Voor veel mensen staat grenswetenschap gelijk aan zweven en zever over graancirkels en UFO’s. Natuurlijk vallen dergelijke controversionele zaken binnen de grenswetenschap maar ze nemen slechts een klein deel in beslag.

Grenswetenschap is de wetenschap die tegen de heersende opvatting ingaat met soms zeer verbluffende resultaten. Zo ook in het geval van Edward Herbert Thompson die tegen hoon en zogenaamd gezond verstand in een legende volgde en goud vond.

( Duiken was een hachelijke onderneming in die dagen )

De archeoloog Edward Herbert Thompson trok in 1885 de jungle van Yucatan (Mexico) in op weg naar de prachtige Maya stad Chichen Itza. Zijn doel was duidelijk. De schatten vinden waar de schrik van de oude Maya’s,  bisschop Diego de Landa  (1524-1579) over had geschreven. In één van de vele geschriften van de Landa had Thompson het verhaal over de heilige bron (cenote) van Chichen Itza gelezen.

Langs een brede straatweg, zo had de Landa, steunend op oude berichten en overleveringen, beweerd, zouden priesters en het volk in tijden van droogte in processie uitgetrokken zijn naar de bron, om de toorn van de regengod te kalmeren. Ze hadden offer meegevoerd die de godheid genadig moest stemmen; jonge meisjes en jongelingen. Na een plechtige ceremonie werden de met sieraden en juwelen getooide meisjes in de vochtige diepte gestort dat zo diep zou zijn dat er nooit weer een offer te voorschijn was gekomen. De Landa had eraan toegevoegd dat het een goed gebruik was geweest bij de Maya’s om achter de geofferde meisjes ook goud en andere kostbaarheden in de heilige bron te gooien.

Hoewel iedereen, die op de hoogte van de berichten van de Landa was, meende dat het om een fraaie legende ging die iedere grond van werkelijkheid miste geloofde Thompson ieder woord wat de inquisiteur had geschreven.

Om de kosten te dekken ging Thompson in Amerika met de pet rond en leende geld. Hoewel iedereen hem voor gek versleet lukte het hem om een budgetje bij elkaar te sprokkelen. Omdat de schat in de bron zou liggen nam Thompson eerst duiklessen. In die tijd was duiken een nogal hachelijke onderneming. Met een zwaar pak, loden schoenen en een zware duikhelm op zou hij zich in duistere water van de heilige bron moeten laten zakken er op vertrouwend dat de knechten genoeg lucht in zijn slang bleven pompen.

Toen zijn voorbereidingen klaar waren keerde hij terug naar Chichen Itza. Met een door vijf man bediende windas met grijper moest hij eerst de op 25 meter diepte liggende sliblaag weggraven. Prut van bijna 5 eeuwen nadat de Landa zijn verhaal had geschreven.

Dagenlang zwoegde men en telkens weer kwam er slechts prut, takken en half vergane boomstroken boven. Zelfs Thompson begon nu te twijfelen, was het dan toch niets meer dan een romantisch verzinsel?

En toen nadat de uitputting bijna haar tol had geëist bracht de grijper twee merkwaardige geelwitte harsachtige klompen naar boven. Thompson rook eraan, proefde ervan maar pas nadat hij het op goed geluk in het vuur had gehouden wist hij wat het was. De grijper had twee wierrook blokken uit de bron opgediept. Reukhars die de Maya’s gebruikte bij hun offerrituelen.

Hierna ging het snel. Skeletten van meisjes, werktuigen, sieraden, vazen en lanspunten kwamen naar boven. Nu was het tijd om te duiken. Tastend op de bodem bracht Thompson uit jade gesneden beeldjes, speren van fraai bewerkt obsidiaan en calciet en diverse objecten van puur goud. Uiteindelijk was het een enorme schat die alleen maar overtroffen kon worden door de schat van de Egyptische farao Toet-Ank-Amon. Thompson werd niet langer voor gek versleten en grenswetenschap werd wetenschap.

Via het onderstaande filmpje kunt u een indruk van de cenote van Chichen Itza krijgen.

Dicit: EeQXXaLuoOOcJixi zei:

omgekeerd moet je er ook niet aan denken. Stel dat er op bireesbare afstand een paradijselijke planeet zou zijn met grondstoffen, hulpbronnen en een vredelievend stel inwoners... Dan is een "Avatar"-scenario zonder happy ending nog wel best aannemelijk. Ik bedenk me sowieso wel eens dat ik het menselijk ras nou niet echt zo de moeite waard vind dat ik denk, nou, we mf3eten het echt overleven als soort, want wat zou het toch een verlies zijn als we er niet meer zijn. Als die aliens uit The Genocide echt op aarde zouden komen en als de doden nog zouden kunnen denken zullen er vast wel een paar Azteken, aboriginals, indianen enz. zijn die zoiets hebben van "eindelijk gerechtigheid! Weten ze ook eens hoe dat voelt!".


(bericht gewijzigd op 15/6/2013 13:29)
Nooit te oud om nog meer te leren.
Op 15-06-2013 11:53:59 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2016Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden