De persoon die 'love is in the air, everywhere I look around' zong had waarschijnlijk een goede microscoop op zak. Liefde bevindt zich namelijk niet in de lucht maar wel in onze neurotransmitters en hormonen.
In totaal zijn er zo'n 6 belangrijke stofjes die op een directe manier ons liefdesleven, hetgeen wij voelen en ervaren als liefde of verliefdheid, bepalen. We geven ze u op een rijtje, zodat u nooit meer kunt zeggen verblind te zijn geweest door hartstocht.

Endorfine is de eerste die we behandelen en vermoedelijk ook de meest gekende. Wellicht weet u dat chocolade een populair vervangmiddel voor liefde is; dat komt doordat er bij het eten van dit goddelijke snoepgoed endorfine in het lichaam wordt aangemaakt.
De eigenschappen van endorfine vallen te vergelijken met (de drug) morfine, maar dan een soort die door het lichaam zelf wordt geproduceerd. Bij een teveel aan endorfine verkeren we in een pijnloze roes van gelukzaligheid of euforie. Endorfine heeft geen effect op de ogen, maar toch zorgt het voor een groot deel van de spreekwoordelijke liefdesblindheid.

Gone with the wind - ontregelde chemie?
Gone with the wind - ontregelde chemie?
(Gone with the wind - ontregelde chemie?)

Dopamine is nog zo'n stofje dat voor sweet lovin' zorgt. Het is een hersenhormoon dat betrokken is bij diverse plezierige en euforische gevoelens, mede omdat het een stimulerende werking heeft op het beloningscentrum van de hersenen. Dat dopamine invloed kan hebben op seksueel gedrag blijkt door onderzoek bij mensen met de ziekte van Parkinson. Deze beverige aandoening gaat gepaard met een tekort aan dopamine. Wanneer onderzoekers dat tekort met medicijnen aanvullen wordt het verlangen naar seks van de Parkinsonpatient groter.

Noradrenaline is nummer 3 in de lijst. Wie te weinig van deze stof heeft zal zich depressief voelen en mogelijk regelmatig denken aan 20 centimeter nekgestriemd boven de grond schommelen. Wie teveel noradrenaline aanmaakt zal net zoals bij dopamine en endorfine in een staat van opgewekte euforie verkeren. Noradrenaline speelt een rol wanneer we pijn verwerken of met seks bezig zijn.

Oxytoxine is nog zo'n leuk stofje dat we (o.a.) tijdens het liefdesspel aanmaken. Of beter gezegd: ná het liefdesspel, wanneer we een voldaan en verbonden gevoel hebben. Personen die graag knuffelen of veel behoefte hebben aan lichamelijk contact hebben dikwijls een laag oxytoxineniveau.

Vasopressine (of het anti-diuretisch hormoon) speelt, net zoals oxytoxine, een rol bij de partnerkeuze, de paring en het voortplantingsgedrag in brede zin van het woord.
Vooral op muizen (die beestjes klagen niet als hun motorische functies per ongeluk wegvallen) kon men hier goed onderzoek naar verrichten. Tijdens de paring worden de stoffen vasopressine en oxytoxine in grote hoeveelheden in de hersenen van de prairiewoelmuis geproduceerd. Het gevolg is dat de dieren een band voor het leven met elkaar aangaan, zorgzaam zijn voor de kinderen en agressief tegenover indringers. Klinkt bekend?

Last but not least is fenylethylamine (afgekort PEA) aan de beurt. Sommigen noemen het de liefdesmolecule die verantwoordelijk is voor alles dat maar enigszins met liefde of verliefdheid te maken heeft. Het kleine amfetamine-achtig molecuul wordt door de hersenen aangemaakt.
Aanhangers van de liefdesmolecule-theorie menen dat PEA de eerste en centrale schakel is in een uitgebreid netwerk van signaalstoffen die het lichaam bij een hevige verliefdheid besturen. Een shot PEA in de hersenen zou het startsein zijn voor de aanmaak van hormonen zoals dopamine, adrenaline en noradrenaline, elk met hun eigen stimulerende en remmende effecten.

Het antwoord op de vraag of love in the air is? Nee, liefde bevindt zich niet in de lucht, tenzij u als verliefde mijnenruimer even een slechte dag op het werk hebt...

Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden