In het vorige deel heb ik het dan alsnog vooral over Zeevolken gehad, als het ware om goed te maken dat zij in de eerste delen nog niet bijster veel ter sprake zouden komen.

Het was echter wel tijdens ons bezoek aan Egypte in 2009 geweest dat wij ons realiseerden dat we ons nu eigenlijk toch eens iets dieper in deze mensen moesten gaan verdiepen.
Zeevolken hadden wel al langere tijd mijn interesse gehad hoor.

 

Dat zou vooral beginnen vele jaren geleden met het volk der Phoeniciërs - of Feniciërs - die vaak worden omschreven als DE grote zeevaarders uit de oudheid.
Want het is juist van deze zeevaarders bekend dat zij handel dreven met Egypte en zelfs vreemde kusten voor hen verkenden.

 

Het was in opdracht van Farao Necho II dat zij vanuit de Rode Zee zelfs om geheel Afrika heen waren gevaren, en dat mag een knap staaltje zeemanschap worden genoemd in die dagen!
Want om de 'Stormkaap' (de Kaap de Goede Hoop) zonder noemenswaardige schade te omzeilen moest men van goeden huize komen.

 

 

 

De naam Phoeniciërs die voor deze zeevaarders wordt gebruikt was overigens niet de naam die zij henzelf gaven, deze naam hebben ze aan de Grieken te danken. Die naam kwam van Phoinix, wat een mythische purperrode vogel was die verbrandde en dan weer uit zijn eigen as herrees.
Was deze naam louter een verwijzing naar de kleurstof purper waarin zij handelden of zou het soms ook nog een verwijzing naar hun oorsprong in kunnen houden? Als de laatste zelfstandige afstammelingen van de eerste Kretenzische zeevaarders, de Keftiu.
Zelf noemden die Phoeniciërs zich echter enkel naar de steden waarin zij woonden, Tyrus, Byblus, Sidon, Beirut, Baalbek, enzovoort.

Wat die kleur purper betreft waarin zovele volken geïnteresseerd waren, een van de belangrijkste, misschien wel de eerste en sowieso waarschijnlijk de dichtstbijzijnde plaats waar het purper van de purperslak kon worden gewonnen bevindt zich vast niet helemaal toevallig op het 5 kilometer van de zuidoostkust van Kreta gelegen eilandje Koufonissi, ook wel Lefki genoemd.

 

Voor mij is dit weer een extra aanwijzing dat deze Feniciërs (om de moderne spelling nu maar even te blijven gebruiken) hun kennis over de zeevaart en een deel van hun DNA aan de Keftiu te danken moeten hebben gehad.
In ieder geval zouden de Feniciërs net als de Keftiu lang voor hen handelsposten over de gehele Middellandse zee gaan stichten, vaak op plaatsen waar diezelfde Keftiu vóór hen al nederzettingen hadden gehad.
Sicilië en Malta zijn daar twee goede voorbeelden van.
De Fenicische stadstaten die zich in het huidige Libanon bevonden waren geheel onafhankelijk van elkaar en oorspronkelijk hadden zij havens overal waar de hier en daar 'lastige' kust van huidig Israël en Libanon dit maar toeliet. De havens van Jaffa (Tel Aviv), Haifa en Acco zijn oorspronkelijk eveneens door Feniciërs en hun voorgangers gebruikt, evenals Gaza.
En van deze laatste plaats weet men tamelijk zeker dat daar ooit Caphtor hebben gezeten.

Inwoners van de stadstaat Tyrus zouden degenen zijn die later de aan de Tunesische kust gelegen stad Carthago zouden stichten, en deze kolonie zou de roem der Feniciërs later zelfs nog gaan overvleugelen.
Van Tyriërs is overigens tevens bekend dat zij de Britse eilanden aan zouden doen voor het verkrijgen van tin, het zo belangrijke bestanddeel waaruit men brons kan vervaardigen. Koper, het andere bestanddeel van dit metaal, haalde men van Cyprus vandaan.
Deze Feniciërs geeft men tegenwoordig tevens de eer als de uitvinders van ons huidige alfabet.

En dat alfabet brengt mij dan toch weer terug op Kreta, bij de aldaar gevonden tabletten in Lineair A en Lineair B.
Want de Keftiu gebruikten – eveneens voor handelsdoeleinden, net als de Feniciërs – reeds een schrift.

De onder andere te Phaistos gevonden tabletten die men lineair A noemt bezitten ideogrammen die het beste te omschrijven zijn als een soort Minoïsche hiërogliefen. Men is tot op de dag van vandaag nog steeds niet in staat geweest deze bevredigend te vertalen omdat de taal der Keftiu niet bekend is.


Nadat de Myceners het eiland echter veroverden en de oorspronkelijke taal der Keftiu verloren ging en plaats maakte voor die der Myceners veranderde het beeldschrift eveneens en was er sprake van een schrift wat men Lineair B noemt en wat gebaseerd is op het Myceense-Griekse dialect (later ging men ditzelfde schrift ook op het Griekse vasteland, onder andere te Mycene, gebruiken).

Is het dan nog erg vergezocht om te veronderstellen dat het Fenicische schrift wel eens de oorsprong op Kreta zou kunnen hebben gevonden? En dat het eerst met de Keftiu mee naar de kusten van Palestina was gekomen en dat het later opnieuw met de Myceens-Kretenzische vluchtelingen – nu onder de naam 'Zeevolken' - van dit eiland mee was genomen naar de kusten van Palestina waar het later verder was geëvolueerd?

Feniciërs en Carthagers, dankzij de geschreven geschiedenis is er over hen veel meer bekend dan over die oerinwoners van Kreta.


 

 

Zo weet men bijvoorbeeld dat ene Hanno uit Carthago eveneens een poging zou wagen om Afrika heen te varen en dat hij in de buurt van de monding van onder andere de rivier de Senegal een nederzetting moet hebben gesticht.

 

 

Maar vreemde vondsten van afbeeldingen op onder andere Cuba tonen aan dat deze onverschrokken zeevaarders wel eens veel verder hebben kunnen reizen dan dat.


Door plaatselijke indianen gemaakte rotstekeningen in grotten tonen mannen met keurig onderhouden baardjes – Indiaanse oerinwoners hadden nauwelijks haargroei op hun kin - en puntschoenen van het soort zoals men vooral aantreft in de oostelijke streken van de Middellandse Zee. Hierdoor vermoedt men dat Feniciërs en/of Carthagers het Caribisch gebied eveneens reeds moeten hebben bezocht. Mogelijk om daar tabak vandaan te halen, een inheemse plantensoort waar zekere Farao's grote interesse in zouden hebben gekoesterd.

Of de Keftiu daar al voor hen zouden zijn geweest zal men wel nooit met zekerheid meer kunnen achterhalen.
Want als de handelsvaarders die zij nu eenmaal waren, hielden zij hun bestemmingen en routes geheim om zo mogelijke concurrentie te kunnen voorkomen. Evenals de Feniciërs dit na hen deden.
De wijze waarop echter in Plato's verhaal over Atlantis de zeeroute naar dit mythische eiland wordt beschreven doet velen – waaronder de Britse schrijver Andrew Collins - vermoeden dat de oorspronkelijke beschrijving wel eens van een Fenicische zeevaarder kan zijn gekomen, want een aantal details van deze beschrijving tonen aan dat het van iemand moet hebben gestamd die de eigenaardigheden van een zeereis naar en over de Atlantische Oceaan tot aan de Caribische zee moet hebben gekend.
Amerika is dus zeer beslist niet door Columbus ontdekt en evenmin door de Noormannen daarvoor.
Zeevolken uit het oostelijk Mediterrane bekken behoren eerder tot degenen die deze eer op hun naam mogen zetten.
En dat zij net als Columbus eerst in de Caribische zee uitkwamen laat zich verklaren door de stromingen en windrichtingen op de Atlantische oceaan.

Maar ik wil nu eigenlijk even een punt zetten achter deze reis door de geschiedenis van de allereerste zeevaarders.
Natuurlijk zou ik nog veel meer hierover kunnen vertellen, zoals bijvoorbeeld dat de Fenicische kolonie Carthago nog zou floreren toen Fenicië zelf al volledig verloren was gegaan na eerst door Perzië en later door Alexander de Grote te zijn veroverd.
Carthago zou het daarentegen zelfs de Romeinen nog behoorlijk moeilijk weten te maken en het had maar weinig gescheeld of de Carthagers hadden onder Hannibal Rome veroverd.
Maar in tegenstelling tot de Romeinen waren de Carthagers er niet op uit geweest een wereldrijk te stichten. Zij hadden enkel maar zonder beperkingen overal handel willen drijven.
Misschien kunnen Nederlanders hier wel een beetje wat van hun eigen geschiedenis in herkennen.

 

Aan de hand van een buitgemaakt Carthaags schip zouden de Romeinen later zelf hun eerste vloot kunnen gaan bouwen. Beter goed gejat dan slecht verzonnen.
-----------------------------
Maar waar het ons na onze reis naar Egypte en onze nieuwe plannen nu eigenlijk als eerste om ging, was hoe wij het voor elkaar moesten zien te krijgen om met liefst een eigen schip rond Kreta te varen om dit eiland vanaf zee aan te doen op plaatsen waar de Keftiu woonden en vanwaar zij aan hun zeereizen waren begonnen.
Ik schreef eerder reeds dat mijn middelen hiertoe natuurlijk slechts beperkt waren.
Met een eigen schip vanuit Nederland vertrekken vereist een lange zeereis waarvoor men de Golf van Biskaje over moet steken – dat is een deel van de Atlantische Oceaan dat bij menig zeezeiler berucht is – waarna men dan om Spanje heen via Gibraltar de Middellandse Zee op kan varen die dan ook nog eens in z'n geheel moet worden over gevaren.
Een tocht binnendoor over de grote rivieren en kanalen van Europa (Frankrijk) is ook mogelijk, maar hier gaat eveneens enorm veel tijd – want ontelbaar veel sluizen - in zitten. En dan moet men nog de gehele Middellandse Zee door naar het oosten. Dit kost tijd die men eigenlijk gewoon niet heeft en liever zou willen besteden aan het uiteindelijke doel van die reis, in mijn geval dus Kreta zelf.

Andere opties zouden dan nog zijn een trailerbare boot op de aanhanger mee naar Griekenland nemen en die daar dan te water laten, maar hieraan gaat eveneens een lange en vooral kostbare reis vooraf met weer genoeg andere praktische problemen.

Een boot ter plaatse huren leek mij evenmin een goede optie.
Maar hoe moesten we het dan doen?

Al surfende over het internet was ik erachter gekomen dat er velen zijn die op een georganiseerde wijze per zeekajak door het Egeïsche gebied reizen, en soms zelfs geheel om Kreta heen. Hieruit bleek dus in ieder geval dat zelfs met een klein bootje één en ander mogelijk moest zijn. Onderweg slapen deden die kajakkers dan vaak op de stranden in een tentje, en voorraden halen kon overal waar maar een dorpje aan de kust was.
Maar goed, die kajaks werden dan geleverd door de organisator ter plaatse, en het hele reisprogramma stond dan reeds vast bij boeking.
Daarnaast wilden wij liever zoveel mogelijk zeilen. De schepen der Keftiu en de Feniciërs waren dan wel galeien waarmee tevens geroeid kon worden bij gebrek aan wind, maar zij prefereerden het eveneens liever te zeilen, indien mogelijk.

En zo ontstond bij ons het idiote idee om op zoek te gaan naar een zeilboot die meegenomen zou kunnen worden in een vliegtuig.


 

Nu beschikte ik zelf reeds enige jaren over een volledig demontabele catamaran waarvan de drijvers moesten worden opgeblazen en waar dan een aluminium frame op werd gezet wat geheel uit elkaar te halen is.

 

 

 

Met dit schip had ik al vele malen aan de Franse kust van de Middellandse zee gevaren en het schip had bewezen zelfs met een ruwere zee z'n mannetje wel te staan.


Men moet uiteindelijk bedenken dat de allereerste bewoners van het midden in de Grote Oceaan gelegen Tahiti daar terecht zijn gekomen met soortgelijke vaartuigen!

 

 

(Over zeevolken gesproken!)

 

Echter, onze zeewaardige 'opblaas-catamaran' woog totaal nog altijd zo'n 80 kilo en dat zou ons toch wel problemen op gaan leveren in het vliegtuig, en eenmaal aangekomen moesten we hem dan nog op een plaats zien te krijgen waar we 'm te water konden laten.
We hoopten in eerste instantie iets soortgelijks te vinden, maar dan wel aanmerkelijk lichter van gewicht.
We hielden bij het zoeken de gehele tijd in ons hoofd dat het met een kajak in ieder geval mogelijk was langs de kust van Kreta te varen, als we iets zouden vinden wat niet veel groter was dan een 2-persoons-kajak - maar dan wel opblaasbaar en met een zeiltuigje – dan hoefde het toch niet zo zwaar te zijn als onze 'opblaascatamaran'.
En ongelooflijk maar waar: we vonden uiteindelijk zoiets!!!

Er werd van beweerd dat het in totaal niet meer dan zo´n 39 kilo zou wegen.

 

Het betrof een soort van kajak-vormige nep-catamaran – kunt u het nog volgen? – waar als extra accessoire een latijnvormig zeiltuigje leverbaar voor was. Hierdoor was het zo eenvoudig te roeien als een kajak, er was plaats op voor het meenemen van wat bagage en er kon een korte mast met latijntuigage

(dat is een driehoekszeil als op de illustratie te zien is) op worden gezet. Naast een roer en twee zwaarden zijwaarts om een koers te kunnen vasthouden natuurlijk. Allemaal geheel demontabel en niet zwaar.
Zou dit dan eventueel de oplossing zijn voor ons probleem?

Om niet over één nacht ijs te gaan gingen we op zoek naar gebruikerservaringen van dit vaartuig, en die zouden we vinden. Van onder andere iemand op Malta die er tamelijk enthousiast over bleek. Een filmpje op YouTube liet zien hoe deze persoon ermee op de Middellandse zee zeilde.
Andere filmpjes van eigenaars van deze zeilkajak lieten ons zelfs zien hoe ermee bij Nieuw-Zeeland werd gevaren.
Als dat allemaal kon met deze boot, dan was dat precies wat we zochten. Zo besloten we tot de aankoop van dit product over te gaan en konden we nu een vast programma op gaan stellen van hoe we naar Kreta zouden gaan en waar vandaan we dan aan onze tocht langs de kust zouden vertrekken. En wat we dan allemaal wensten te gaan bezoeken.

Toen we de boot in de winter van 2009-2010 in ons bezit kregen testten we die natuurlijk eerst nog wel even uit. Om gewend te raken aan die voor ons toen nog vreemde tuigage en hoe het zich zou gedragen op groot open water.
De beste plek daarvoor leek ons natuurlijk de kust van de Zuid-Franse Languedoc, waar wij ons op dat moment bevonden.

 

Ondanks de stevige wind gedroeg de boot zich voorbeeldig en bleek zelfs hoog aan de wind – met wind schuin van voren – nog vooruit te kunnen komen.
We kregen steeds meer vertrouwen in het welslagen van onze plannen.
Met behulp van Google Maps en een te programmeren waterdichte GPS zetten we een reisplan in elkaar.


We besloten daarvoor uit te gaan van een route waarvan we wisten dat die door zeekajakkers regelmatig werd gevaren. Want als die met een gewone kajak die route langs de kusten konden peddelen dan moest het eveneens mogelijk zijn om daar met een zeilkajak te varen.


Achteraf zouden we ontdekken hoe fout dit uitgangspunt uiteindelijk bleek te zijn. Want in plaats van te luisteren naar die allereerste zeevaarders die van dit eiland zelf waren gekomen waren we louter van moderne vakantie-expedities uitgegaan met onze planning.

Het enige probleem wat nu nog restte was wat we naast die opblaas-kajak mee moesten nemen aan overige bagage. Een piepklein lichtgewicht tentje, slaapzakken, lichtgewicht kleding die wat nattigheid kon verdragen, ook wat warmere kleding, kookspulletjes… voor men er erg in heeft komt men dan toch nog op een aardig gewicht uit. En we moesten het wel allemaal mee zien te nemen naar het vliegveld om eenmaal op Kreta aangekomen het met ons mee te slepen in het openbaar vervoer op dat eiland.

 

Alles moest natuurlijk in waterdichte zakken worden gestopt.
Ons kooktoestelletje zou een piepklein aluminium brandertje worden dat op spiritus brandt (zie illustratie). Spiritus is namelijk overal te koop.
Voor wateropslag zouden we ter plaatse gewoon grote 5-liter flessen water gaan gebruiken die in elke supermarkt daar te koop zijn.

De maand waarin we wilden vertrekken was mei, dan is het op Kreta al aangenaam warm weer en volgens de jaarlijkse weerkaartjes zou de Middellandse Zee ter plaatse dan redelijk rustig zijn. Geen Meltemi of andere stormachtige winden doorgaans.
Na aankomst in Heraklion zouden we eerst een aantal dagen in deze plaats door gaan brengen om dan onder andere Knossos te bezoeken. De laatste keer dat we daar waren geweest was dan inmiddels alweer 10 jaar geleden en we hadden sindsdien zoveel geleerd over de oude Kretenzers.
We waren er helemaal klaar voor.

In het volgende deel zal ik dan beginnen aan de beschrijving van onze avonturen in het land van de allereerste zeevaarders, namelijk Kreta.

Marsepars: Ik kijk alweer uit naar het volgende deel!
Cannot kill the Battery!!!
Op --0 8:43:34 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Ioannes: Leuk stuk!
Op --0 0:22:24 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Deze GW'er is abonnee
Meneer Glimlach: Leuk! Ik wil ook op avontuur!
Wie weet tegenwoordig nog wat waar is?
Op --0 14:07:06 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Deze GW'er is abonnee
Plakband: Wat een moeite om te schrijven en te maken. Grote waardering. En interessant.
ech?
Op --0 21:00:46 | Kudos: 0 Bericht positief waarderen
 Directe link naar reactie Meld ongepaste reactie
Sitemap - © 2014Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden