Onlangs stuurde ene Sjoerd een interessante vraag aan de redactie van Grenswetenschappen.nl. Hij schreef;" zeg ik zit met een brandende vraag waar ik zelf eigenlijk geen antwoord op heb of belangrijker nog geen voorstelling van krijg namelijk: wat gebeurt er als je bijvoorbeeld door een tijdsgolf kan manoeuvreren. Hoe gaat dat en wat doe je dan precies?". In het verleden heb ik elders al eens aandacht aan deze prangende vragen besteed en ik zal hier pogen om het nog eens kort samen te vatten. Reist u even mee door ruimte en tijd?

Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan...reizen via ruimte tijd kromming
Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan...reizen via ruimte tijd kromming
( Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan...reizen via ruimte tijd kromming )

Bestaat er zoiets als een tijdsgolf?

Of er een letterlijke tijdsgolf bestaat of kan bestaan is niet zeker. Waar veel wetenschappers het wel over eens zijn is dat in theorie wormgaten gebruikt kunnen worden om ruimte en tijd te overbruggen.

Professor John A. Wheeler verbonden aan de Amerikaanse universiteit Princeton, noemt zo’n doorgang tussen onze driedimensionale wereld en hogere werkelijkheden “wormgaten’. Wormgaten, zo moet men zich voorstellen, kunnen gezien worden als vertakkingen die in de driedimensionale ruimte alles tijd- en afstandloos met elkaar verbinden. Wormgaten zijn eigenlijk driedimensionaal niet voor te stellen. Maar geprojecteerd op een plat vlak lijken ze nog het meest op het holle oortje van een koffiekopje. (zie afbeelding hierboven)

De meeste mensen kennen wormgaten nog het beste van TV serie’s zoals Star Trek of Deep Space 9. In dergelijke series creëren ruimteschepen een wormgat om zodoende van het ene eind van het universum naar het andere te reizen zonder noemenswaardig tijdsverlies.

In werkelijkheid ligt dat een stuk lastiger. Wheeler toont in zijn berekeningen aan dat wormgaten nogal instabiel zijn. In de ruimte om ons heen ontstaan en vergaan voortdurend piepkleine wormgaten. Deze zeer kortlevende wormgaten hebben volgens Wheeler een grootte van een decimale breuk met 32 nullen achter de komma. En dat is heel erg klein dus. Toch heeft elk van deze piepkleine wormgaten een eigen singulariteit, een gebied waar de dichtheid oneindig groot is en het volume oneindig klein. Als neveneffecten treden er dan ruimte-tijdkrommingen op waardoor de heersende natuurwetten hun betekenis verliezen.

En dus volgens boerenwijsheid.

Als we dus door een kwantumbrilletje om ons heen zouden kijken dan zouden we dus piepkleine deeltjes zien die te pas en onpas instorten en als het ware mini zwarte gaten vormen waar omheen ruimte tijd krommingen optreden. Omdat het zo klein is zal het effect daavan in onze macrowereld niet te merken zijn. Maar wat gebeurt er als er toevallig gelijktijdig een hele cluster van kwantum deeltjes instort? Gezamelijk zouden ze dan toch een grotere tijd/ruimte kromming vormen.

Science fiction of fact?.

Hyperdimensiemotor stelt ons in staat sterrenreizen te maken

De Amerikaanse overheid is bezig met een hyperspacemotor die interstellaire reizen mogelijk maakt door via een andere dimensie het eindpunt te bereiken. Een reis naar Mars duurt dan slechts drie uur, en een ster op elf lichtjaren afstand slechts 80 dagen, meldt het wetenschappelijk blad New Scientist (16 Januari 2006 ).

De motor staat theoretisch op papier, maar is gebaseerd op een controversiele kwantumtheorie over hoe het universum in elkaar zit. De theoretische motor werkt door een intens magnetisch veld op te wekken, wat al in de 50-er jaren door de bekende wetenschapper Burkhard Heim werd bedacht. Het opgewekte gravitatieveld kan een aandrijving voor een ruimteschip vormen. Als een magnetisch veld van voldoende sterkte wordt opgewekt, zal het schip in een andere dimensie verschuiven. Voor de buitenstaande waarnemer zal het schip dus uit het niets verschijnen en ook weer in het niets verdwijnen. In de hyperdimensie is de lichtsnelheid hoger waardoor er hogere snelheden bereikt kunnen worden. Als het magnetisch veld weer uitgeschakeld wordt zal het schip weer in onze eigen dimensie verschijnen.

De Amerikaanse luchtmacht heeft interesse in het idee getoond, en wetenschappers van de American Department of Energy zullen de theorie bij verdere ondersteuning uittesten. Het instituut heeft reeds de beschikking over de Z-machine, hetgeen in staat is dergelijke magnetische velden te produceren. Professor Jochem Hauser, natuurkundewetenschapper in Toegepaste Wetenschappen aan de Universiteit van Salzgitter in Duitsland, zegt dat als alles goed gaat over vijf jaar een werkend apparaat getest kan worden. Hij en een voormalig functionaris van de Europese Ruimtevaartorganisatie ESA zeggen dat de motor op een theorie gebaseerd is die erg vergegrepen lijkt omdat het drastische veranderingen impliceert in de huidige bekende natuurkundewetten. "Het zou verbluffend zijn. Ik heb al een lange tijd aan aandrijvingssystemen gewerkt en het zou het meest fantastische iets zijn. De voordelen zouden vrijwel oneindig zijn", zegt Hauser.

"Het apparaat ligt niet om de hoek. We moeten eerst bewijzen dat de theorie correct is, en er zijn vrij veel natuurkundigen die een andere mening hebben. Het is onze taak te bewijzen dat wij gelijk hebben, en dat gaan we ook doen", zegt Hauser die Heims kwantumtheorie aanhangt.

De motor zou ruimteschepen in staat stellen naar andere zonnestelsels te reizen, op te stijgen met de wolken naar de hemel en andere werelden in de hemel te bezoeken. "Als de theorie correct is, is die geen science fiction maar science fact", zegt prof. Hauser. "Ik heb vorige week contact gehad met de NASA en ga met iemand van de US Air Force er verder over praten. Het is echter nog een vroeg stadium. Ik denk dat op zijn vroegst over vijf jaar het apparaat getest kan worden als de theorie werkt".

De aandacht van de Amerikaanse overheid werd getrokken nadat professor Hauser en een Australische collega, Walter Droscher een scriptie schreef genaamd: "Richtlijnen voor een ruimteaandrijvingsapparaat gebaseerd op Heims kwantumtheorie". Aldus het bericht in de new Scientist.

En dus.

In theorie is het dus mogelijk om in ieder geval lokaal rimpeltjes in ruimte tijd te maken en jezelf daardoor te verplaatsen. In de wereld van de kwantum fysica is het gewoon een natuurlijk onderdeel van onze werkelijkheid. Dat lokale ruimte tijd krommingen soms spontaan optreden blijkt uit de vele verslagen van lieden die zeggen letterlijk door tijd en ruimte gereisd te zijn. Natuurlijk moeten we niet gelijk al deze beweringen geloven maar er zijn gevallen die goed gedocumenteerd zijn. Dus nu het antwoord op de vraag wat gebeurt er als je door ruimte tijd reist?

In het jaar 1593:

Onderzoeker M.K. Jessup vond een oud verslag in de Spaanse rechtbankarchieven van een aanklacht die de inquisitie aanspande tegen een onfortuinlijke soldaat. De soldaat was op 25 oktober 1593 totaal verbijsterd en uit het niets verschenen op het “la Plaza Mayor” van Mexico Stad. De soldaat, die het uniform droeg van een regiment dat gestationeerd was op de Filippijnen, verklaarde dat hij enkele momenten voor zijn verschijning in Mexico nog gewoon wacht liep in Manilla (zo’n 13.500 kilometer verder.) De soldaat wist allerlei details te vertellen over zijn verblijf in Manilla. Zo liet de soldaat weten dat kort voor zijn plotselinge verschijning in Mexico de gouverneur van Manilla was vermoord. Maanden later bevestigde een schip uit de Filippijnen het verhaal van de soldaat over de moord op de gouverneur.

Het jaar 1943:

We bevinden ons aan boord van een Amerikaanse bommenwerper, op 8300 voet hoogte, boven de jungle van Birma. Oud-kapitein en voormalig NASA medewerker Stuart C. Burdick verhaalt in een boek van onderzoeker Charles Berlitz genaamd “Spoorloos in de Bermuda Driehoek” hoe hij voor zijn eigen ogen, en op nog geen 70 meter afstand, een complete bommenwerper heeft zien verdwijnen in een mysterieuze wolk om nooit meer terug te keren. Ik citeer:

“Onze basis bevond zich in de buurt van Moran, vlakbij het op de kaart aangegeven plaatsje Moranhat. We werken, gescheiden van ons in China gestationeerde 490e bommenwerpersquadron, ten noorden van de Naga-heuvels die de grens vormen van het Indiase Assam en Noord-Birma. Het is begin september 1943 rond een uur of 9 ‘s morgens als we over de heuvelkam vliegen. We vliegen op ongeveer 8300 voet (2500 m) en onze snelheid ligt rond de 210 knopen (390 km/u). Naast ons, op ongeveer 70 meter afstand vliegt luitenant Reynards op de rechtervleugelpositie. Ik ben co-piloot en kan het toestel van Reynard duidelijk in het oog houden. Plotseling duiken er een paar kleine wolken voor ons op. Ze hebben allemaal bijna dezelfde vorm, iets wat ik zelden heb gezien. De wolken zijn zo groot dat een B-52 bommenwerper er, in slechts een fractie van een seconde, in zou kunnen verdwijnen.

Ik zie hoe Reynard recht de wolk invliegt en verdwijnt. Hij komt eenvoudigweg niet meer tevoorschijn uit de wolk. Ik schrik ontzettend en alarmeer gelijk de piloot die onmiddellijk een bocht naar rechts neemt. We beginnen te zoeken naar het vliegtuig. We doorbreken zelfs de bevolen radiostilte om de piloot van het linker vliegtuig op de hoogte te brengen, maar deze heeft de verdwijning van Reynard ook al bemerkt en zoekt mee. Er is geen spoor van Reynard en zijn vliegtuig meer terug te vinden. Later zal de jungle reddingsdienst op de door ons opgegeven positie het terrein doorzoeken. Er wordt niets gevonden, geen wrakstuk, geen overlevenden helemaal niets”.
Aldus het relaas van Burdick.

Het jaar 1945:

Op 5 december 1945 stijgen er vijf Avenger duikbommenwerpers kort na elkaar op van de Amerikaanse luchtvaartbases Fort Lauderdale in Florida. Het gaat om een oefening en het is een stralende dag. De vliegtuigen worden bemand door ervaren vliegeniers en hebben buiten reddingsboten en ander materiaal, genoeg brandstof aan boord voor een afstand van 1800 kilometer. Als de vliegtuigen het luchtruim boven de Duivelse Driehoek binnenvliegen gaat het mis. Twee uur na vertrek meldt de squadronleader van de vliegtuigen, aan de verkeerstoren, dat hun kompassen doldraaien en dat ze zich niet meer kunnen oriënteren.

De piloten zien geen land meer en kunnen zich ook niet meer richten op de zon in het westen. Het wordt allemaal nog vreemder als de piloten melden dat de zee melkwit is geworden. Vanuit de verkeerstoren volgt de luchtverkeersleiding gespannen de gesprekken tussen de piloten onderling. De piloten hebben er geen idee van hoe ze weer terug naar de basis moeten vliegen en ze proberen een plan te bedenken wat te doen als de brandstof op raakt. Dan is opeens al het radiocontact verbroken. Na een paar uur hoort de verkeerstoren plotseling, via de radio, de vluchtletters van vlucht 19, alsof de piloten wanhopig proberen contact te zoeken met de thuisbasis. Het vreemde is dat op dat moment de vliegtuigen al een geruime tijd zonder brandstof zouden moeten zitten. Men besluit een watervliegtuig de lucht in te sturen om op zoek te gaan naar de vijf verdwenen Avengers. Maar ook het watervliegtuig, inclusief de 13 koppige bemanning, verdwijnt voorgoed. Van de zes vliegtuigen is nooit meer iets vernomen.Wat volgde op de verdwijningen was de grootste zoekactie uit de Amerikaanse geschiedenis.

Het jaar 1970

Op 4 december 1970 stijgt Bruce Gernon, een ervaren piloot, met zijn Beechcraft Bonanza A 36 op van Andros Island (Bahama’s) voor een 400 kilometer lange vlucht naar Palm Beach (Florida). Het weer en het zicht zijn prima en niets lijkt een prettige reis in de weg te staan. Eenmaal boven de zandbanken van de Bahamas’s ziet hij een vreemde, elliptisch gevormde ‘wolk’ in de verder blauwe lucht. Met een onvoorstelbare snelheid neemt de wolk in omvang toe en groeit tot gigantische porporties. Gernon probeert om de wolk heen te vliegen maar komt tot de ontdekking dat de wolk de beide zijden en de achterkant van zijn vliegtuig heeft bereikt. Ze vormt als het ware een cirkel om hem heen. Alleen recht voor hem blijft nog een soort cilindervormige opening, als een soort tunnel. Met grote snelheid vliegt hij door de opening, in de hoop weer zo snel mogelijk uit de bedreigende situatie te komen.

De wanden van de tunnel worden steeds smaller en ze lijken op te lichten in een soort onwerkelijk glanzend wit. Gernon kan zich niet aan de indruk ontrekken dat het wolkenmateriaal van de tunnel met de klok mee lijkt te draaien. Tijdens de laatste 20 seconden lijken de punten van de vleugels zelfs de wanden te raken, Binnen het toestel heerst een toestand van gewichtloosheid. Dan is het plotseling voorbij. Wanneer Gernon er zonder kleerscheuren aan de ‘andere kant’ weer uitkomt, wacht hem een nieuwe schrik. Geen blauwe hemel en geen blauwe zee, hij ziet slechts een matgroene schemering die iedere blik in de verte onmogelijk maakt. De instrumenten aan boord functioneren niet meer en het radiocontact is verbroken. Net op het moment dat Gernon alle hoop heeft verloren begint de matgroene nevel te vervagen en ziet hij, stukje bij beetje, de aarde weer. Het zicht is nu weer vrij en hij ziet vanuit zijn vliegtuig Miami Beach liggen. Gernon is verbaasd; volgens zijn berekening zou hij pas boven Bimini moeten zijn. Later, als het vliegtuig weer veilig aan de grond staat, constateert men dat de vlucht, in plaats van de gebruikelijke 75 minuten, slechts 45 minuten heeft geduurd. Bovendien heeft het vliegtuig, volgens de apparatuur, zelfs zo’n 80 kilometer méér dan normaal hebben gevlogen. Maar dat is niet alles: in plaats van de 40 gallons kerosine die het vliegtuig gewoonlijk gebruikt, zijn er slechts 28 gallons verbruikt.

Het antwoord is dus:

A) je verdwijnt hier en verschijnt zonder tijdsverlies ergens anders.

B) je verdwijnt en het is onzeker of en waar je weer verschijnt.

C) je verdwijnt en komt tijdelijk in een vreemde werkelijkheid om vervolgens ietsje verderop zonder tijdsverlies te verschijnen.

D) vul zelf maar in.

Hyperspace:

Reizen door een wormgat is dus een stukje afsnijden. Dat afsnijden zou door hyperspace gaan. Hyperspace is een extra dimensie en het is aannemelijk dat de werkelijkheid daar anders is dan we gewend zijn. Beschrijvingen zoals die van de piloten van vlucht 19 en Gernon lijken dat te bevestigen.

Tijdreis paradoxen.

Hier verdwijnen om ietsje verderop in ruimte tijd te verschijnen is één ding. Het probleem wordt complexer als je hier verdwijnt om in het verleden weer te verschijnen. Je krijgt dan hoofdbrekers zoals wat als je terug in de tijd gaat en je schiet je vader dood voordat jezelf geboren was. Leuk om over te filosoferen tijdens een goed glas voor de open haard of lees onderstaand artikel.

BBC vrijdag 17 juni 2005
Wetenschappers hebben een model gepresenteerd waarin tijdreizen naar het verleden mogelijk is, aldus BBC News. Het nieuwe kwantummodel toont aan dat het mogelijk is terug te reizen in de tijd, zolang de veranderingen geen effect hebben op dingen die jou bekend zijn in het heden.

Kwantumgedrag is gebaseerd op mogelijkheden. Alle mogelijkheden doen zich tegelijkertijd voor tot het moment dat het gemeten of geobserveerd wordt. Iets wat je niet weet kan alles tegelijkertijd zijn. Dus alles wat iemand weet in het heden, kan niet veranderd worden door naar het verleden te reizen, maar er bestaat wel een kans dat je dingen kunt veranderen van de dingen die je niet weet in het heden. Zou je terug in de tijd reizen, dan zul je gedwongen worden bepaalde stappen te nemen die tot de voor jou bekende toekomst leidt en de dingen die je bekend zijn zullen niet veranderd kunnen worden.

New Scientist schrijft dat de kwantumtheorie tijdsreizen mogelijk maakt omdat er niets is dat kwantumgolven ervan weerhoudt terug in de tijd te reizen. Kwantumgolven die terug in de tijd reizen interfereren op vernietigende wijze met andere golven en dit voorkomt dat er andere dingen gebeuren dan die reeds plaats hebben gevonden. "Als je kwantummechanisch terug in de tijd zou reizen, zou je alleen de alternatieven zien die consistent zijn met de voor jou bekende wereld die je achter je liet", zegt Greenberger van de City University van New York. Met ander woorden zou je dus alleen terug kunnen reizen in het alternatief van je verleden.

Mocht u zelf nog eens tijd gaan reizen vergeet dan niet een kaartje naar ons te sturen met uw bevindingen.

 

RF: klopt ja, het gebruik is helemaal niet zo vergezocht meer, 1 van de grote problemen is waar je uitkomt...

in de serie stargate heeft men een netwerk van "sterrepoorten" door het heelal verspreid, en ikzelf denk dat zoiets 1 van de weinige manieren is om zeker te weten waar je uitkomt.

men zal het heelal eerst tot een bepaald punt in kaart moeten brengen voordat ze veilig van a naar b kunnen gaan zonder grandioos te verdwalen.
(bericht gewijzigd op 4-6-2007 13:34:04)
blaat het niet dan schaapt het niet
Op 04-06-2007 13:34:04 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
CSM: dit ga ik lezen
Op 04-06-2007 13:43:36 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden