Het klinkt mogelijk grappig, het syndroom van Stiffman, maar dat is het niet. Stiffman is een auto-immuunziekte waarvan de symptomen onder andere spasmen, spierverkramping en -stijfheid zijn. De mate waarin dit intreedt kan gaan van milde krampen tot een volledige gespannenheid, met alle pijn vandien. Dodelijk is de ziekte niet, maar ongeneeslijke wel. Levenslange invaliditeit hoeft niet onder te doen voor een overlijden. Gelukkig is de aandoening zeldzaam, ongeveer 1 op de miljoen mensen komt ermee in aanraking.

Stiffman lijkt enigszins op het syndroom van Stoneman, waarbij de zachte delen transformeren tot hetzelfde materiaal als waaruit de skeletbeenderen zijn gemaakt. Natuurlijk is er in het geval van Stiffman geen sprake van botproductie, maar of u verkrampt bent door extreem starre spieren of door een tweede bottenstelsel, dat maakt voor het slachtoffer waarschijnlijk niet zoveel uit. Bij beide ziektes is men hard op weg (meer dan anders) gevangen te zitten in je eigen lichaam.

Zoals gezegd, er bestaat geen geneesmiddel. Met diverse spierverslappers en pijnstillers bestrijden dokters de verkrampingspijn en het optreden van spasmes. Alsof dat nog niet genoeg is zijn er ook diverse vormen van Stiffmans syndroom.

Mijn vader, al enkele jaren Stiffman-patiënt onder behandeling, kan meespreken over de lijdensweg die bij de ziekte hoort. Na jaren van kleine kwaaltjes, begonnen na een dubbel auto-ongeluk, traden de grotere symptomen op. Tegenwoordig kan hij zich amper bewegen en is tijdens het strompelen de vergelijking met een verkrampte Charlie Chaplin niet ver gezocht. Uiteindelijk zal hij volgens de dokters in een rolstoel terecht komen. De hersenen worden niet aangetast, tenzij door medicijnen die als probeersel worden gebruikt. Stiffmans disease, hopelijk hoort u er verder niet veel van.

Update: wie interesse heeft in de ziekte van Stiffman kan nu terecht op het Belgische blog van Pierre Ferson. Deze houtbewerker lijdt al jaren aan de ziekte van Stiffman en deelt zijn ziekte met de buitenwereld.

randell: Het is niet mijn bedoeling om op de tenen te gaan staan van mensen die lijden onder bepaalde vormen van ernstige ziekte, maar telkens als ik termen als "ongeneeslijk" of "erflijk" op een aandoening gelabeld zie dan schiet ik in de weerstand.
Uiteraard begrijp ik waar deze aannames op gebaseerd zijn, maar de stelligheid waarmee ze geponeerd worden maken het tot een soort van selffullfilling propheties.

De kracht van de geest moet in principe ten alle tijde in staat zijn de macht over haar fysieke eigendom te hernemen. Het is een bevlogen uitgangspunt, dat wel, maar al zoveel gezonder dan de noodlottige gedachte waarmee een mens zich telkens kan blijven voeden dat een situatie uitzichtloos zou zijn.

Ziekten zijn te zien als uitkomsten van een traject. Nauwgezette bestudering van een dergelijk traject kan inzicht bieden in de oorzaak of verschillende faktoren die meespelen in het hele verhaal. Vaak zijn ernstige ziektes ge-ent op belangrijke, meestal dramatische gebeurtenissen in de levensloop. Een andere invalshoek is het karakter of de karakterontwikkeling als voedingsbodem voor succes, dan wel narigheid.
Hiermee wil ik aangeven dat de geesteshouding en de keuzes die uit de geesteshouding voortvloeien vaak, zo niet altijd, van wezenlijk belang is.

Op 17-06-2007 20:35:48 | Kudos: 1 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden