Iedere dag opnieuw verdelen we alles in hokjes. Een cirkel hoort rond te zijn, 1 en 1 moeten samen 2 zijn, schoenen haal je in een schoenenwinkel en seks is opwindend, tenzij het je eigen ouders betreft. Voor alles hebben we een vakje, een categorie en gradaties in categorieen. Maar hoe het werkte wist men nog niet.

Nieuw onderzoek van de Harvard Medical School heeft een gebied in de hersenen gevonden waar de hokjesgeest aan het werk is. Ze hebben in de pariëtale cortex individuele neuronen gevonden die visuele indrukken -hetgeen uw ogen oppikken- onderverdelen. De pariëtale cortex noemt men ook wel wandbeenkwabben. Het zou de gegevens die wij oppikken coderen en hergebruiken tijdens het opdoen van nieuwe prikkels. "Het was eerder onbekend dat de wandschorsactiviteit dergelijke dramatische veranderingen als resultaat van het leren van nieuwe categorieën zou tonen," aldus neurobioloog David Freedman.



(links: PET-scan van een 20-jarig brein; rechts een 80-jarig brein)

Men weet nu welke gebieden verantwoordelijk zijn voor het categoriseren, maar daarmee houdt het niet op. De hersenstreken zijn onderling verbonden en nu is het nog kwestie van herleiden wat ieder individueel deel doet.

Van autisten was het sinds vorige maand bekend dat ze op een andere manier zinnen lezen en interpreteren en hierbij de pariëtale cortex gebruiken. Autisten zijn doorgaans beelddenkers die, zelfs zonder directe visuele indruk, beelden gaan zien. U zegt boom, zij zien in het hoofd een boom. Bij teveel overweldigende beelden slaat een autist -afhankelijk van de gradatie- dan ook niet zelden op tilt.

Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden