geven dat het in mijn hoofd niet goed meer zit.
Niet zoals het hoort.En voor mij is de regie in eigen handen houden deze manier van leven.Niemand kan me nog kwetsen zo,of wat dan ook.Het is niet wat ik het liefste wil,maar voor mij het veiligste.
Het is heel moeilijk als je niemand kan vinden die je kan vertrouwen.
In je eigen familiekring niet,je vriendenkring,of in de hulpverlening.
Dus roei ik met de riemen die ik heb.

Op 02-09-2010 17:36:05 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Bassie22: ...... even stil....... met tranen in mijn ogen gelezen.

Heel erg bedankt voor dit stuk!!

Ik ga het uitprinten en ophangen bij het werk wat ik doe.... Werken met mensen met een 'deukje'...
Nieuw Bewust Zijn
Op 02-09-2010 18:09:42 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Marsepars:
Destiny:

Regie in eigen handen houden is moeilijk.
Ik durf toe te geven dat het in mijn hoofd niet goed meer zit.
Niet zoals het hoort.En voor mij is de regie in eigen handen houden deze manier van leven.Niemand kan me nog kwetsen zo,of wat dan ook.Het is niet wat ik het liefste wil,maar voor mij het veiligste.
Het is heel moeilijk als je niemand kan vinden die je kan vertrouwen.
In je eigen familiekring niet,je vriendenkring,of in de hulpverlening.
Dus roei ik met de riemen die ik heb.

Ik vind het heel moedig van je dat je je verhaal hier wilt delen.
Cannot kill the Battery!!!
Op 02-09-2010 21:06:30 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
mevrouw Maan: Heel erg bedankt voor dit artikel... En ook een dikke dankjewel aan Destiny en Eoi en Gerard, door dit alles voel ik me heel erg gesterkt in de keuze die ik heb gemaakt. Ik zal het even uitleggen; ik ben nu 22, en iets meer dan een jaar geleden ben ik binnen 1 maand m'n vader verloren (nadat hij 9 maanden in coma had gelegen, omdat een automobitlist 'niet goed uitkeek') en verkracht. Omdat vrienden en huisarts er heel erg op aandrongen heb ik na een maand of 2 psychologische hulp gezocht, maar ben er ook na 1 behandelsessie weer mee gestopt, omdat ik niet het idee had dat de beste man oprecht geinteresseerd was in mij helpen. Het gaat nu best goed met me, ik ben begonnen aan een nieuwe studie en heb zowaar zonder herkansingen m'n propedeuse gehaald. Kost allemaal moeite, maar lukt net aan wel Toch vraag ik me af en toe wel af of ik niet alsnog weer hulp moet zoeken, omdat ik (logischerwijs) best met de wereld in de knoop zit... maar telkens kom ik tot de conclusie dat ik liever met een wildvreemde zou praten dan met een hulpverlener, omdat een wildvreemde naar mijn idee geinteresseerder zou zijn, als ie dan eenmaal aan het luisteren is... Enfin, ben niet zo goed in zulk soort dingen op 'papier' zetten, maar dankzij jullie geschrijf voel ik me gesterkt in dat ik gelijk heb in het hulp zoeken bij mezelf, en geloven in mezelf in plaats van een psycholoog of wat dan ook. Dus nogmaals -ookal is dat misschien niet helemaal on-topic- heel erg bedankt!
...En sterkte
Never trust a man who, when alone in a room with a tea-cosy, doesn't try it on.
Op 02-09-2010 22:32:15 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Tacpaws: WoW.... Hij heeft helemaal gelijk.
(bericht gewijzigd op 2-9-2010 23:02:40)
Live life form the heart
Op 02-09-2010 23:01:36 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Emie : Aan de reacties kun je zien hoe belangrijk dit stuk is. Ben erg blij dat GW hier aandacht aan blijft besteden.
Ik heb zelf, net als velen hier, zeer slechte ervaringen met de hulpverlening (jeugdzorg, De Jutters, raad voor de kinderbescherming en een kinderpsychiater). Ik heb mijn verhaal al gedeeld met Positieve Nood. Daar zijn ze nog steeds op zoek naar ervaringsdeskundigen.
www.positievenood.nl
Maar ik was zelf ook lange tijd verpleegkundige in de psychiatrie. Ik ken de hulpverlening dus van twee kanten.
Dit was dagelijkse gang van zaken:
Afdelingsarts komt bij het team voor overleg.
"Het gaat niet goed met X, hij is onrustig, neigt tot agressie, slaapt slecht, weigert naar therapie te gaan en is vaak angstig."
In plaats van naar X toe te gaan en een gesprek met hem te voeren, past afdelingsarts 'even snel' de medicatie van X aan in het dossier. Pilletje erbij, pilletje eraf, ander merk van dit, kijk maar eens hoe dat werkt.
"Volgende!"
Natuurlijk, het is de taak van de verpleging om te observeren en te rapporteren, maar in 9 van de 10 gevallen werd door de arts-in-opleiding (niet eens de behandelend psychiater!) zonder de patiënt te zien, de medicatie aangepast. Ik wil gewoon even kwijt dat ik dat nog steeds ronduit schandaling vind!
Is it electrickery?
Op 02-09-2010 23:08:51 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Flowerbomb: Ik werk zelf ook in de (verstandelijk beperkten) zorg, met mensen met autisme spectrum stoornis, maar herken het verhaal gelukkig totaal niet!
Binnen onze organisatie bestaan geen separeercellen of verplichte medicatie.
Wij als begeleiders worden getraind in het omgaan met probleemgedrag en stellen het herstel van het normale leven centraal.
Ik heb mensen gezien die toen ze binnenkwamen 22 uur per dag op bed vastgebonden hebben gelegen en die door veel training en geduld tegenwoordig zelfstandig naar hun werk gaan en een normaal leven op een woongroep leiden.

Maarja, helaas is het zo te lezen bij andere organisaties toch heel anders....
Op 02-09-2010 23:09:16 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sarah Norton: Flowerbomb:
Mooi om te lezen en ook goed dat je niet in de verdediging schiet. (Veel mensen doen dat wel) Je zegt gewoon dat je je er niet in herkent en weet ook uit ervaring (zoals iemand die 22 uur per dag vastgebonden lag) dat het vaak heel anders gaat.
Puik werk, zoals het verschil in hoe die persoon nu door het leven kan gaan.
Op 03-09-2010 13:17:25 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sarah Norton: Ik lees veel griezelige verhalen, maar ook is duidelijk hoe sterk iemand kan zijn die in zichzelf en zijn dierbaren gelooft.
Woorden zijn in feite ontoereikend om jullie een hart onder de riem te steken.
Mijn respect en veel sterkte. Ik hoop dat jullie ook steun vinden aan elkaar.
Bedankt dat jullie je verhaal wilden delen.
Op 03-09-2010 13:45:48 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Jasper: Beste Grenswetenschappers,

Ik lees dit blog nu een aantal jaren, en de meeste artikelen zetten mij aan het denken zonder dat ik ooit het gevoel heb gehad erop te moeten reageren. Nu heb ik echter wel dit gevoel.

Zelf werk ik nu een aantal jaren met verstandelijk gehandicapten jongeren. Eerst met mensen (21 - 28 jaar) die zelfstandig wonen (zoals Wolf), en nu met jongeren (16 - 21 jaar) die in een woonvorm wonen. In totaal heb ik op deze werkplekken meer dan 30 cliënten gezien.

Ook heb ik de afgelopen jaren fouten in de begeleiding gezien, maar meestal omdat de begeleiders juist te weinig wisten van wat de 'cliënten' allemaal deden. Hieronder mijn meest extreme ervaringen.

Jongen (23), jaren lang gezwerft op straat, verslaafd, verleden met seksueel misbruik en mishandeling. Snel werd hij echter gelukkig met zijn nieuwe huisvesting, nieuwe vriendin en begeleiding op afstand. Na een jaar ging het zo goed dat wij hem meer ruimte gaven, waaronder oa geld in eigen beheer, samenwonen met zijn vriendin. Helaas is het binnen een half jaar toen zo snel achteruti gegaan dat hij coke dealde uit zijn huis, zijn vriendin dagelijks in elkaar sloeg en geen begeleiding wilde. Dit kwam omdat 'vrienden' van hem zeiden dat hij geen begeleiding nodig had en voor hulp bij hun terecht kon. Nu woont hij intern met 24-uurs begeleiding. Twee weken nadat hij daar kwam zocht ik hem op. Hij vertelde dat hij hier gelukkiger was, de regels waren hem duidelijk en hij hoefde niet op zoek te gaan naar het 'grijze' gebied.

Jongen (26), heeft NAH waardoor hij grenzeloos gedrag vertoond. Een tijd was hij 'verslaafd' aan porno, hij had zo'n 400 DVD's in zijn bezit en diverse attributen. Door de beelden die hij dagelijks zag, trad er normvervaging op. Dit ten koste van zijn vriendin, die meer dan eens een hele arm vaginaal naar binnen kreeg, of een dildo ter grote van een pet fles anaal. Nadat wij met hem hadden afgesproken dat hij geen porno meer mocht kijken werd het gedrag snel minder.
(bericht gewijzigd op 3-9-2010 15:58:22)
Op 03-09-2010 15:46:44 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Jasper: Jongen (24), heeft een nieraandoening, zijn nieren werken niet. Na jaren op de wachtlijst mocht hij een nieuwe nier krijgen. Echter moet hiervoor jaren lang medicatie slikken om afstoting tegen te gaan, beginnend met één jaar voor de transplantatie. Hiervoor had hij echter de motivatie niet, hij vergat het steeds. Hierdoor werd de medicatie elke dag naar hem gebracht, en er werd op toegezien dat hij het innam.

Meisje (17), heeft hechtingsproblematiek en 'geen bodem syndroom'. Zij heeft de drang om door iedereen 'leuk' gevonden te worden, maar heeft geen idee hoe de wereld in elkaar zit en welke handelingen je bij bepaalde mensen wel en bij bepaalde mensen niet doet. Zo heeft zij aangeboden aan de buschauffeur om hem te pijpen, die hier op inging. (Net zoals bij alle anderen casussen is bij haar niet te zien dat ze een beperking heeft, we praten over mensen met de minst erge vorm van verstandelijke beperking) Ook kwam zij meerdere malen thuis van de manage met haar jas onder de sperma.

Wat ik met deze verhalen wil zeggen is dat het klopt dat ieder mens uniek is met zijn eigen behoeftes en wensen. Het is niet aan de begeleiders om daar invulling aan te geven voor de cliënt. Maar het is zeker niet aan auti om te bepalen wat de cliënten wel of niet willen.

Het is spijtig dat het bij jou en anderen zo rot is gelopen, maar meer vrijheid en minder behandelingen is mijn inzichts niet de oplossing.
(bericht gewijzigd op 3-9-2010 15:56:14)
Op 03-09-2010 15:55:55 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Emie : Ik begrijp het punt van Jasper goed. Soms is hulpverlening wel degelijk nuttig, nodig en succesvol. Ik werkte ooit met een jonge vrouw die zichzelf al tweemaal in brand gestoken had, met zeer ernstige gevolgen uiteraard. Dat zij langdurig in separatie zat en onder strikte observatie (waaronder ook fouilleren en visiteren) stond, was in overleg met haar en kwam haar veiligheid alleen maar ten goede.
Als haar vrijheid niet beperkt was, was het zeer zeker fout met haar afgelopen. Op deze manier had ze nog enige kwaliteit van leven.
(bericht gewijzigd op 3-9-2010 15:58:35)
Is it electrickery?
Op 03-09-2010 15:57:48 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Chris de Boden: Ik was ook gevangen in het spinnenweb van de zorg en als mijn ouders puur en alleen op de zorgverlening en het advies van de toenmaige basisschool waren afgegaan had ik nu in een gesloten inrichting gezeten!!!

Met mede dank aan de ouders van een klasgenootje(die mijn ouders tipte) destijds liep het gelukkig anders en kwam ik op de LTS terecht en na een moeilijke tijd is het uiteindelijk goed gekomen.

Het uiteindelijke gevolg is dat ik nu goed wakker ben en totaal geen vertrouwen heb in de huidige overheiden en zorg. Mede ook als gevolg hiervan wil ik ook geen nageslacht en leef ik vrij teruggetrokken en zal altijd voor mijn persoonlijke vrijheid blijven vechten.

Ik geloof meer in evolutie en beschouw mezelf als een next generation mens. De verschillen tussen mij en een conversioneel voorbeeld persoon doen mezelf eerder denken aan een doorgeëvolueerde soort dan een standaard mens met veel psychische aandoeningen. Daar is mijn bewustzijn en dus mijn denkwijze te helder, te wakker voor.

Ik geloof ook meer in realiteits dimensies en heb het vermoeden dat ik boven de 3d realiteits dimensie staat.
Zo begrijp ik mijn medemens wel(backwards compatible), alleen strijkt dat wel tegen mijn haren in vaak.
Maar mijn medemensen begrijpen mij vaak totaal niet of vatten het compleet verkeerd op. Ben in staat om in een onmogelijk kort tijdsbestek onmogelijk veel werk te verzetten en komt op de meest onverwachtste momenten met de ultieme oplossing die zo simpel is dat een kleuter dat had kunnen bedenken.
Dus ook niet vreemd dat ik een 3d puzzel zo in elkaar zet, maar met 2d de grootste moeite heb en vaak tegen de uiterste grenzen aan zit van mijn fysieke lichaam.

Maar dit alles werkt alleen goed uit vrije wil en gedwongen loopt bijna alles uit op een mislukking.

Komt bij dat ik dit op eigen kracht ontdekt heb, had anders kunnen lopen en had ik nu stijf onder de medicijnen in een psychiatrische inrichting gezeten.

....
Linux=Technisch lego voor volwassenen. Project SteviaLX 1404 v1.0
Op 03-09-2010 16:05:34 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Chris de Boden: ...vervolg:

Het is voor ouders dus goed opletten, want er is vaker geen sprake van een psychische aandoening dan wel!!!
Diersoorten evolueren, mensen doen dat ook.
De nieuwe generatie mens heeft dus andere eigenschappen als de reeds bekende homo sapiëns en als ouder moet je daar rekening mee houden, want op scholen gebeurt dat dus niet en voor je het weet ben je de pisang en belandt je in de hel wat zorg heet.
Het stempeltje adhd of autisme is snel uitgedeeld....€$€$.
(bericht gewijzigd op 3-9-2010 16:18:21)
Linux=Technisch lego voor volwassenen. Project SteviaLX 1404 v1.0
Op 03-09-2010 16:05:46 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sarah Norton:
Emie@ Is er ook gepraat met haar over waarom ze zichzelf in brand stak, of is haar alleen maar gezegd dat langdurige separatie en visitatie de enige mogelijkheden zijn, zodat ze maar toestemde?
Uit je eerdere reacties kan ik niet halen dat je achter zulke mensonterende behandelingen staat. Welke kwaliteit van leven had ze nog volgens jou?
Op 03-09-2010 17:21:43 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Emie :
Sarah Norton:


Emie@ Is er ook gepraat met haar over waarom ze zichzelf in brand stak, of is haar alleen maar gezegd dat langdurige separatie en visitatie de enige mogelijkheden zijn, zodat ze maar toestemde?
Uit je eerdere reacties kan ik niet halen dat je achter zulke mensonterende behandelingen staat. Welke kwaliteit van leven had ze nog volgens jou?

Er is met haar gepraat over het waarom. En er is met haar gepraat over hoe nu verder.
Kwaliteit van leven; tja de meesten van ons zouden het 'geen leven' noemen. Maar ze leefde nog, ze werd beschermd en verpleegd (littekens en brandwonden), had ieder uur aanspraak en een sigaret, de hygiëne was goed, er werd naar haar geluisterd, de keren dat ze in de huiskamer was, vroeg ze zelf of ze terug in separatie mocht. Veiligheid was het voornaamste. Dit wilde ze zelf ook, ze was heel bang dat ze het opnieuw zou doen. Dit was nou echt zo'n voorbeeld van kiezen tussen twee of meerdere kwaden. Mensonterend, zeker. Maar anders was ze nu dood. Kies maar.
Overigens, enkele jaren later (ik was toen al van die afdeling weg), zag ik haar over het terrein fietsen, zonder begeleiding. Het ging dus kennelijk wel beter en daar heeft de beschermende/mensonterende behandeling wel aan bijgedragen.
Is it electrickery?
Op 03-09-2010 19:01:30 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sarah Norton: Dag Emie en Jasper,

ik ben het met jullie eens dat sommige mensen wel bescherming nodig hebben en daar ook soms om vragen. Sommigen hebben echt 24-uurszorg nodig en voelen dat zelf ook zo. Ze voelen zich vaak niet voor zichzelf instaan.
Het belangrijkste is denk ik de wensen van de cliënt respecteren, hoe zeer die ook tegen je eigen principes ingaan. Jasper, je hebt gelijk dat het niet aan mij is te bepalen wat iemand wel en niet wil.

Maar er zijn ook genoeg mensen die tegen hun wil worden gesepareerd, vandaar misschien mijn felle reactie. Nu je meer erover hebt verteld, snap ik de situatie beter.

In het geval van Wolf in mijn verhaal, hij is heel duidelijk geweest naar de begeleiding dat hij met rust gelaten wil worden. De begeleiding die zegt hem te beschermen tegen verkeerde vrienden (waar bijna iedereen onder valt die bevriend is met Wolf, ook ik) helpt hem zelf aan de drugs (medicatie), en heeft het zonder zijn toestemming laten verhogen.
Of je nu in de tang zit van een legale of illegale drugdealer, wat is het verschil?
(bericht gewijzigd op 4-9-2010 11:17:29)
Op 04-09-2010 11:15:51 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Destiny: @ mevr Maan: Fijn dat je iets aan mijn verhaal hebt gehad.
En petje af dat je het alleen doet.Ik weet namelijk hoe ontzettend moeilijk dat is,want mij lukt het nog niet.

En ik weet ook dondersgoed dat er ook goeie hulpverleners zijn en sommige behandelingen bij sommige mensen wel nodig zijn.
Maar het is en het blijft zo..als je zelf mee wil denken aan je behandeling,maar het staat hun niet zo aan,dan word je afgewimpeld.
Dat heb ik al 3 keer meegemaakt.Aangegeven dat ik het niet alleen kan,hulp nodig heb,maar geen medicijnen wil.En op 1 of andere manier omdat ik niet perse wil wat zij willen kan ik om zo maar even te zeggen opzouten.
Ik heb al een verslaving,en daar hoeft medicatieverslaving niet bij als het even kan.
Ik weet heel goed wat er mis met mij is,en waar ik fout ben gelopen.
Ik moet alleen even weer in de goede richting geduwd worden.
Ik ben zoals zij zeggen een doemdenker...ik zie overal het negatieve van in en zie weinig positiefs...Zo zien zij het.
Wat ik zie is iemand die gewoon zoveel op heeft moeten vreten dat zij de goedheid gewoon even niet meer ziet.
En zo bang geworden voor mensen,omdat ik zo uit het niks vreselijk gekwets werd.
Is niet makkelijk,wel graag willen,maar niet durven.
En niemand die dat snapt,echt niemand.Het word me eerder kwalijk genomen ook nog.
Maar geloof mij,angst verstijft,maakt je dood van binnen en pakt alles van je af..ook al wil je niet.En doe je erg je best om dat niet te laten gebeuren.
Op 04-09-2010 0:23:30 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Isis: @ EOI

Ik vind het heel goed dat je jezelf laat zien nu. Het heeft je kennelijk erg geraakt. En dat is hartstikke goed man!
Ik denk dat je hierdoor juist weggedrukte pijn voelt en dat is goed omdat het dan tenminste eruit komt. Laat het je zachter maken.In plaats van harder. Ik begrijp je heel goed, echt.Ik heb ook veel gezien en meegemaakt.
Ik heb zoon met Add . En ik weet precies wat dat betekent.
Ik hou héél veel van hem.
Ik vind het heel naar voor jou dat je in internaten hebt gezeten
Ik geef jou een warme omhelzing ( als je dat aan kunt )en
geef je een dikke pluim voor het zo moedig zijn je verhaal met ons te delen.
Dikke kus van Isis
Op 05-09-2010 20:30:07 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Jasper: Hier een stukje van de rijdende rechter over een slechte visie, slechte directeur met tunnelvisie die blijft steken in zijn eigenwijsheid.

http://www.eerstehulpbijrecht.nl/uitzendinggemist
Op 09-09-2010 16:05:52 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Eva: Goh, wat een totáál andere ervaring in dat artikel dan wijzelf hebben met de geestelijke gezondheidszorg. Onze zoon is gediagnostiseerd met de stoornis van Asperger en onze dochter met ADD en wij kunnen alleen maar vol lof zijn over de hulpverlening die wij tot op heden hebben gekregen. Er is geen enkele sprake van dwang of drang, wij worden volledig vrij gelaten in onze beslissingen en hulp komt er dan ook alleen op óns verzoek. Onze zoon werd gediagnostiseerd op zijn 8e en is inmiddels 14. Zijn dossier bij de jeugd-GGZ is enkele jaren geleden gesloten en kan op ons verzoek ten alle tijde opnieuw geopend worden. Dit geldt eveneens voor het dossier van onze dochter, die twee jaar geleden is gediagnostiseerd. Medicatie is ons nimmer opgedrongen, wij zijn ook hierin volledig vrij om te doen waarvan wij denken dat goed is voor onze kinderen, elke beslissing die wij nemen wordt door de behandelaars gerespecteerd.
Jammer dat het blijkbaar ook vaak anders gaat..
(bericht gewijzigd op 10-9-2010 1:15:06)
Op 10-09-2010 1:11:47 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
wdawn: Het probleem in de zorg zijn niet zo zeer de hulpverleners, hulpverleners doen zon opleiding juist omdat ze mensen willen helpen, dat is hun intentie.

Het probleem ligt bij de baas van deze welwillende mensen, en dat is jammer genoeg bij alle stromingen vaak zo. Een perfect voorbeeld van een directeur in de zorg. http://www.eerstehulpbijrecht.nl/uitzendinggemist

"Ernst Sieswerda voelt zich totaal niet serieus genomen door de directeur van zijn woonvoorziening, Thom de Jager. Ernst heeft een spierziekte, hij zit in een rolstoel en is volledig afhankelijk van de zorg. Toen zijn keuken werd vernieuwd escaleerde de problemen. Het nieuwe aanrecht voldoet volstrekt niet aan de wensen van Ernst. De keuken is niet aangepast aan zijn handicap. Thom de Jager vindt dat Ernst zeurt en zegt dat hij daar geen recht op heeft. Met zijn handicap is hij verplicht om gebruik te maken van de centrale keuken. Anders moet hij maar zelfstandig gaan wonen. Kortom: vertrekken."
triest zijn de "machtige", gelukkig zijn de domme.
Op 10-09-2010 10:11:48 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden