In de vorige 2 delen bracht ik reeds ter sprake hoe een rusteloze aarde ervoor zorgt dat het leven op die aarde – en in het bijzonder de zich daarop ontwikkelende mensheid – zich op gezette tijden net zo rusteloos begon te gedragen. Hoe de voorouders der mensen in verscheidene golven hun oorspronkelijke bakermat in Afrika hadden verlaten om elders een nieuw bestaan op te bouwen.

Natuurlijk gingen daar miljoenen jaren overheen maar uiteindelijk wisten ze wel op de een of andere manier iedere uithoek van de aarde te bereiken om ter plaatse een plek uit te zoeken voor een 'menswaardig' bestaan. Het ligt nu niet in mijn bedoeling om ALLE migraties der mensen hier op te gaan sommen, want dat zou dan wel heel erg veel delen gaan vergen, maar ik wil enkel díe gaan noemen waarvan mijns inziens duidelijk is dat die op gang kwamen door klimatologische omstandigheden en/of natuurrampen. En dan leg ik tevens een beetje de nadruk op Europa, omdat wij daar nu eenmaal wonen. Al die migraties hebben duidelijk sporen nagelaten op de mensheid en de ontwikkeling van samenlevingen. En ik hoop hiermee naar het einde toe eigenlijk aan te kunnen tonen dat deze gang van zaken nog helemaal niet voorbij hoeft te zijn.

In deel 2 vertelde ik dat zo'n 40.000 jaar geleden er ineens nieuwe groepen mensen uit Afrika naar Europa toe waren getrokken. Deze mensen noemt men vandaag de dag Homo Sapiens Sapiens, de dubbelop wetende of verstandige mens. Dubbel Sapiens om ze zo te kunnen onderscheiden van die andere verstandige mens die reeds lang daarvoor al in Europa woonde, de Homo Sapiens Neanderthalensis. De Neanderthaler was mogelijk een ter plaatse verder geëvolueerde versie van de Homo Erectus – er wordt de laatste tijd steeds vaker gesuggereerd dat de evolutionaire tussenfase Homo Heidelbergensis zou zijn – die al zo'n 200.000 jaar geleden in Europa woonde.

Het veranderen van het klimaat op aarde – het landijs trok zich steeds verder terug naar het noorden - zorgde er voor dat er opnieuw grote groepen migranten vanuit Afrika Europa binnengingen en zij verdrongen de Neanderthalers steeds verder naar het noorden. Het uiteindelijke resultaat was dat deze mensen uiteindelijk als aparte soort zouden ophouden te bestaan.

Deze nieuwe groep migranten wordt binnen de archeologie vaak als Cro Magnon aangeduid, dit naar een vindplaats met resten van deze mensen in Frankrijk. De Cro Magnon mens schijnt onze rechtstreekse voorouder te zijn. Deze nieuwe lichting Afrikanen vond op diverse plaatsen binnen Europa een geschikte woonplaats maar beperkte zich niet alleen tot dit schiereiland, zij verspreidde zich tevens beetje bij beetje over de rest van de gehele wereld. De vraag is nu of diegenen die gelijk na het verlaten van Afrika een geschikt onderkomen vonden in West-Europa, onze meest directe voorouders zijn. Is onze taal dan een voortzetting van de taal die zij ooit spraken?

Het antwoord hierop is negatief. Want die eerste bewoners van Europa – na de Neanderthalers dan want zij waren er sowieso eerder – leefden dan wel vele duizenden jaren tamelijk ongestoord verder, omstreeks 4000 jaar geleden zouden er nieuwe migranten uit het oosten komen die een dermate grote invloed uit zouden gaan oefenen op de West-Europese maatschappij van die tijd, dat sowieso de taal der autochtonen verloren zou gaan. Evenals de nodige gebruiken.


Bovenstaande houdt in dat er hier in Europa ooit lange tijd mensen moeten hebben gewoond die een heel andere taal spraken dan die ons heden ten dage bekend is.
Waarschijnlijk had die taal – of talen, want het zijn er waarschijnlijk wel meer geweest - wel enige overeenkomst met de Baskische taal. Het Baskisch is namelijk een taal die met geen enkele andere taal op aarde ook maar enige overeenkomst vertoont. De Basken wonen in de uithoeken van de tamelijk onherbergzame Pyreneeën in een redelijk onderbevolkt gebied en dit zou er de oorzaak van kunnen zijn dat juist hier de taal per ongeluk behouden bleef. Tevens is de bloedgroep der Basken – O met resus negatief - afwijkend van die van alle volken om hen heen, waardoor men het vermoeden heeft dat zij wel eens de laatste rechtstreekse afstammelingen van die eerste Europeanen zouden kunnen zijn. Al blijft dit natuurlijk wel allemaal een beetje speculatie.


Omstreeks 1800 voor Christus vonden er echter ineens weer massale migraties plaats van volken die uit het oosten kwamen. Ongeveer vanuit wat nu tot Kazachstan mag worden gerekend vertrokken diverse groepen naar het westen, de zon achterna.
Om, eenmaal in Europa aangekomen, uit te waaieren naar Griekenland, Italië, Spanje, Frankrijk, Duitsland, Scandinavië en de Britse eilanden, waar vanaf dat moment ineens grafheuvels (hunebedden) werden gemaakt voor het begraven van doden.
Een gebruik dat kenmerkend was voor deze volken uit het oosten, die men nu Indo-Europeanen noemt, of de Koergaan-cultuur (Koergaan is de naam voor de grafheuvels).


Hoogstwaarschijnlijk hebben deze nieuwkomers zich op een vreedzame wijze gemengd met de autochtone bevolking, er zijn in ieder geval geen duidelijke sporen gevonden van verovering en strijd. Al zijn er wel weer diverse overgeleverde mythologische verhalen die aantonen dat niet iedere autochtoon er vrede mee had taal en cultuur uiteindelijk in te leveren voor die van de nieuwkomers. Vooral verhalen over de kwalijke werking van ijzer duiden in die richting. Op de Britse eilanden zijn nog de meeste verhalen hierover bewaard gebleven, maar daar hebben de autochtonen ook langer hun identiteit weten te behouden door de afgelegen ligging van hun woonplaatsen. De Picten in Schotland (en Ierland) zijn daar misschien wel het bekendste voorbeeld van.

  

Dankzij de Romeinen, die kort na het begin van onze jaartelling in die streken aan zouden komen, weet men dat de Picten een niet Indo-Europese taal spraken (dus ook geen Gallisch dialect, zoals de Kelten dat wel deden daar) en dat zij hun hele lichaam beschilderden of tatoeëerden. Vandaar dat zij door de Romeinen Pictii (plaatjes) werden genoemd. Dankzij die Romeinen weet men tevens dat Picten nog in een Stenen Tijdperkcultuur leefden,
waarin stenen bouwsels zelfs een min of meer religieuze functie hadden, en dat zij zeer op hun vrijheid en behoud van hun cultuur waren gesteld. Zij waren bereid hier voor te vechten.

 



Ze wisten het de Romeinen in bezet Brittannië dermate moeilijk te maken, dat deze een muur bouwden om het land van de Picten te scheiden van het geromaniseerde deel van Brittannië. Deze muur is bekend als Hadrian's Wall, naar keizer Hadrianus die hiertoe de opdracht gaf.


Dat is dan zo'n beetje alles wat men weet over de mensen die al in West-Europa woonden voordat groepen Indo-Europese volken ineens in golven met hele gezinnen hun territoria binnentrokken, met paard en wagen.

 

Resteert wederom de vraag waarom zovele mensen plotsklaps hun thuisland besloten te verlaten om de zon achterna te gaan naar het westen. De enige verklaring die tot nu toe stand heeft weten te houden is wederom het klimaat. Men weet van het land waar zij vandaan moeten zijn gekomen – ten oosten van de Kaspische zee - dat het hete en droge zomers en behoorlijk koude winters kan hebben. Als er op een zeker moment een te grote bevolking heeft gewoond en het klimaat weer eens verslechterde of er andere natuurfenomenen plaatsvonden, dan werd men gedwongen op zoek te gaan naar een andere woonplek. Direct ten zuiden van hen woonden mensen die cultureel reeds een hoger niveau hadden bereikt, in Soemerië-Babylonië. Door onderlinge contacten hadden zij al een en ander aan culturele verworvenheden opgestoken, maar om zich daar te vestigen waren zij waarschijnlijk niet welkom geweest en konden zij in eerste instantie worden geweerd.

 

In de landen waar zij uiteindelijk naartoe emigreerden waren zij echter cultureel ver boven de autochtonen verheven, want daar verkeerde men nog – zoals ik hierboven al aangaf - in het Stenen Tijdperk. De nieuwkomers maakten echter al gebruik van brons en later zelfs ijzer. En zij gebruikten daarnaast dus paarden die zij in hun landen van herkomst – waar dit dier in het wild leefde – hadden weten te domesticeren. Het valt dus ergens wel te verklaren dat men uiteindelijk allemaal – op eerder genoemde voorbeelden na - een dialect ging spreken van de taal der nieuwkomers. Waarschijnlijk was deze taal ook veel rijker aan woorden dan die van de autochtone Europeanen.
Veel woorden in de huidige Baskische taal zijn uiteindelijk ook 'geleend' uit andere talen.

Vrijwel alle talen in Europa vallen binnen de Indo-Europese taalgroep, dit houdt in dat vele woorden van die talen dezelfde wortel hebben die stamt uit een taal die veel vroeger moet zijn gesproken - telwoorden zijn hier een goed voorbeeld van.
De verschillen die er nu dan toch bestaan tussen de huidige Europese taalgroepen:
- Romaans (Italiaans, Spaans, Catalaans, Portugees, Frans, Occitaans, Roemeens, enz.)
- Germaans (Duits, Nederlands, Zweeds, Noors, Deens, Engels, enz.)
- Slavisch (Russisch, Pools, Servo-Kroatisch, Bulgaars, Tsjechisch, enz.)
- Keltisch (Gallisch, Bretons, Welsh, Iers, Gaelic)
...zouden wel eens heel goed te verklaren kunnen zijn door de invloed van de talen der autochtonen die in hun streek waren gaan wonen.

Na de komst van al deze migranten moet er dan toch weer enige tijd rust zijn geweest in Europa. Deze relatieve rust zou pas worden doorbroken toen er zekere vormen van beschaving begonnen te ontstaan. Ik ben van plan me nu enkel nog op bepaalde momenten in de Europese geschiedenis te concentreren, omdat het anders te onoverzichtelijk zou gaan worden. Maar ik wil dus zeker niet beweren dat er elders toen niets meer gebeurde wat betreft plotselinge migraties.
Want dat er op andere plaatsen in de wereld bij tijd en wijle nog plotselinge massale migraties voorkwamen, dat is wel zeker.

Vanuit het steeds meer woestijnachtig wordende Arabische schiereiland vertrokken bijvoorbeeld regelmatig hele groepen naar het noorden om zich in vruchtbaarder gebieden gewapenderhand te vestigen. Want een volk dat zelf lang in uiterst barre omstandigheden had moeten zien te overleven, was eerder bereid te vechten daarvoor; hun hele traditie was daar vaak op afgestemd. De meer vreedzame en agrarische culturen elders werden daar dan als eerste het slachtoffer van.

In zuidoostelijk Europa ontstond op een zeker moment een cultuur die men nu als de Griekse omschrijft. Want die Indo-Europese volken die zich hier aan de kusten hadden gevestigd hadden in de loop der tijd veel culturele kenmerken overgenomen van de autochtone bewoners van dit gebied, die niet Indo-Europees waren. Door hun militante cultuur zouden de Grieken uiteindelijk de baas weten te worden over dit gebied en vrij kort daarna gelijk botsingen gaan krijgen met een andere opkomende macht in het oosten, namelijk de Perzen. Daarnaast zouden de Grieken op een zeker moment geconfronteerd worden met een ander Europees volk wat ineens weer rusteloos was geworden: de Kelten oftewel de Galaten.


Het kaartje hierboven geeft aan welke volken een Keltische taal waren gaan spreken nadat de Indo-Europese invasies in Europa hadden plaatsgevonden.
Maar tevens is te zien dat van al die nieuwe 'Europeanen' zij het onrustigst bleven en nog regelmatig te paard en wagen op zoek gingen naar een nieuw woongebied.


Aan de hand van specifieke kenmerken van die Keltische cultuur meent men tegenwoordig dat zij vanwege hun oorspronkelijke woonplaatsen in centraal Europa...


...continu waren belaagd door nieuwe migranten uit het oosten.
Want uit de steppen waar hun voorouders vandaan waren gekomen...


...bleven schijnbaar continu nieuwe groepen hun weg naar het westen wagen. Waarom anders konden deze mensen dat doen dan omdat het voor hun thuis niet meer leefbaar was? Dat de winters steeds kouder werden en/of de zomers warmer. En dat er dan meer monden waren om te voeden dan wat het land kon leveren. Of dat zij op hun beurt weer van huis en haard werden verdreven door andere volken die van nog verder uit het oosten waren gekomen op zoek naar geschiktere plaatsen om te wonen; in dat geval afkomstig uit het uiterst onherbergzame Siberië.

Van een volk wat men de Scythen noemt weet men dat zij uit hetzelfde gebied afkomstig waren als eerder die Indo-Europese volken...



...en dat zij vooral die streken binnenvielen waar inmiddels de Kelten woonden (Hallstatt, Oostenrijk). Of het hierdoor plots te druk was geworden, of doordat de Kelten door deze nieuwkomers weer aan hun oude gebruiken werden herinnerd is niet duidelijk, maar zij kwamen hoe dan ook in beweging. Als Galaten vielen ze Griekenland binnen en staken de Bosporus over om zich onder andere te vestigen in Turkije, en als Galliërs staken zij de Alpen over waar zij zich in noord-Italië besloten te vestigen na het eerst de zich juist ontwikkelende republiek Rome moeilijk te hebben gemaakt.

En zo zijn we dan in een episode van de geschiedenis aanbeland waarin er heel andere redenen konden gelden voor een volk om andere gebieden binnen te vallen. Niet enkel meer mislukte oogsten door een veranderend klimaat of een natuurramp waren de oorzaak van migraties, maar nu kon dit ook om politieke redenen gaan plaatsvinden. Vooral dankzij de Romeinen begon een periode waarin men naar andere streken toe ging, louter om ze te veroveren en ze onder de eigen politieke heerschappij te krijgen.

De Romeinen zouden door hun cultuur en veroveringszucht zorgen voor veel meer informatie over de hen omringende gebieden. Hierdoor weten we nu veel meer over de volksverplaatsingen die later plaats zouden gaan vinden.
En daarover wil ik verdergaan in het volgende deel.

Marsepars: Potverdrie! Wat een leesvoer!
Daar moet ik echt even de tijd voor nemen.
Maar wèl interessant.
Al moet ik bij de titel steeds denken aan ochtendgymnastiek...

Cannot kill the Battery!!!
Op --0 9:14:32 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Nick: Fantastische reeks tot nu toe Jean ! Chapeau!
Op --0 11:51:19 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Grounded: Wat betreft redenen van migratie is er natuurlijk ook regelmatig dat het succes van een cultuur tot uitbreidingen dan wel verplaatsingen leidt. Niet alleen sec uit motief van verovering maar ook bijvoorbeeld omdat een steeds groter wordende bevolking soms op den duur niet meer gevoed kan worden. Zo kan succes van de cultuur en afnemende welvaart van de individuele mensen dus in elkaars verlengde liggen.

Een van de vele voorbeelden is Rome dat een steeds groter rijk nodig had om de hoge levensstandaard van de steeds groeiende bevolking van de stad in stand te houden. Met als uiteindelijk gevolg overspanning van de militaire capaciteiten en ineenstorting van het rijk.
(bericht gewijzigd op 5-12-2010 13:32:29)
God? Dat ben je zelluf!
Op --0 13:11:19 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
toomuch: ook maar even erbij,past niet helemaal
maar geeft toch een beeld
http://www.middleeastinfo.org/forum/index.php?showtopic=9279
Op --0 21:39:40 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Socrates: Verkeerde topic!
(bericht gewijzigd op 6-12-2010 17:31:25)
Op --0 17:30:20 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden