Er zijn ontdekkingsreizigers die geloven in de mogelijkheid dat sommige dinosaurussen op de één of andere manier de meteorietinslag aan de Golf van Mexico van 65 miljoen jaar geleden overleefden. Deze vreselijke monsters zouden in geïsoleerde, grotendeels onverkende gebieden van het Afrikaanse regenwoud nog steeds in leven zijn. Maar het enige bewijsmateriaal voor hun bestaan zijn fantastische verhalen die door de inboorlingen van het gebied bij een nachtelijk kampvuur worden verteld. Misschien zullen op een dag nieuwe expedities naar deze afgelegen gebieden beter, harder bewijsmateriaal vinden. Als er al bewijsmateriaal te vinden is.

Maar wat als er al beter bewijsmateriaal is dat sommige dinosaurussen lang genoeg leefden om naast de mensheid te coëxisteren? Bewijsmateriaal dat beter is dan enkele indianenverhalen? Wat als de vroege mens werkelijk beelden van dinosaurussen op stenen graveerde? Zou dat afdoend bewijsmateriaal vormen?

Dergelijke stenen bestaan. Ze staan bekend als de Stenen van Ica omdat ze in Ica, Peru, gevonden zijn. Deze stenen variëren in grootte van een golfbal tot een strandbal. Op de stenen werden met de hand tekeningen van prehistorische vissen, dinosaurussen en Indianen die geavanceerde gereedschappen gebruiken, gegraveerd. Het probleem hierbij is dat de ouderdom van deze stenen niet kan worden geverifieerd. Aan de andere kant intrigeren deze stenen al decennia lang toeristen en stellen ze wetenschappers voor een raadsel.

In 1966 kregen de Ica stenen wetenschappelijke belangstelling nadat Dr. Javier Cabrera, een lokale arts, voor zijn verjaardag een kleine gegraveerde steen kreeg van een straatarme dorpsbewoner. De gravure op de steen zag er voor Dr. Cabrera prehistorisch uit en intrigeerde hem omdat er een prehistorische vis op te zien was. Toen de lokale bevolking hoorde dat hun arts in de steen geïnteresseerd was, begonnen ze hem meer soortgelijke stenen te brengen die ze in een rivierbedding, niet zo ver van de beroemde Nazcalijnen, bijeenzochten.

Dit resulteerde in een enorme verzameling van meer dan 15.000 stenen waarvan een heleboel gegraveerd waren met onmogelijke scènes. In eerste instantie dacht Cabrera dat het moeilijk zou zijn om te bewijzen dat het om lang uitgestorven vissoorten ging, maar andere afbeeldingen waren bijlange na niet zo vanzelfsprekend. Het gaat om afbeeldingen van dinosaurussen zoals de triceratops, stegosaurus, apatosaurus en menselijke figuren op de ruggen van vliegende pterodactylussen. Nog verrassender waren afbeeldingen van mensen die dinosaurussen doden. Nog andere laten mensen zien die door een soort telescoop naar de hemel kijken; open hartoperaties en keizersneden uitvoeren.

De stenen zijn gemaakt uit andesiet, een zeer hard mineraal dat moeilijk met primitieve hulpmiddelen te bewerken is. Op de oppervlakte van de stenen zit een natuurlijk vernis dat het gevolg is van inwerking van bacteriën over een periode van duizenden jaren. De gravures ontstonden door dit donkere vernis weg te schrapen, zodat het lichter gekleurde materiaal eronder vrijkwam. Volgens sommige onderzoeksrapporten dragen de groeven op de stenen ook sporen van extra vernis waaruit ze concluderen dat de gravures ook heel lang geleden aangebracht zijn.

De moderne mens is slechts ongeveer 2 miljoen jaar oud. Van de dinosaurussen wordt verondersteld dat ze 65 miljoen jaar geleden uitgestorven zijn. Dit brengt ons bij drie mogelijkheden:

1. Er bestond 65 miljoen jaar geleden een menselijke beschaving
2. Er ontsnapten veel dinosaurussen aan de ramp van 65 miljoen jaar geleden en ze leefden nadien (vreedzaam?) samen met de mensheid
3. De Stenen van Ica zijn een uitvoerige en gedetailleerde hoax

De inwoners van Ica hebben veel van deze stenen aan toeristen verkocht. Als de stenen échte artefacten zijn, dan zijn ze eigendom van de overheid en mogen ze dus wettelijk gezien niet te koop aangeboden worden.

Toen een eerste verkoper gearresteerd werd gaf hij onmiddellijk toe dat hij zelf de stenen gegraveerd had. Diegenen die geloven dat de gravures authentiek zijn zeggen dat deze bekentenis er gewoon is om een gevangenisstraf te ontlopen.

Vandaag de dag kan je de lokale bevolking nog steeds aan het werk zien terwijl ze soortgelijke stenen in de stijl van de Stenen van Ica graveren om later aan toeristen te versjacheren. Maar het grote onderscheid tussen hun eindproduct en de 'authentieke' stenen is dat de nieuw gegraveerde stenen hun hele vernislaag kwijt zijn.

Het is onmogelijk om de Stenen van Ica te dateren. Radioactieve koolstofdatering van artefacten is enkel bruikbaar wanneer deze organisch materiaal bevatten. De Stenen van Ica hebben dat niet. Stenen kunnen enkel gedateerd worden door de bodemlaag te dateren waarin ze gevonden worden. Aangezien de Ica stenen gevonden worden in een geërodeerde rivierbedding of, afhankelijk van welk verhaal je gelooft, in een mysterieuze grot, is de oorspronkelijke bodemlaag waarin ze zich bevonden ook niet gekend.