(Tiahuanaco, een kalender van 225 dagen uit de tijd dat er minder zwaartekracht was en de aarde dichter bij de zon stond?) 

Enorme megalieten bouwwerken vinden we overal op deze wereldbol terug. Van Egypte tot Ierland en van Zuid-Amerika tot de geheimzinnige onderwaterstructuren van Japan. De algemene opvatting is dat ergens in de oudheid de bouwers kosten noch moeite gespaard moeten hebben om de reusachtige blokken ergens uit te hakken om ze vervolgens met bloed, zweet en tranen te vervoeren om massieve bouwwerken te construeren. Dat geeft te denken. Waarom zou men in de oudheid op mondiaal niveau zoveel inspanningen verrichten? Naar onze maatstaven gerekend zouden duizenden mensen jaren en jaren lang aan dergelijke projecten gewerkt moeten hebben. Dat er één cultuur ergens een dergelijke obsessie zou hebben zou nog kunnen maar als mondiaal fenomeen?

Vanuit de hoek van “waren de goden kosmonauten” kwam de notie dat de aarde ooit eens bevolkt zou zijn geweest door een geavanceerde buitenaardse beschaving die de bouwwerken hebben gemaakt of tijdens de bouw hebben geassisteerd. Hoewel het een fascinerend idee is kleven er behoorlijk wat vragen aan dergelijke theorieën.

Weer anderen verwijzen naar de Nefelim, de reuzen, die ooit eens over de aarde geregeerd zouden hebben. Zij zouden die megalieten bouwwerken hebben neergezet. Maar zelfs voor een drie tot zes meter hoge reus is een gemiddelde bouwsteen van enkele tonnen zwaar een stap te ver.

(Cover van de DVD)

Kosmologie van de drie werelden

Jan Peter de Jong gaat in op deze mysteries die nog steeds niet afdoende verklaard zijn. Door de megalieten bouwwerken van Peru goed te observeren vallen een paar zaken op:

Op en rond de oude bestaande megalithische bouwwerken heeft men in latere periodes nieuwere bouwsels gemaakt. Er zijn drie duidelijke stijlen te onderscheiden waarbij de eerste bestaat uit reusachtige stenen, de tweede uit kleinere maar exact passende stenen tot de jongste laag van handzame maar niet zo heel exact passende stenen.

Op de middelste laag, van blokken die beitelloos gevormd lijken, is er ‘verglazing’ zichtbaar. De stenen zijn spiegelglad zodat het licht erin reflecteert. Het is een raadsel hoe men dat voor elkaar heeft gekregen.

Er zijn van de oudste laag veel stenen aanwezig waarvan het lijkt alsof ze ooit vervormbaar (een soort klei) waren. Vreemde geometrische afdrukken in de stenen suggereren een 'zachtheid'.

Deze kenmerken zijn zowel in Peru als daarbuiten waar te nemen. Het was voor Gamarra een aanwijzing dat de drie kenmerkende bouwstijlen overeen kwamen met drie perioden in tijd.

Hanan Pacha, de eerste stijl.

Gamarra noemt de perioden van de eerste megalithische bouwstijl ‘Hanan Pacha’ (Land van de Hemel naar Boven). Volgens Gamarra was in het tijdperk van Hanan Pacha de zwaartekracht veel minder en daarom kon er, door minder dichtheid en zwaarte van alle materialen, makkelijker mee gewerkt worden.

In de periode van Hanan Pacha duur een jaar ook korter dan nu, 225 dagen om precies te zijn. Op de megalithische zonnepoort van Tiohuanaco aan het Boliviaanse Titicacameer staat een kalender gegraveerd die inderdaad 225 dagen kent. Gamarra bedacht dat de aarde dichter bij de zon gestaan zou hebben in dat tijdperk.


(Cusco, nieuwe stijl op de oude stijl )

In het opvolgende tijdperk zou de aarde een wat grotere afstand tot de zon hebben genomen en de zwaartekracht zou zijn toegenomen. Een zonnejaar duurde toen 260 dagen, wat overeenkomt met de Tzolkin kalender van de Maya indianen. Opvallend is dat bouwstenen uit dit tijdperk verglazingen vertonen alsof men er met een strijkijzer over heen is gegaan. Deze tweede bouwstijl is altijd keurig over de eerste oudere heen gebouwd.

Tenslotte is er de derde en jongste stijl. De handzame stenen zijn simpel gevormd en er is duidelijk te zien dat men beitels heeft gebruikt om de stenen zo goed als kwaad als dat ging te vormen. De aarde stond in dat tijdperk op de huidige afstand van de zon en kende dezelfde zwaartekracht als nu.

De drie perioden van steeds groter wordende zwaartekracht die Gamarra onderscheidt kunnen ook een verklaring bieden voor het uitsterven van de enorme dinosauriërs ten gunste van de kleinere soorten. Maar ook de Bijbelse en mythische vertellingen dat de mens in den beginne wel duizend jaar of ouder kon worden wat naarmate tijd verstreek terug gebracht werd tot onze huidige maximaal haalbare ouderdom.

De DVD “cosmogony of the three worlds” geeft een boel stof tot nadenken en de getoonde aanwijzingen en bewijzen laten zich niet eenvoudig opzij schuiven. Waar von Däniken en de New Age beweging vastliepen weet Gamarra juist de weg weer open te leggen.


(Machu Picchu, wederom nieuw op oud)

De DVD kunt u bestellen bij de Frontier Bookshop of hier.

De notie dat de aarde en andere hemellichamen niet altijd op dezelfde plek hebben gestaan in het relatief korte verleden is als vloeken in de kerk. Toch zijn er steeds meer aanwijzingen dat ons idee van een onveranderlijk universum eens flink herzien moet worden. Binnenkort zal ik u meer over dat onderwerp berichten.