In het vorig deel is het plaatsje Rennes-le-Chateau eigenlijk maar weinig ter sprake gekomen, want we hebben gekeken naar een nog geen 100 kilometer verderop gelegen dorp waar slechts enkele decennia eerder een priester met onder andere de hulp van dezelfde donateurs een nog veel grootser domein met een verborgen boodschap was begonnen op te zetten.
Eigenlijk zou wat er op dat moment daar gebeurde een soort van 'proloog' gaan vormen voor de geschiedenis van pastoor Saunière van Rennes-le-Chateau. En op het moment dat de priester uit dat dorpje (abbé de Coma van Baulou) zijn taken als priester niet langer meer uit kon voeren (plusminus 1887) lieten zijn donateurs hem vallen als een baksteen om vrijwel GELIJK over te schakelen naar het sponsoren van Berenger de Saunière. Zou het soms kunnen dat er voor Saunière aan betere marketing was gedaan? Door een andere Jezuïet, die Alfred Saunière heette en die zich op dat moment reeds had 'ingelikt' bij de adel die te Narbonne en omstreken gehuisvest was?
Saunière had in ieder geval wel het voordeel precies op de goede plek te zitten, in tegenstelling tot zijn collega in Baulou. Want in Rennes-le-Chateau – het oude 'Rhedae' –  waren de adellijke Heren – en Dames –  eigenlijk veel meer geïnteresseerd. Wat wel weer jammer is – vooral voor ons nu – is dat de Saunière-familie niet uit net zulke 'bouwers' had bestaan als de familie de Coma. Want de bouwsels die Saunière dankzij zijn donateurs neer kon laten zetten halen het natuurlijk niet bij die van Louis de Coma.



Dat geldt zelfs voor het grootste onderwerp van verering van beide priesters, Maria Magdalena.



Achteraf beschouwd leek Baulou eerder slechts een soort van test te zijn geweest, Rennes-le-Chateau was waar het hen echt om ging. Want, zoals we inmiddels al weten, DAAR bevond zich namelijk het geheim dat gekoesterd moest worden. Op het uitgestrekte grondgebied van de 'Heren van Rennes' bevond zich namelijk een 'schat'.
En waar Louis de Coma slechts indirect een interesse voor het 'Vrouwelijk Principe' zou tonen, door bijvoorbeeld de beelden van Maria Magdalena in zijn oeuvre – of het op latere leeftijd tuinieren in de jurken van zijn moeder –  daar was Berenger Saunière pas echt bezig met de plaats van het vrouwelijke naast het mannelijke. Zijn omgang met diverse vrouwen in zijn leven toont dit al voldoende aan, en dan waren er vooral die vele aanwijzingen naar het vrouwelijk geslachtsdeel in het landschap die hij in zijn domein achterliet.
Maar, zoals we in deel 16 reeds vast mochten stellen, Berenger had dan ook deel uitgemaakt van een occult genootschap waarin de sekses gelijkwaardig en even belangrijk waren geweest, en het is maar de vraag of Louis de Coma ooit aan zoiets had deelgenomen.
                           ----------------------------------------------------
Dit laatste deel zal over aanwijzingen naar dat geheim van Rennes-le-Chateau gaan, die ik nog niet volledig heb toegelicht in deze serie. Namelijk de aanwijzingen die de schilder Nicolas Poussin in zijn schilderijen had achtergelaten.
In alle voorgaande delen zijn reeds voldoende details over 'het geheim' doorgenomen om de aanwijzingen die nu besproken gaan worden wat begrijpelijker te maken.
Zoals reeds ter sprake is gekomen had Berenger Saunière om de één of andere reden – mogelijk tijdens zijn verblijf in Parijs – ineens interesse gekregen in een specifiek schilderij van de schilder Nicolas Poussin.
Deze schilder kwam uit Normandië, en daar is voor de rest niet zoveel vreemds aan. Hooguit dat de Preceptor der Tempeliers (Geoffroi de Charney), die naast de Grootmeester (Jacques de Molay) in Parijs AD 1314 levend werd verbrand, eveneens uit Normandië kwam. En dat binnen diens familie waarschijnlijk de Lijkwade van Turijn lange tijd was beheerd, na de diefstal ervan uit het Midden-Oosten door de Tempeliers.
Kende Nicolas Poussin deze familie misschien? Wist hij hiervan af of had hij hierover gehoord? Niet dat de lijkwade in zijn tijd (1594-1665) nog langer verborgen werd gehouden, of in het bezit was van die familie, de lijkwade bevond zich toen namelijk reeds in Turijn. Maar dat die lijkwade mogelijk te maken had met de beschuldigingen tegen de Tempeliers van 'Afgoderij', en de aanbidding van een bebaard gezicht, kan heel goed met die lijkwade te maken hebben gehad. Opgevouwen was namelijk enkel het gezicht zichtbaar.
In ieder geval mag men die Lijkwade van Turijn ook wel een voorwerp noemen dat een geheim met zich meedraagt. Schijnbaar zo problematisch dat de Rooms-Katholieke kerk, na eerst via een stuifmeel- en weefselonderzoek de authenticiteit van het doek te hebben vastgesteld, veel later door middel van de sabotage van een koolstofonderzoek ineens gingen beweren dat het een middeleeuwse vervalsing was (Gruber-Kersten; Het Jezus komplot).  
Waarom? De enige verklaring die hout snijdt is omdat de man die erop had gelegen zichtbaar had gebloed.
Dat is is nu pas echt een geheim waar de kerk zich ongemakkelijk bij zou voelen, omdat diverse dogma's ermee behoorlijk op de tocht komen te staan.
Resteert de vraag of de Normandiër Nicolas Poussin in zijn tijd hiervan afwist? Geen idee, al liet hij volgens mij in zijn schilderijen ergens wel een beetje merken dat hij meer wist over het originele Jezusverhaal dan goed voor hem – of de kerk – was.
Dat belette hem overigens niet, of misschien deed hij het wel juist daarom, om in Rome te gaan wonen. Want vanaf 1624 woonde hij daar, en deze periode werd slechts kort onderbroken – van 1640 tot 1642 – omdat hij op verzoek van kardinaal Richelieu aan het hof van Lodewijk de Dertiende te Parijs was gaan schilderen.
Het schilderij waarmee de aandacht van de onderzoekers van het Rennes-le-Chateau mysterie op deze schilder zou worden gericht is natuurlijk 'Les Bergers d'Arcadie' (zie deel 5)
Dit op de eerste plaats omdat abbé Saunière op de een of andere manier aan een reproductie ervan had weten te komen, en omdat Henry Lincoln er naderhand achter kwam dat er aan de weg van Couiza naar Arques (met zicht op Blanchefort en Rennes-le-Chateau) tot 30 jaar geleden exact zo'n soort graf had gestaan. De plaats van dat graf met die achtergrond, dat kon gewoon geen toeval zijn.
Toen Henry Lincoln dit had uitgevonden ging hij te raad bij zogenaamde 'specialisten' op het gebied van Nicolas Poussin, maar die wensten eigenlijk niet eens te luisteren naar wat Lincoln daarover te vertellen had. Volgens hen was ALLES wat Poussin had geschilderd denkbeeldig geweest, en hij was NOOIT in de buurt van Rennes-le-Chateau geweest. Punt uit. 
Gelukkig liet Henry zich hierdoor niet ontmoedigen, want waar baseerden die 'specialisten' hun kennis nu eigenlijk op? Alsof ze Nicolas Poussin tijdens zijn leven constant zouden hebben gevolgd, en iedere stap die hij deed zouden hebben gedocumenteerd. Dat Poussin op zijn reizen heen en terug vanuit Rome naar Parijs  – of Normandië, voor familiebezoek – langs Rennes-le-Chateau kan zijn gekomen is helemaal niet zo onwaarschijnlijk. De grotere doorgaande wegen kwamen in die tijd nog vaak in de buurt van deze plaats. 



Resteerde natuurlijk wel het feit dat het graf dat hij zag toen hij het identificeerde onmogelijk hetzelfde graf kon zijn. Hij vond uit dat het graf in kwestie rond 1920 door een Amerikaanse eigenaar van de grond (Louis Lawrence) zou zijn gebruikt om er zijn moeder en grootmoeder in te begraven. Al bleek wel weer dat het er daarvoor  al zou zijn neergezet door de vorige eigenaar van de grond. Maar voor zover omwonenden en hun (groot)ouders zich konden herinneren had er eigenlijk altijd reeds een (of ander) graf op deze plek gestaan. Een onduidelijke bron spreekt zelfs over de 17e eeuw.
Desalniettemin is dit onderwerp behoorlijk omstreden, er zijn evenveel tegenstanders als voorstanders van het uitgangspunt dat het graf dat hier heeft gestaan hetzelfde zou zijn als dat op het schilderij van Poussin. Wat we waarschijnlijk vooral te danken hebben aan twee 'heren' van die zogenaamde 'Priorij van Sion' (zie deel 13 en later).
Ik zelf kan enkel maar Henry Lincolns standpunt onderschrijven, de overeenkomsten tussen het schilderij en het graf langs de weg zijn TE groot om nog van toeval te kunnen spreken. En dat 'hoaxers'  als Pierre Plantard  en Philippe de Cherisey het mogelijk als eersten onder de aandacht wisten te brengen, door het via Gerard de Sède aan het grote publiek door te geven, wil nog niet zeggen dat het daarom niet waar kan zijn. Abbé Saunière heeft uiteindelijk ook echt bestaan, evenals zijn kerkje met het graf van Marie de Nègre d'Ables. Maar die zijn eveneens mede dankzij de genoemde heren extra in de belangstelling gekomen, hooguit hun geschiedenis werd voorzien van allerlei extra verzinsels om het verhaal wat te verfraaien. Een 'leugen', zoals die bijvoorbeeld werd verspreid door deze heren, kan enkel geloofwaardig worden wanneer er wel de nodige ware feiten in zitten. Ik denk dat het graf aan de weg bij les Pontils daar één van is. 



Nu zal men er overigens tevergeefs naar een graf gaan zoeken want het staat er niet meer. De populariteit van het Rennes-le-Chateau verhaal – en vooral natuurlijk de geruchten over die materiële schat – zorgden ervoor dat de toenmalige eigenaar van de grond besloot het graf te verwijderen (1988). Er kwamen continu onbevoegden op zijn terrein om in het graf te wroeten, zelfs met dynamiet.
De enige schat die zich daar volgens mij tot ongeveer de tijd dat de kruistocht tegen de Katharen begon, heeft bevonden zijn de stoffelijke resten van Maria Magdalena (zie deel 2). Wat er daarna met de overblijfselen van deze Heilige zou gebeuren is reeds aan de orde geweest. Maar net als later bij de Notre Dame de Marceille te Limoux zou het lange tijd lege graf met zicht op Blanchefort min of meer een plaats voor verering blijven. Tot men het vergat.
                                  ---------------------------------------
Uit bovenstaande blijkt in ieder geval wel dat het onderwerp 'Nicolas Poussin' wat betreft het Rennes-le-Chateau mysterie ergens omstreden is, en enigszins speculatief.
Er zijn echter wel een aantal zaken omtrent deze schilder die de aandacht verdienen, en die het alsnog rechtvaardigen om te speculeren.
Ten eerste is er natuurlijk de vraag WAAROM abbé Saunière zo'n interesse in dit schilderij had dat hij er een reproductie van had. En hij had er een, dat zou uitkomen tijdens een onaangekondigd bezoek van Emma Calvé aan het domein van de pastoor. Zij was toen in het gezelschap van ene señor Saenz de Castillon geweest, die deze gebeurtenis in een dagboek beschrijft. De pastoor bleek er niet te zijn maar zij werden gastvrij ontvangen door Marie Dénarnaud. Castillon zou toen de reproducties van 'les bergers d'Arcadie' en 'St Antoine' van Teniers in een andere kamer zien staan.
Maar hoe zit dat nu eigenlijk met dat schilderij? Wat maakt het nog meer zo bijzonder? Daar duiken we even de geschiedenis voor in.
Tijdens het bewind van de opvolger van Lodewijk de dertiende – namelijk Lodewijk de veertiende, de Zonnekoning – zou de ster van de familie Fouquet rijzen. Nicolas Fouquet werd de schatbewaarder van de Franse koning en zijn broer Louis Fouquet –  oorspronkelijk Jezuïet – werd later bisschop van Agde en kapelaan van de koning. Nu zou deze laatste van 1655 tot 1656 in Rome zijn en hier schijnbaar een ontmoeting hebben gehad met Nicolas Poussin. Mogelijk was dit geschied op verzoek van zijn broer die een conflict had met kardinaal Mazarin, de grote man achter de schermen bij Lodewijk XIV.
Louis Fouquet zou op een zeker moment vanuit Rome een brief aan zijn broer sturen over deze ontmoeting, die gelukkig bewaard is gebleven. Daarin staat:
"Hij (Nicolas Poussin) en ik bespraken zekere zaken die ik je gemakkelijk in detail zal kunnen uitleggen - zaken die je, met behulp van meneer Poussin, voordelen kunnen verschaffen die zelfs koningen niet gemakkelijk van hem zouden verkrijgen en die, volgens hem in de komende eeuwen misschien door niemand opnieuw ontdekt zullen worden. En wat belangrijker is, deze zaken zijn zo moeilijk te ontdekken, dat niets op deze aarde meer of evenveel voordeel kan brengen.
Net als wat ik eerder in deze serie reeds heb aangegeven kan ook dit volgens mij enkel een religieus geheim hebben betroffen. Een geheim dat in een tijd dat de Rooms-Katholieke kerk nog over erg veel macht beschikte – kardinaal Mazarin was de opvolger geweest van kardinaal Richelieu, en min of meer de machtigste man in Frankrijk – de kerk in verlegenheid kon brengen, of waarmee men de kerk zelfs kon chanteren. En soms leek dat wel eens nodig.
In deze tijd lijkt dat misschien moeilijk te begrijpen omdat de kerk nu bijna niets meer in te brengen heeft, maar in de 17e eeuw – en eerder nog – lag dat wel anders.
Kort nadat Nicolas Fouquet deze brief had ontvangen werd hij gearresteerd (1661) en was hij volledig uit de gratie geraakt bij de koning. Familie van Nicolas Fouquet (zijn moeder en een andere broer) zouden alles in het werk stellen om Nicolas vrij te krijgen – zij hadden veel invloed in een Katholieke Hervormingsbeweging die 'Compagnie de Saint Sacrement' heette  – maar niets mocht baten. AD 1680 overleed hij in gevangenschap.
Opmerkelijk is dat de koning tevens zijn best zou doen om juist dat schilderij 'les bergers d'Arcadie' in bezit te krijgen, en toen hij het eenmaal had verborg hij het voor lange tijd. Niemand kreeg het nog te zien.
Nicolas Poussin moest dus iets hebben geweten waar koningen in zijn tijd nog veel voordeel van hadden kunnen hebben, waarschijnlijk dus iets waarmee pausen te chanteren waren. Wat ons dan gelijk weer doet denken aan dat verhaal over de familie d'Aniort in de tijd van de kruistocht tegen de Katharen, die eveneens de paus met iets onder druk hadden kunnen zetten. Poussin heeft zijn geheim echter nooit meer aan een ander prijs gegeven, en Louis Fouquet heeft het voor zover wij weten nooit openbaar gemaakt. Misschien aan zijn broer Nicolas, maar daarover is verder niets bekend.
Dat Nicolas Poussin de rest van zijn leven nooit meer wat zou hebben gedaan met het geheim dat hij schijnbaar kende, dat wil er bij mij niet in. Zeker als het volgens hem zo belangrijk was.
En hoe zou hij de kennis die hij had nu beter kunnen delen –  met 'die ogen hadden om te zien' – dan via zijn schilderijen? Zelfs Lodewijk de XIV moet dit waarschijnlijk hebben gedacht, enkel was hij te veel gefixeerd op slechts dat ene schilderij van de 'herders van Arcadië'.
Dat schilderij mag dan blijkbaar wel de 'sleutel' vormen tot dat geheim, zonder de andere schilderijen van Poussin nauwkeurig te hebben onderzocht vertelt het verder maar weinig.
Het schilderij dat de 'sleutel' vormt, daarvan is de locatie ons nu dus bekend. Aan een stroompje dat de 'Crès' heet, vlakbij waar het in de Rialsesse uitmondt aan de weg van Couiza naar Arquès. Met uitzicht op de Pech Cardou, Blanchefort en Rennes-le-Chateau. Gebied dat voorheen tot het grondgebied van de 'Heren van Rennes' kon worden gerekend. Oftewel de familie die op een zeker moment door middel van huwelijken nauw verbonden waren geweest met de familie d'Aniort, die op hun beurt schijnbaar weer de dragers van een groot geheim waren geweest.
Weet men dit eenmaal, dan kan men eens gaan proberen anders te kijken naar sommige van de overige werken van Nicolas Poussin.
Van een schilder die het grootste deel van zijn leven in Rome woonde mag men uiteraard veel religieuze schilderijen verwachten. Uiteindelijk zullen de meesten van zijn opdrachtgevers geestelijken zijn geweest en de schilder moest wel in zijn levensonderhoud voorzien.
Het geheim wat Poussin zou hebben gekend moet dus haast wel een religieus geheim zijn geweest en de sleutel tot dat geheim is dus dat schilderij 'de Herders van Arcadië'.
Het is overigens niet het enige schilderij van hem waarop hij die herders bij dat graf heeft uitgebeeld. Want 10 jaar daarvoor had hij er reeds eentje geschilderd, en van de setting op dit schilderij zou men gemakkelijk kunnen denken dat het eveneens een soort van boodschap bevat. Een vrouw, op een wijze uitgebeeld zoals Maria Magdalena dat vaak werd, kijkt met twee herders naar het graf. Op de voorgrond bevindt zich echter nog een 'herder' die niet in een allerbeste staat lijkt. Hij draagt een soort lauwerkrans om zijn hoofd. Dat de vrouw mogelijk Maria Magdalena voor moet stellen (wier graf dan wordt bekeken?) en dat de man op de voorgrond Jezus zou kunnen voorstellen –  die op dat moment aan de andere zijde van de Middellandse zee in een strijd met de Romeinen was verwikkeld  en daar uiteindelijk stierf (Massada?) –  lijkt mij niet helemaal ondenkbaar. Maar natuurlijk is er dan die eveneens zeer plausibele mythische verklaring voor dit schilderij. En dat geval is de man op de voorgrond ene 'Ladon', die in andere schilderijen van Poussin soms ook opduikt. En met een reden, dat zien we verderop wel.
Maar laten we dan nu eerst eens wat kritischer naar de overige religieuze schilderijen van Poussin kijken die betrekking hebben op het 'Jezus-verhaal' .
De doop van Jezus is natuurlijk een gebeurtenis van belang in het evangelie. Hier begon namelijk min of meer Zijn openbare optreden en zou Johannes de Doper Hem als 'gelijke', of volgens de Christelijke zienswijze zelfs als zijn Meerdere, hebben gezien.



Okay, nu we dit schilderij hierboven zien zitten we gelijk op de punt van onze stoel. Want de achtergrond die Poussin heeft gebruikt voor dit schilderij is vrijwel overeenkomstig met die van Poussins tweede schilderij met de 'Arcadische Herders'. Wellicht niet geheel 'toevallig' stijgt de witte duif –  het symbool voor de 'Heilige Geest', die VROUWELIJK  is – op boven Blanchefort.
Blanchefort, waarvan we eerder hadden mogen veronderstellen dat Maria Magdalena daar tot haar dood in een grot onder een tempeltje had gewoond. Waarna zij zou zijn begraven op de plaats waar op het schilderij hierboven de doop van Jezus plaatsvond, wat weer op dat Arcadische herdersschilderij is te zien.
Mogelijk heeft Poussin die legende dus gekend. Wat niet geheel ondenkbaar is in een tijd dat net het Rosicrucian Enlightenment plaats aan het vinden was. Want juist in die tijd waren er dus weer de eerste tekenen van rebellie tegen de katholieke orthodoxie.
Nu we dus weten dat Poussins 'geheim' weleens te maken zou kunnen hebben gehad met wat wij inmiddels reeds wisten over Maria Magdalena, dan gaan we nu eens kijken in hoeverre zijn overige schilderijen eventueel enigszins afwijken van het standaard verhaal uit het Nieuwe Testament.
Om te beginnen het schilderij bovenaan, waarmee ik dit deel begon. De graflegging van Jezus na Diens kruisiging. Zijn Moeder Maria heeft hier een zwarte huidskleur, net als de Zwarte Madonna die te vinden is in de Notre Dame de Marceille sinds de tijd dat de overblijfselen van Maria Magdalena naar een crypte bij deze kerk waren verplaatst (zie deel 2). Om 'de Heilige Maagd' Maria met een gitzwart gezicht af te beelden tijdens de graflegging mag toch op zijn zachtst gezegd 'ongewoon' worden genoemd. En het verwijst tevens een beetje dan naar de heidense Isiscultus.
Poussin heeft nog een schilderij met de graflegging geschilderd en die is wel orthodox.
Wat enkel maar extra onze aandacht op die andere versie kan vestigen. We mogen dus niet uitsluiten dat Poussin mogelijk afwist van de Notre Dame de Marceille en de 'Zwarte Madonna' daar als symbool voor 'een' Maria. En wat het Christendom had 'geleend' uit de Isis-cultus.



Misschien niet zo spectaculair – want zeker niet origineel – zijn twee van Poussin's schilderijen van het Laatste Avondmaal. Eentje met een wel heel 'vrouwelijke' evangelist Johannes naast Hem, en een ander waarop Johannes in aanbidding naar Hem kijkt, met beide handen op de boezem. Juist deze pose geeft aan dat Poussin een zekere mening had over de sekse van deze persoon. Want net als Leonardo Da Vinci wilde hij zo enkel maar aangeven dat hij eigenlijk Maria Magdalena had uitgebeeld omdat hij wist dat zij de 'Apostel der Apostelen' was, en hoogstwaarschijnlijk aanwezig bij zo'n belangrijk moment. Eventueel commentaar hierop van opdrachtgevers kon makkelijk door Poussin worden afgedaan met de opmerking dat hij enkel maar een jeugdige persoon had willen schilderen. En zo doen orthodox denkende commentators het nog steeds vaak af.
                               ------------------
De schilderijen waar Jezus en Johannes de Doper samen op voorkomen lijken op het eerste gezicht redelijk orthodox. Al zou men er als men achterdochtig genoeg is wel iets achter kunnen gaan zoeken. Links is Johannes duidelijk ouder dan Jezus (en dit klopt)  en lijkt hij door zijn houding haast iets meer verheven. Wat op het schilderij rechts dan helemaal goed tot uitdrukking komt.
En ergens is die gedachtegang natuurlijk zo gek nog niet. Want Johannes de Doper was wel de eigenlijk al niet meer verwachte nakomeling van de Hogepriester Zacharias van het Hogepriesterlijke huis der Hasmoneeën.
Laten we maar weer eens even terug de geschiedenis aan het begin van onze jaartelling induiken, om te zien of we de betekenis van zekere schilderijen van Poussin kunnen achterhalen aan de hand van wat er in die tijd allemaal gebeurde, en wat gedocumenteerd is. Wat zelfs in de tijd van deze 17e eeuwse schilder te achterhalen viel, als men de Bijbel er gewoon wat kritischer op na durfde te slaan.
                            -------------------------------------------
In principe had Johannes de Doper door zijn geboorte al eerder recht om aanspraak te maken op de titel 'Priester-Koning' – die vaak Messias waren –  dan Jezus, die minder direct van hetzelfde huis afstamde. Vanwege de geboorte van Johannes had Herodes de Grote destijds die kindermoord bevolen. Eerst was deze door de Romeinen aangestelde koning met een Hasmoneese prinses  getrouwd in de hoop zo aanvaard te worden door de bevolking van Judea. Hij had wel haar jongere broertje en veel van haar familieleden laten vermoorden om zo zijn recht op dat koningschap te consolideren.
Toen het al lang niet meer verwachtte kind (de moeder van Johannes was niet jong meer, men sprak dus van een 'wonder') van de Hogepriester Zacharias toch nog geboren werd, liet de vader deze natuurlijk meteen verstoppen uit vrees voor Herodes. En toen deze probeerde te achterhalen waar de moeder en het kind naartoe waren gevlucht (QumRan aan de Dode Zee) kwam Zacharias bij die ondervraging om het leven, zonder de verblijfplaats prijs te geven.
Veel later werd Johannes de Doper – toen hij uiteindelijk naar buiten kwam – alsnog door de volgende Herodes vermoord (zie hiervoor 'the Jesus scroll' van Donovan Joyce, een vertaling daarvan zal binnenkort kunnen worden gedownload hier op Grenswetenschap).
Het is in ieder geval onomstreden dat Johannes de Doper aanspraak kon maken op de titel Hogepriester en Messias. Zolang Johannes in leven was zou dat voor Jezus sowieso niet mogelijk zijn. Maar zelfs bij de dood van Johannes was het wat Jezus betreft nog niet direct eenvoudig aanspraak te kunnen maken op die titels. Dat lag namelijk gecompliceerder dan men zou denken, want zijn verwekking en geboorte waren nogal omstreden.
Menigeen kent zelfs in deze tijd nog wel het verhaal over Jezus' geboorte. Zijn moeder Maria was als jong meisje (maagd) die had mogen werken aan de voorhang in de Tempel, uitgehuwelijkt aan de eerste de beste beschikbare man op het moment dat ze haar eerste stonde kreeg en hierdoor te onrein was geworden voor zo'n heilige taak.
Een tamelijk oude knar werd ervoor uitgekozen haar nieuwe echtgenoot te zijn. Het was in ieder geval een weduwnaar die reeds kinderen (zonen!) had en eigenlijk sputterde hij zelfs een beetje tegen vanwege zijn uitverkiezing. Deze 'Heer op leeftijd' deed iets in de bouw, waarschijnlijk was hij een aannemer of iets dergelijks. In Galilea werd in die dagen waarschijnlijk nog druk gebouwd aan de stad Sepphoris (nabij het huidige Nazareth wat in die dagen als stad nog niet bestond) dus Jozef, want zo heette de kersverse echtgenoot, was vaak van huis om daar te werken.
Maria kreeg tijdens die afwezigheid van haar 'heer' op een zeker moment een engel over de vloer. Nu betekent 'Engel' zowel in het Hebreeuws als in het Grieks eigenlijk niets anders dan 'boodschapper', maar voor het verhaal maakte men er later Gabriël van en dat was een bovennatuurlijk wezen. Die vertelde Maria dat zij zwanger zou raken maar niet van Jozef, want God zelf wilde haar namelijk bevruchten (Ius Primae Noctis?).  
Leg dat later dan maar eens uit aan een echtgenoot die na lange afwezigheid terug komt van zaken in het 'buitenland', waar Galilea haast toe gerekend kon worden met de overwegend Grieks en Aramees sprekende bevolking daar.
Jozef wist natuurlijk wel beter toen hij de  toestand van zijn vrouw eenmaal ontdekte, en dat liet hem diverse keuzes. Hij kon zijn vrouw aan de schandpaal nagelen door haar openbaar aan te klagen, dit zou dan waarschijnlijk voor haar dood door steniging tot gevolg hebben gehad. Maar dan was er natuurlijk wel het feit dat hij dan zelf ook wel een beetje voor gek stond. Maar hij kon tevens in stilte van haar scheiden, zo beschaafd was men in die tijd namelijk al. Voor hem had dat huwelijk toch al niet zo nodig gehoeven, het was hem min of meer opgedrongen.
Desalniettemin was Jozef hier in ieder geval wel de 'bedrogen echtgenoot'.
Laten we dan nu voor de aardigheid eens gaan kijken of we iets kunnen vinden in de werken van Poussin wat men met een beetje ruimdenkendheid daar in verband mee zou kunnen brengen.
Voor een schilder van religieuze taferelen in Rome heeft Nicolas Poussin toch nog opmerkelijk veel schilderijen met mythische taferelen uit de oudheid geschilderd. Zoals bijvoorbeeld deze hier links. Apollo en Daphne en … weer Ladon? Laat laat deze laatste nu net  een riviergod zijn uit… jawel, Arcadia!
Tja, het kan natuurlijk allemaal toeval zijn. Maar wat doen die engeltjes (cherubijntjes) dan daar? Men zou haast gaan denken dat Poussin dit schilderij hiermee toch aan een christelijk thema wilde binden. Laten we deze weg van speculatie nog maar even verder bewandelen. Want er is nog meer, veel meer.
Maar daarvoor moeten we dan eerst weer even verder met het verhaal over Maria, Jozef, Jezus en... Diens Vader?
"Sommigen zeggen:
'Maria is bevrucht door de Heilige Geest.'
Ze dwalen.
Ze weten niet wat ze zeggen
Wanneer is een vrouw zwanger geworden
Door een vrouw?
(Shokma = geest in het Hebreeuws en vrouwelijk)
De Heer zou niet gezegd hebben:
'Mijn vader die in de hemel is’
als hij niet nog een andere vader had;
hij zou dan eenvoudig 'mijn vader' hebben gezegd."

(Evangelie volgens Philippus, Nag Hamadi rollen.)
De eerste vraag die we nu natuurlijk zouden kunnen stellen is wie die 'engel' dan zou kunnen zijn geweest, die mogelijk de werkelijke dader was? Zou deze mystieke 'boodschapper' soms ook Jozefs keuze van handelen later hebben kunnen beïnvloeden, toen deze het uitvond?
De schrijver van 'The Jesus Scroll' is daar 40 jaar geleden al eens ingedoken en kwam tot een eenvoudige conclusie, enkel dankzij het zorgvuldig en kritisch lezen van alles wat er bekend was over de hoofdrolspelers uit die tijd. Ik heb een en ander natuurlijk zelf nagegaan maar heb niets kunnen ontdekken wat dat tegenspreekt.
Eusebius van Caesarea (c. 275 – 339), de allereerste schrijver van de kerkelijke geschiedenis, weet te vertellen dat een nog eerdere kerkhistoricus die Hegesippus (2e eeuw) heette – die in Jeruzalem leefde en Joods was – vermeldde dat Jozef een broer had wiens naam Clopas of Cleophas was.
Jozef was dus geen 'enig kind' geweest, dat kwam in die tijd überhaupt niet zo vaak voor. Hij had dus een broer gehad die Clopas/Cleophas heette maar meestal Alpheus wordt genoemd (waarschijnlijk naar het Aramese 'Halphi').
De betekenis van deze namen maakt het voor ons nu interessant. Alpheus is namelijk de Latijnse versie van het Griekse Alfeios, en dit is de naam van de voornaamste rivier in… Arcadia!
Hier kan men meer lezen over deze streek.
Maar door deze informatie krijgen alle schilderijen waarin Poussin Arcadische taferelen uitbeeldt ineens wel een andere betekenis. Hierboven zagen we eerder de Arcadische 'Ladon' zitten kniezen terwijl een jonge vrouw wordt aanbeden door een jongere man. Eerder reeds zagen we het vermeende graf van Maria Magdalena gekoppeld aan een locatie aan de weg tussen Couiza en Arques (Occitaans: 'Arcas') met op de achtergrond Blanchefort waar Maria Magdalena mogelijk haar laatste dagen doorbracht. En dat graf hadden we tevens reeds op een ander schilderij van Poussin gezien waarop een jonge vrouw, een aantal herders en wederom de 'Arcadische' Ladon in vermoeide toestand aanwezig waren. Toeval?
En dan zijn er nog de schilderijen van onze schilder waarop de belangrijkste God uit Arcadië wordt uitgebeeld, een God wiens naam 'Al' betekent maar die wij vooral kennen als 'Pan'.  



Taferelen als op de schilderijen hierboven – die onder andere 'de triomf van Pan' worden genoemd –  doen ons eigenlijk dan gelijk weer denken aan wat in deel 16  aan de orde kwam. Taferelen met rituelen die gemakkelijk in een soort van 'losbandigheid' konden ontaarden. 
In een tijd dat 'the Rosicrucian Enlightenment' net aan het plaatsvinden was is het niet vreemd dat Poussin mogelijk grote waarde was gaan hechten aan dit alternatieve Jezusverhaal (zie hier). En mogelijk had hij gemeend daar zoveel bewijs voor te hebben kunnen ontdekken dat die informatie van grote waarde zou zijn voor mensen die macht zochten.
Om dan nu weer verder te gaan met deze alternatieve uitleg van het Jezusverhaal, wat ik hierboven was begonnen te vertellen, eigenlijk verdwijnt Jozef hierin al vrij snel naar de achtergrond, om stilletjes helemaal te verdwijnen… waarschijnlijk. Men legt dat doorgaans zo uit dat-ie gewoon gestorven zou zijn, maar dit hoeft natuurlijk helemaal niet.
Ineens heeft het er in ieder geval alle schijn van, al probeert men dit nog op een gekunstelde wijze te maskeren, dat Maria de moeder van Jezus nu met die Alpheus gaat, waarvan zij meerdere kinderen krijgt. Joses, Judas, Simon maar bovenal als eerste 'wettige' natuurlijk Jacobus, de 'Broeder des Heeren'. 'Jacobus de Rechtschapene', de eerste echte kerkleider na de kruisiging.
Stel dat Jozef nu eens niet ineens overleden zou zijn –  zonder enige vermelding daarover in de evangeliën – maar gewoon in stilte van Maria was gescheiden om ruimte te maken voor zijn broer, die blijkbaar nog vrij was. Zo kon hij een schandaal voorkomen. Het heeft er zo in ieder geval wel alle schijn van dat het dan zijn broer was die hem mogelijk heeft bedrogen met zijn nog jonge vrouw.  Dit houdt dan in dat Alpheus/Clopas weleens heel goed die 'boodschapper' had kunnen zijn die uit Sepphoris of  dergelijke kwam, waar hij mogelijk samen met zijn broer werkte. Misschien had hij wel echt een boodschap voor Maria, bijvoorbeeld dat ze niet op Jozef hoefde te rekenen met het eten. Telefoon had men uiteindelijk nog niet in die dagen. En van het één kwam toen het ander.
Jezus mag in dat geval dan eigenlijk wel zijn Eerstgeborene zijn geweest, dit was dan niet helemaal op de in die tijd goedgekeurde Joodse wijze geschied. Wat Hem dus min of meer een 'onecht' kind maakte. Daar bestaat een ander zeer oneerbiedig woord voor dat ik natuurlijk weiger te gebruiken.
Deze ongemakkelijke situatie verklaart echter wel gelijk iets beter sommige uitspraken en gedragingen van Jezus, want vaak deed Hij uitspraken waar Zijn familie beslist niet bij op de eerste plaats kwam.
"En terwijl Hij nog tot de menigte sprak, zie, Zijn moeder en broers stonden buiten en zochten Hem om met Hem te spreken.
Iemand zei tegen Hem: Zie, Uw moeder en Uw broers staan buiten en zoeken U om met U te spreken.
Maar Hij antwoordde en zei tegen hem die dat tegen Hem zei: Wie is Mijn moeder en wie zijn Mijn broers?
En Hij strekte Zijn hand uit over Zijn discipelen en zei: Zie, Mijn moeder en Mijn broeders.”  (Mattheüs 12:46-50)
Daarnaast verklaart het misschien gelijk iets beter waarom Jezus voor 'beschuldigde vrouwen'  opkwam in een tijd dat dit beslist nog geen goede gewoonte was.
En begrijpt men nu dan gelijk ook het mooie verhaal dat later – waarschijnlijk met de hulp van St. Paulus – zou worden gecreëerd?
'Zoon van God' was Hij in ieder geval wel, maar dan zoals we  allemaal 'Kinderen van God' zijn. Hij noemde Zichzelf liever Mensenzoon.
Het evangelie van Philippus, waaruit ik eerder hierboven citeerde, geeft aan dat deze gedachtegang beslist niet nieuw is, dat men daar vanaf de eerste eeuw eigenlijk al mee bezig was.
Dan is er nog één schilderij van Nicolas Poussin wat men mogelijk kan verbinden met het in deze serie gepresenteerde 'alternatieve' Jezusverhaal. Namelijk het schilderij 'Winter' (l'hiver).
Het betreft een schilderij van een vrouw met een onduidelijk gezelschap in een bootje wat haar kind krijgt aangereikt zodat ze kunnen vluchten.
Dit zou eventueel kunnen verwijzen naar het verhaal over Mari Magdalena die zwanger uit het op dat moment reeds onrustige Palestina zou vluchten naar Egypte, waar zij haar kind baarde (en dochter) om daarna door te reizen naar Gallia Narbonensis. Op de illustratie hier niet goed te zien misschien is de slang links op de voorgrond, die een verwijzing zou kunnen vormen naar Aereda (Rennes le Chateau), het land van de 'slangenloper' (Serpent Runner, Aer Red, zie deel vier). De uiteindelijke bestemming van Maria Magdalena.
Het kan wellicht vergezocht lijken, maar in andere schilderijen van Nicolas Poussin komen landschappen voor die wel heel erg veel lijken op die van het grondgebied van Aereda, oftewel de Razés.
Want niet enkel het graf aan de weg naar Arques en de doop van Jezus door Johannes hebben een achtergrond die overeenstemt met die van het grondgebied van de 'Heren van Rennes', het schilderij l'Automne (herfst) vertoont bijvoorbeeld verdacht veel overeenkomsten met het dal van het riviertje de 'Blanque', met de Bugarach op de achtergrond.



Het dal van dit riviertje is vrij vruchtbaar en er zijn natuurlijk diverse druivenvelden op te vinden. De vergelijkingsfoto is misschien niet ideaal, maar het is mogelijk een betere te maken en ik zal dat beslist nog wel eens proberen.
Die alleen staande berg is natuurlijk een thema dat wel vaker door schilders wordt gebruikt en dit zal beslist niet altijd die 'magische' berg de Bugarach voor moeten stellen, maar Nicolas Poussin laat op sommige van zijn schilderijen die alleenstaande berg wel heel erg veel overeenkomen met de Bugarach.



'Paysage avec trois hommes' uit 1650, in het Engels vaak simpel 'Ideal landscape' genoemd, is daar een van de betere voorbeelden van. Veel zogeheten 'kenners' en onderzoekers  van het Rennes-le-Chateau mysterie zien in de berg op dit schilderij de Bugarach.
Het laatste schilderij dat ik tenslotte als voorbeeld erbij wil halen laat weer die andere naam zien die het grondgebied van Rennes-le-Chateau ooit moet hebben gehad, namelijk Aereda.



De rennende man en de slang lijken zo die Keltische 'Serpent runner' wel voor te moeten stellen, met de naam Aer Red. Op de voorgrond is een duidelijk zwangere vrouw te zien op handen en knieën, die een slang om haar lichaam heen heeft. Op de achtergrond een berg die makkelijk de Bugarach zou kunnen voorstellen.
Zou dit schilderij dan weer tevens een soort van aanwijzing kunnen zijn dat het gebied waarvan Rennes-le-Chateau – Rhedae – ooit de hoofdstad was, ooit van een uitzonderlijke betekenis moest zijn geweest? En eigenlijk nog steeds is.
Die slang leek in ieder geval belangrijk voor Poussin, ik heb in de linker benedenhoek  tevens een schets van dit dier gestopt die door Poussin is gemaakt. Als men dit tafereel dan combineert met alles wat aan een slang refereert in de buurt van Rennes-le-Chateau (zoals het plaatsje la Serpent) en aan de symbolische betekenis van dit dier denkt in het Oude en Nieuwe Testament en in meer Heidense kringen dan krijgt men het idee dat dit heel goed te maken zou kunnen hebben met ons 'geheim'.
De slang zorgde ervoor dat de mens kennis kreeg, door Eva te vertellen Adam over te halen tot het eten van de 'Boom der kennis'. Dit leidde ertoe dat zij elkaar 'bekenden' en hun onsterfelijkheid verloren.
Maar de slang was tevens Ourobouros, de weg naar die oorspronkelijke onsterfelijkheid die volgens de alchemisten enkel bereikt kon worden door de 'principes' weer te verenigen.
De slang verbindt de punten van energie (chakra's), zoals de Indiaase Kundalini aangeeft.
Zou dit dan bij elkaar allemaal tot het 'Grote Geheim' van Rennes-le-Chateau hebben behoord? Een volledig andere religieuze beleving die het instituut 'kerk' tot wankelen zou kunnen brengen maar die wel deel uit zou hebben gemaakt van de oorspronkelijke 'leer' – of evangelie – van Jezus en Maria Magdalena volgens  diverse mensen? Zoals ik in de voorgaande delen van deze serie en in mijn Berg van God verhaal reeds ter sprake heb gebracht?
       --------------------------------------------------------------------------------
We zijn nu aan het einde van een reis gekomen. En misschien zitten we ondanks vele verklaringen toch nog wel een beetje met een dilemma. Niet alles lijkt helemaal opgelost, zeker niet zolang die crypte onder het kerkje gesloten zal blijven.
Het was een hele opgaaf die mij alles bij elkaar minstens 15 jaar heeft gekost om al deze druppelsgewijs tot mij gekomen informatie tot een sluitend geheel te weven. Ik wist dat het allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden was, maar om er een overzichtelijk plaatje van te krijgen, dat vergde de nodige energie. Gelukkig werd ik bij het verzamelen van alle info geholpen door al het onderzoek dat anderen reeds hadden gedaan. Vele stukjes van de puzzel werden mij zo geleverd, ik hoefde ze enkel maar te verifiëren en indien bruikbaar aaneen te passen.
Ik hoop dat het door mij geschetste plaatje in alle 18 delen enigszins duidelijk is geworden, en ik hoop tevens dat het niet een al te grote teleurstelling zal betekenen voor diegenen die misschien stiekem hadden gehoopt op bergen goud en archeologisch waardevolle voorwerpen.
Eigenlijk is deze schat van nog veel grotere waarde. Want materiële rijkdom, daar heeft men enkel voor de tijdspanne van een leven wat aan. Deze schat gaat echter aan die tijdspanne voorbij.
Wat overigens niet wil zeggen dat er dan helemaal geen sprake zou zijn van een grote materiële schat hier ergens. Want de schat die de Visigothische hoofdman Alaric mee uit Rome nam – waarin de grote gouden zevenarmige kandelaar uit de Joodse Tempel – is nooit gevonden. En de Visigothen streken na hun rooftocht wel neer in de Languedoc, waar zij honderden jaren zouden blijven. Met Rhedae als een van hun belangrijkere vestigingsplaatsen.
En dan is die schat van de Katharen er nog. Katharen mochten dan wel alle materie afzweren, rijke mensen die toetraden tot dit geloof gaven wel hun aardse bezittingen af en wat daarmee is gebeurd is nooit geheel duidelijk geworden. Voordat het beleg van Montségur begon zouden ze in de omgeving reeds een en ander in grotten hebben verstopt. De mensen die stiekem tijdens het beleg van Montségur af zouden dalen vanwege deze schat hebben die kennis erover doorgegeven aan anderen, of niet.
De Tempeliers hadden vele bezittingen juist hier in de Languedoc. Al was de orde in eerste instantie opgericht voor de bescherming van Pelgrims, hun interesse in alles wat met het originele verhaal van Jezus te maken had zorgde ervoor dat zij als zij konden op zoek gingen naar bewijzen. De in dit deel genoemde Lijkwade van Turijn is zo'n voorwerp, maar waarschijnlijk vonden zij wel meer. Er is zelfs geopperd dat zij de verblijfplaats van de Ark des Verbonds konden lokaliseren, waarna zij deze besloten te stelen. En vanaf dat moment verdwenen de details in de mist.
De Spaanse moeder van Lodewijk de Heilige, Blanche van Castilië (de Witte koningin) was niet onbemiddeld en zou eveneens haar rijkdommen ergens in deze streek hebben verstopt. En dan is natuurlijk het verhaal van die duivel er nog.
Van één ding kunnen we echter zeker zijn, al heeft Berenger Saunière waarschijnlijk wel af geweten van het feit dat er al die grote materiële schatten ergens in de weide omgeving verstopt zouden kunnen liggen, hij heeft ze zelf nooit gezien of er eentje gevonden.


LiveTime: Hulde aan de maker Jean Bob een enorm werkstuk afgelevert, dat mogen duidelijk zijn!
In afwachting welke verklaring er steekt in de laatste foto.... ! De zw/wt foto boven Jean is ..Jean zelf, even zo met de fotos vd dame..! 3x gewijzigde opstelling bij de zelfde haard. Dit kan geen toeval zijn .. er volgen nog 18 delen!
Op 29-12-2013 9:37:39 | Kudos: 2 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
3.14po: Petje af, Jean-Bob.
United as one. Divided by zero.
Op 29-12-2013 11:41:27 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
De oude Atheense filosofen zeiden het al: niet 'goden' maar natuurwetten geven de wereld vorm!
Op 29-12-2013 15:49:14 | Kudos: 1 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
chriske: interessant en plezant om te lezen tot het einde, bedankt voor dat leesplezier JB !
Change the being by being the change
Op 29-12-2013 16:00:14 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
daphne: Prachtige artikelen Jean-Bob, ik heb er van genoten en geleerd.
odi et amo..
Op 29-12-2013 16:06:18 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
hugo:

We kijken uit naar je bijdrage(n).
DansFans: je dance, donc je suis.
Op 29-12-2013 17:19:11 | Kudos: 2 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Dicit: JB. Bedankt.
Nooit te oud om nog meer te leren.
Op 29-12-2013 17:22:53 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Danyel: Prachtige blog! Ik tune net in maar ga die vorige 17 ook lezen. Hoewel de 'materie' mij bekend is.

Wat dat betreft: het komt alles op mij over als een nogal 'materiële' opvatting over Jezus c.s.. Terwijl ik eigenlijk steeds meer begin te denken dat het Joden- en Christendom en de Bijbel een bewustwordingsproces beschrijven. Anders gezegd: de verhalen over Jezus c.s. zijn vooral symboliek. Misschien geprojecteerd op destijds levende personages.

In de Christelijke symboliek staat Maria voor de aarde en de materie. Ze is 'Matrix' (=baarmoeder), en deze aarde / Matrix 'ontvangt' de Heilige Geest op dat de aarde / Matrix zelf god worden (= 'apotheosis', of 'the second coming').

Net als de poten van het kruis waaraan Christus stierf zijn de evangelisten met zn vieren, en vier staat eveneens voor de materie (aarde, water, lucht, vuur). Vanuit deze vier ontstaat de twaalf (de twaalf poorten), die de astro-symbolen zijn en - hier - de apostelen.

Verder krijgt Christus zelf het symbool ichthus (=Vissen) mee, en de opponent daarvan is de Maagd (=Maria). Het Vissen-teken is het laatste (=12de) huis van de dierenriem en staat voor eenheid, oplossing en lijden. Het is het meest geestelijke van de twaalf tekens. De Maagd is een aarde-teken, met als heerser de planeet Mercurius.

90 graden op de as Vissen (met heerser Jupiter) - Maagd (Mercurius) staat de oppositie Tweelingen (heerser eveneens Mercurius) - Boogschutter (heerser eveneens Jupiter).

En zo kan ik nog wel een uur doorl*llen. Hoe dan ook, ik krijg steeds meer het idee dat het er geen moer toe doet of Jezus en Maria e.a. ooit echt hebben geleefd. Waar het werkelijk om gaat is de achterliggende symboliek die op hen is geprojecteerd. En die symboliek lijkt ons te willen wijzen op het belang van eenwording. De eenwording van geest en materie. Materie is in die zin geprojecteerde geest waarvan de geest niet door heeft dat hij het zelf is. Wat te wijten is aan de tussenkomst van zijn ego.

Op 29-12-2013 20:17:32 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gio:
hugo:

We kijken uit naar je bijdrage(n).


Mijn bijdragen zijn er steeds op gericht demense aan te sporen zelf kritisch na te denken en dus het gezonde verstand te gebruiken. Loop niet klakkeloos achter gurus, meesters en andere wazige 'leraren' met hun wazige verhalen aan. Over Atlantis, astrologie, Jezus, Mohammed, Boeddha, enz., enz. Kijk eens om je heen: wie is daar nou werkelijk beter van geworden.
Je leeft maar één keer: hier op deze planeet. En we hebben iedereen nodig om er hier en nu iets moois van te maken. Niet pas als je dood bent! Want dan ben je... DOOD. Deal with it! Je leeft alleen voort in je kinderen! Zo is de natuur!
De allergrootste ijdelheid (en dommigheid) is het om te geloven dat jezelf - jouw miezerige kleine egootje - na je dood, niet dood bent maar gewoon verder leeft.
Wij zijn niet de kroon op de 'schepping'; voor de natuur is een pissebed of een kakkerlak of een paddo die op een hoop koeiestront leeft net zo veel of zo weinig waard als wij.

Je kunt maar beter hier samen plezier maken!

(bericht gewijzigd op 29/12/2013 23:21)
De oude Atheense filosofen zeiden het al: niet 'goden' maar natuurwetten geven de wereld vorm!
Op 29-12-2013 22:56:33 | Kudos: 1 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
psixty4:
Gio:
hugo:

We kijken uit naar je bijdrage(n).


Mijn bijdragen zijn er steeds op gericht de mensen aan te sporen zelf kritisch na te denken . . . . .

De allergrootste ijdelheid (en dommigheid) is het om te geloven dat jezelf - jouw miezerige kleine egootje - na je dood, niet dood bent maar gewoon verder leeft.


Dat is een behoorlijk statement. Blogwaardig!!!

edit: J.B. bedankt.


(bericht gewijzigd op 29/12/2013 23:29)
It's all a figment of imagination!
Op 29-12-2013 23:21:43 | Kudos: 1 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
hugo:
Gio:
hugo:

We kijken uit naar je bijdrage(n).


Mijn bijdragen zijn er steeds op gericht demense aan te sporen zelf kritisch na te denken en dus het gezonde verstand te gebruiken. Loop niet klakkeloos achter gurus, meesters en andere wazige 'leraren' met hun wazige verhalen aan. Over Atlantis, astrologie, Jezus, Mohammed, Boeddha, enz., enz. Kijk eens om je heen: wie is daar nou werkelijk beter van geworden.
Je leeft maar één keer: hier op deze planeet. En we hebben iedereen nodig om er hier en nu iets moois van te maken. Niet pas als je dood bent! Want dan ben je... DOOD. Deal with it! Je leeft alleen voort in je kinderen! Zo is de natuur!
De allergrootste ijdelheid (en dommigheid) is het om te geloven dat jezelf - jouw miezerige kleine egootje - na je dood, niet dood bent maar gewoon verder leeft.
Wij zijn niet de kroon op de 'schepping'; voor de natuur is een pissebed of een kakkerlak of een paddo die op een hoop koeiestront leeft net zo veel of zo weinig waard als wij.

Je kunt maar beter hier samen plezier maken!

Het geeft de indruk dat je aan de hand van 5 wiki draadjes een betere blogreeks met betere info kon schrijven.

(Dat is mss waardevoller dan te zeggen: dit is niet goed of niet juist, of denk zelf na. Gewoon de corrigerende info aanbrengen.)
DansFans: je dance, donc je suis.
Op 29-12-2013 23:35:54 | Kudos: 1 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Gio:
hugo:
Gio:
hugo:

We kijken uit naar je bijdrage(n).


Mijn bijdragen zijn er steeds op gericht demense aan te sporen zelf kritisch na te denken en dus het gezonde verstand te gebruiken. Loop niet klakkeloos achter gurus, meesters en andere wazige 'leraren' met hun wazige verhalen aan. Over Atlantis, astrologie, Jezus, Mohammed, Boeddha, enz., enz. Kijk eens om je heen: wie is daar nou werkelijk beter van geworden.
Je leeft maar één keer: hier op deze planeet. En we hebben iedereen nodig om er hier en nu iets moois van te maken. Niet pas als je dood bent! Want dan ben je... DOOD. Deal with it! Je leeft alleen voort in je kinderen! Zo is de natuur!
De allergrootste ijdelheid (en dommigheid) is het om te geloven dat jezelf - jouw miezerige kleine egootje - na je dood, niet dood bent maar gewoon verder leeft.
Wij zijn niet de kroon op de 'schepping'; voor de natuur is een pissebed of een kakkerlak of een paddo die op een hoop koeiestront leeft net zo veel of zo weinig waard als wij.

Je kunt maar beter hier samen plezier maken!

Het geeft de indruk dat je aan de hand van 5 wiki draadjes een betere blogreeks met betere info kon schrijven.

(Dat is mss waardevoller dan te zeggen: dit is niet goed of niet juist, of denk zelf na. Gewoon de corrigerende info aanbrengen.)


Eén van de puntjes van kritiek die ik op de schrijfstijl van JB heb is dat hij wat lang van stof is; 'schrijven is weglaten' heb ik geleerd. Dus vraag me niet om een serie van 18 blogs te schrijven als ik het ook in 18 regels kan zeggen.

(bericht gewijzigd op 29/12/2013 23:53)
De oude Atheense filosofen zeiden het al: niet 'goden' maar natuurwetten geven de wereld vorm!
Op 29-12-2013 23:50:15 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
hugo: Eigenlijk zeg je alleen maar:
De moderne beschaving begon toch echt ergens anders dan in Jeruzalem.

Oke, dat zal het dan zijn.
Inderdaad veel korter.
DansFans: je dance, donc je suis.
Op 30-12-2013 0:11:17 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Luk:
hugo:
Eigenlijk zeg je alleen maar:
De moderne beschaving begon toch echt ergens anders dan in Jeruzalem.

Daar is de moderne beschaving nog steeds niet doorgedrongen.
De schijnheiligen hebben het schijnbaar gehaald. Ehyeh Asher Ehyeh.
Op 30-12-2013 0:21:17 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Jean-Bob: Te kort van stof zijn brengt grenzeloze oppervlakkigheid met zich mee is my 'humble opinion'. Maar dat zal wel een 'teken des tijds' zijn. Sommige dingen laten zich niet in 10 regels vertellen en doe je dat dan toch dan wordt er zoveel gemist dat het totaal geen toevoegende waarde meer heeft en net zo goed niet kan worden verteld dan. En wat betreft het hier leven en er niet meer zijn als men dood is, ik denk dat die gedachtengang ook te kort door de bocht is. En voortleven enkel via je kinderen ook. Radiosignalen die de ruimte in worden gezonden gaan toch ook niet verloren? De geest is een zender van het zelfde niveau, dus wat je uitzendt gaat beslist niet 'dood' of verloren. En daarnaast geloof ik in het bestaan van meerdere dimensies (inmiddels zelfs al aangetoond in de quantumfysica) waarvan de materiële wereld waarin we leven er maar eentje is. Wat niet inhoudt dat je hier geen lol zou mogen hebben, maar dat er NIETS meer na is, dat wil er bij mij niet in.
Overigens, bedankt Gio dat je die hele rit dan blijkbaar toch mooi hebt uitgezeten :-)
Op 30-12-2013 2:29:00 | Kudos: 4 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
michael: Fantastische reeks Jean Bob, heb met heel veel plezier van je uitgebreide info kennis genomen!
the more things change, the more they stay the same
Op 30-12-2013 17:39:29 | Kudos: 1 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
daphne: Kon me niet lang genoeg zijn
odi et amo..
Op 04-01-2014 15:10:47 | Kudos: 1 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Jean-Bob: Ik ben op dit moment bezig eerst dat boek wat voor mij op het gebied van het Christendom een grote inspiratiebron bleek te zijn - namelijk de Jesus Scroll van Donovan Joyce - nog eens helemaal na te lopen. Het was namelijk nooit in het Nederlands uitgegeven en de vertaling heb ik dus zelf gedaan. Als ik hiermee klaar ben dan zal het hier op GW te downloaden zijn en ik kan het iedereen aanraden.
Daarna ga ik een PDF bestand maken van het Rennes le Chateau dilemma, ook weer om het te kunnen downloaden. Bericht over wanneer dat zal zijn volgt nog.
Op 06-01-2014 17:24:15 | Kudos: 3 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2017Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden