Met de executie van de 52 jarige Danny Harold Rolling in de Amerikaanse staat Florida afgelopen woensdag telt de wereld weer één seriemoordenaar minder. Rolling heeft in zijn carrière als seriemoordenaar minstens 5 studentes verkracht en in stukken gesneden.

Het fenomeen van seriemoordenaars is niet zo zeldzaam als men denkt. In toenemende mate en dankzij betere opsporingstechnieken krijgen we steeds meer inzichten in het doen en laten van deze criminelen...


(Rolling, uw vriendelijke seriemoordenaar )

Seriemoordenaars beperken zich zeker niet tot Amerika alleen. Ook in Nederland kennen we ze. Onlangs nog werd het boek Anatomie van een seriemoordenaar, geschreven door schrijver/ journalist Sytze van der Zee gelanceerd. Hij portretteert de Groninger seriemoordenaar Willem van Eijk die drie prostituees om het leven bracht.

Het klassieke beeld van een seriemoordenaar, volgens FBI profilers, was tot in de jaren 80 dat het voornamelijk om blanke mannen ging tussen de 20 en 35 jaar, die zich vrij kunnen verplaatsen en geen duurzame relaties hebben. Als kind stonden ze meestal onder een dominante moeder of groeiden ze op in een verscheurd gezin waar drank- of drugsmisbruik en geweld de boventoon voerde. Seriemoordersnaars in spé proberen in hun jeugd al hun vaardigheden uit op dieren tot ze promoveren tot mensen.

Tegenwoordig is dit klassieke beeld bijgesteld. Wie bijvoorbeeld denkt dat vrouwen geen seriemoordenaars kunnen zijn komt bedrogen uit. Zo was er in Mexico het geval van "Mataviejitas"of in Nederlands "oudevrouwentjesmoordenaar" . In dit geval ging het om een Juana Barraza Zamperio, deze mevrouw heeft naar schatting tussen de 24 tot 49 slachtoffers gemaakt. Juana werd op heterdaad betrap toen ze haar laatste slachtoffer had gewurgd met een stethoscoop. Ze heeft slechts 4 moorden toegegeven, maar politie kan met overtuigende zekerheid 10 moorden bewijzen.

De vraag is of het aantal seriemoordenaars nou toeneemt of dat de onderzoeksmethoden tegenwoordig gewoon beter zijn? Het laatste is in ieder geval zeker. In Amerkia kent men al jaren het zogenaamde Vicap (Violent Criminal Apprehension Program). Vicap is eigenlijk een grote database waar men specifieke informatie in opslaat en analyseert. Hier komen dan weer patronen en verbanden uit die de speurders op het spoor van de dader(s) brengen. Natuurlijk is Vicap niet zaligmakend maar een grote database op dit gebied kan geen kwaad. Heeft u zelf nog een sappige moord te melden dan kunt u gratis bij de FBI software krijgen om uw details in de Vicap database te stoppen.


( necrofiel en kannibaal Jeffrery Dahmer, hield het bij tenminste 15 mannelijke slachtoffers)

Een voorbeeld waar Vicap tot kan leiden is het geval van de Truck Driver Serial Killings. Door een duidelijk patroon in moorden te vinden ontstond er een beeld dat er vermoedelijk een vrachtwagenchauffeur prostituees vermoorden als hobby heeft. Hoewel de dader nog niet is gevat, wordt het net rond deze persoon wel steeds strakker aangetrokken. Helaas zullen er mogelijk nog wel wat slachtoffers vallen voordat deze onverlaat opgepakt wordt. Enfin, via deze link kunt u een PDF file met meer informatie vinden.

Waarom moorden seriemoordenaars eigenlijk? Op deze vraag is geen eensluidend antwoord te vinden. Klinisch psycholoog kenneth Lindsey onderscheidt wel vier verschillende soorten seriemoordenaars.
Je hebt er die moorden uit blinde woede, er zijn er bij die moorden uit sexueel sadistische motieven, dan zijn er diegene die moorden op een geperverteerde en chaotische manier en als laatste zijn er de verkrachters die eigenlijk onbedoeld hun slachtoffers om zeep helpen.


( Ted Bundy maakte ongeveer 100 vrouwelijke slachtoffers en was niet te beroerd om daags na een moord het lijk op te graven om erna nog eens lekker sex mee te hebben )

Zoals ik al zei is het fenomeen seriemoordenaar niet beperkt tot de westerse wereld.  In Rusland kennen ze bijvoorbeeld Andrei Chikatilo  die tegen de verwachting van profilers in pas op zijn 42ste begon met moorden. Minimaal 50 moorden had de man op zijn geweten toen hij uiteindelijk na veel blunders van de politie gepakt werd.
Chikatilo raakte opgewonden van geweld, angst en jonge kinderen. Hij had een lichamelijke afwijking die hem bij tijd en wijle impotent maakte. Hij ontdekte dat hij van impotentie geen last had, wanneer zijn sexpartner tegenstribbelde. Hoewel hij af en toe kleine stukjes van zijn slachtoffers opat, werden zijn moorden ingegeven door lust en dominantie. Deze dominantiedrang uitte zich in het verminken van mensen. Dat de losgesneden of afgebeten lichaamsdelen ook nog goed smaakten, was voor hem een prettige bijkomstigheid.


 Andrei, een succesvolle laatbloeier )

Opvallend is dat veel seriemoordenaar niet aan het beeld voldoen dat we via films opgedrongen krijgen. Het zijn meestal zeer aimabele personen van wie je het nooit zou verwachten. Maar hoe komen we te weten wie een (potentieel) seriemoordenaar is of niet?

De Brit en detective Andy Baker heeft een ambitieus plan opgevat om in de hoofden van iedere in Engeland veroordeelde moordenaar te kruipen en door middel van interviews erachter te komen welke motieven en methoden leiden tot moord. Uiteindelijk hoopt Baker een duidelijk model te creëren waaruit voorspeld kan worden wie er hoogstwaarschijnlijk aan het moorden zal gaan slaan.

Leuk bedacht, maar er zijn al hele legers aan forensische psychologen hem voor geweest. En hoewel modellen achteraf wel redelijk kloppen kan men nog steeds niet vooruit bepalen wie wel en wie niet aan het moorden slaat.
Tot die tijd zou ik zeggen: niet met vreemde mannen en vrouwen meegaan.

 

Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden