"Het is een plusje," klonk het. Met vertwijfelde blik keek ze me aan. Toch glunderden haar ogen. De mijne straalden terug. Zou het écht een plusje zijn? Bewust gestopt met de pil. Iets over tijd en pijn aan de borsten. Zo begon het. We vonden het grappig dat ze én over tijd was én pijn had aan haar vrouwelijke vormen. Niet dat we fanatiek probeerden om zwanger te raken. We openden liever rustig de poorten voor iedere nieuwe ziel die interesse had in geboren worden uit onzer twee persoonlijkheden. Wat moet gebeuren zal gebeuren en anders niet. Het leven werkt simpel.

Vierentwintig uur later de dubbelcheck. Nogmaals medium Predictor geraadpleegd; beter dan menig paragnost. Weer een plusje. De kans op twee foutieve plusjes is nagenoeg onbestaand. Papa Tim de Enchanter? Toch als je de kleinste bevruchting een kind kan noemen.



Net ontdekt, nu al op GW. Een scoop van jewelste. Is het niet voor u, dan slechts voor mijn kersverse gezin. Want zo noemt een koppel zich nu eenmaal als een potentieel kind zich aandient. Misschien zelfs te vroeg om te delen, maar toch kan ik de blijdschap niet voor mezelf houden. Niet alleen omwille van het groeiend feit zelf, er zit meer achter. Het grootste deel van mijn leven dacht ik zo goed als onvruchtbaar te zijn. Door een jeugdige operatie aan een spatader op één mijner teelballen ben ik sowieso verminderd vruchtbaar. Qua teelballen heeft een man een vruchtbare kant en een minder vruchtbare kant, zo vertelde de verpleegster me tijdens het scheren van mijn prille schaamhaartjes. Ik was een jaar of 10, misschien iets ouder. Mijn meest vruchtbare teelbal was door de spatader en de operatie onvruchtbaar geworden. Mijn verminderd vruchtbare kant zou dat dus moeten compenseren. Heb je verder weinig invloed op; maakte ik me dus ook niet erg druk om.

Toen mijn vorige kinderloze relatie een tijd teneinde was, kwam mijn ex er achter dat zij onvruchtbaar was. Aangezien ik nooit de spreekwoordelijke ballen heb gehad om me te laten testen op vruchtbaarheid, kreeg ik wat sprankels hoop. Misschien zou het dan toch voor mij zijn weggelegd en was 'verminderd vruchtbaar' voldoende? Tenslotte is één zaadcel al genoeg. Mijn dikkopjes komen misschien niet in een grote groep opzetten, maar als ze het karakter van de drager volgen, dan zijn ze individueel krachtig genoeg om de muur rond de eicel te doorbreken en er achteraf nog een artikeltje over te schrijven.

Het kan verkeren, zei Bredero. In mijn huidige relatie heb ik voor het eerst in mijn leven het gevoel écht kinderen te willen. Een nieuwe dimensie, een diepere wens. De vrouw van je dromen opent de deur naar nieuwe dromen, zo heb ik geleerd. Als het vroeger over een kinderwens ging, gebruikte ik makkelijke doch principiële wegwerpers als het bevolkingsoverschot, 2012 en andere dingen die maskeerden dat ik simpelweg de liefde van mijn leven nog niet was tegengekomen. Wat niet betekent dat er geen liefde was, maar alles komt nu eenmaal in gradaties, proporties en verhoudingen.

En ja, ik vind nog steeds dat er veel teveel mensen op de aardkloot rondlopen. En dat men zeer bewust moet omgaan met nieuwelingen. Maar nu ligt het anders. Dit wordt ons eerste kind, sowieso qua aantal geen grote bijdrage tot de overpopulatie. En mijn kind wordt in liefde geboren. Een liefde zó diep dat, vergelijkend met mijn omgeving (en vooral het eigen verleden) ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan zeggen dat het zelden zo warm gebreid wordt voor een nieuwe mens. Wie het herkent zal het beamen. Voor anderen zal het misschien fluffy wuffy-leesmateriaal zijn. Mijn excuses daarvoor.

Beide predictortests, met 24 uur verschil tussen de metingen, toonden ons een plusje. Nog nooit heeft dat symbool van vereniging der delen zó zijn betekenis aan me getoond. Nog 9 maanden waarin het een minnetje kan worden. Daar wil ik echter niet aan denken. Als optimist hoop ik momenteel zelfs op twee plusjes. Mijn grootste wens is een tweeling. Om ze met de koppen tegen elkaar te kunnen slaan. Mijn moeder was ook van een tweeling, dus de kans is aanwezig. Zoiets slaat een generatie over.

Het kind werd gemaakt vanuit een diepe, passionele liefde en wordt ontvangen in een nest van liefde. Wat vorige week als een gekkigheid uit mijn mond zou hebben geklonken is nu een waarheid: ik ben nu al trots op mijn kind en ik hoop dat hetzelfde omgekeerd zich zal ontplooien. Dat zal voor een groot deel van mijzelf afhangen, daar ben ik me bewust van. Ik zal het kind misschien trauma's geven, met problemen en onmachten opzadelen. Allemaal vanuit liefde. Dat wetende zal ik ervan houden zonder opdringerig te zijn, zonder mijn problemen zijn of haar problemen te maken. Ik zal ervan houden alsof het mijn spiegelbeeld was, maar dan eentje die meer naar mij kijkt dan omgekeerd. Tijdens het kijken in die reflectie hoop ik altijd te onthouden dat een mens met honderd procent goede intentie voor tweehonderd procent kan falen.

Waarom dit op GW staat? Tja, veel redenen die u allemaal zelf mag verzinnen. Ik wil het delen. Wie een dergelijk moment heeft meegemaakt snapt het. Wie nog geen positieve plusjes heeft gescoord hoop ik mee te geven dat het voelt als een prachtig onwerkelijk iets. Als een wonder, een gift, een cadeau. Het meest geschikte gepersonaliseerde cadeau. In de schoot geworpen. Of gesprongen. Om te groeien.

Hoe dan ook, hoezeer ik me heb kunnen inleven in dit moment, niets maar dan ook niets komt tot aan de hielen van de werkelijkheid. En dat terwijl ik qua emotie een groot empathisch vermogen heb. Het is leuk om verstomd te staan van je eigen reactie. Toch in dit geval. Heeft u het nog nooit meegemaakt? Mooi, iets om naar uit te kijken!

© 2012 Grenswetenschap.nl - Alle rechten voorbehouden - Reageervoorwaarden