Bijlezen »
Het Parijs Syndroom
Recent op Grenswetenschap.nl:
- Hyperdontie (Chris de Boden)
- Thomas Goes Carnac, deel 1 (Phoenix)
- Uitvinder van Bitcoin gevonden? (stephan224)
- De maan als zonnestelsel (Riddle)
- de Zeepkist - week 21 (Dicit)
- Herhaalde Heterochromie (pleiadian)
- Volg de cursor. Of niet. (Donkerwoud)
- Nieuwe piramides in jungle Honduras (TonySoprano)
- Oog laseren? Liever niet (lucida)
- CIA Gelooft in UFO's (Flynn)
- Online poker doorgestoken kaart? (Ron Swanson)
- Blindzien, een neurologisch syndroom (Mark TT)
- DocuDinsdag: Ontmoeting met aliens (denker)
- De metronoom-plant (update) (Stippel)
- Mechanische Principes (Olav)
Iedereen kent er wel een paar. Van die mensen die idolaat zijn van Parijs. Lyrisch kunnen ze vertellen over de kroegjes en het Louvre, over de Seine, de Montmartre, de onvermijdelijke bon-vivant en de goddelijke croissant, zoveel lekkerder dan het surrogaat waar ze het hier mee moeten doen. En het is waar: wie Europa wil zien kan niet om de Eiffeltoren heen. Althans, dat denkt men in Japan. Parijs, de stad die hun al voor aankomst heeft betoverd via romantische films en de Mona Lisa waarvoor ze met liefde in de rij gaan staan. De realiteit wil dan nog wel eens tegenvallen. Zodanig zelfs dat er jaarlijks zo'n 20 Japanners aan het Parijs Syndroom bezwijken.
In 2010 alleen al hebben er 2,486,000 Japanners een bezoekje aan Frankrijk gebracht waarvan het leeuwendeel ook Parijs gezien heeft. Twintig slachtoffers lijkt dan vrij gering, maar volgens statistici is het nog steeds een significant aantal. In 1986 werd het voor het eerst gediagnosticeerd door de in Parijs werkende professor Hiroaki Ota en het kan akelige, maar gelukkig tijdelijke, vormen aannemen. Hallucinaties, achtervolgingswaan, Depersonalisatie, en psychomatische effecten als duizeligheid en tachycardie zijn symptomen die voorkomen bij deze aandoening. Vooral jonge vrouwen schijnen bevattelijk te zijn. In Japan wordt Parijs vereenzelvigd met elegantie en schoonheid. Wanneer je iets wilt verkopen in Tokio moet je er een foto van maken in Parijs. Hun halve leven sparen Japanners voor die eenmalige vakantie. Vol romantische idealen arriveren ze in de stad van hun dromen en in plaats van een perfecte wereld ziet men vuil op straat, schreeuwende obers en mensen die hun niet kunnen of willen verstaan. In Japan (en de rest van Azië) is men gewend aan ingetogenheid en uiterst verfijnde beleefdheidsvormen. In Parijs is men eerder naar buiten dan naar binnen gekeerd en weten ze (net zoals in Nederland) flink met de botte bijl te hakken. In Tokio gooit men nog geen snoeppapiertje op de grond terwijl in Parijs de pleinen en parken vol liggen met blikjes en lege pakjes chips. Reden genoeg dus om gillend gek te worden. Of om de straten schoon te maken natuurlijk.
Het Parijs Syndroom is verwant aan het Jeruzalem en het Florence Syndroom. Bij het Jeruzalem Syndroom vervallen de slachtoffers in een vorm van godsdienstwaanzin terwijl bij het Florence/Stendhal Syndroom mensen zodanig in vervoering raken bij het aanschouwen van grote schoonheid dat ze van het pad af raken. De laatste variant is geobserveerd bij bezoekers van de kunstschatten van Florence en is tegelijkertijd vernoemd naar de vermaarde romantische schrijver Stendhal.
De Japanse ambassade heeft een hotline die 24 uur per dag bereikbaar is om mensen met het Parijs Syndroom op te vangen. Vaak kan met wat oplapwerk de zieke op eigen houtje terugkeren naar Japan, maar het gebeurt meer dan eens dat er een arts en een verpleegkundige meegaan op het vliegtuig om het bibberende slachtoffer terug naar Nippon te begeleiden.
Goed blog? Geef Otto Vervloed een biertje!
hahaha Rare jongens die Japanners. Ben zelf al zeker 15 à 20 keer in Parijs geweest en die stad stinkt, ze hebben geen goede riolering, dus zo romantisch is het er niet.En waarom komen ze de halve wereld overvliegen om naar de Eiffeltoren te kijken terwijl ze zelf in Tokyo ook zo'n ding hebben. (is zelfs 9m hoger)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Tokiotoren
Ik moet er ook een beetje om lachen ja. Sommige mensen zijn zo ontvankelijk voor euhh ALLES
Ik denk ook dat zulke mensen ( met die aanleg ) sooner or later altijd wel aan zoiets "ten prooi vallen" Het heeft niet zoveel met het bezoek aan Parijs te maken ( dat zet het alleen in gang op dat moment ) maar het is meer de aard van het beestje. Een bepaalde aanleg, vatbaar voor.. hoe je het ook wilt noemen.
Aan de andere kant, als ze thuis gebleven waren was er misschien nooit iets gebeurt dat de boel had getriggerd..
Of het nu een verjaardag is, een festival of een vakantie.
Ik denk als je met hoge verwachtingen ergens aan begint, dat het bijna altijd tegenvalt.
Of het nu een verjaardag is, een festival of een vakantie.
Als ik ergens naar toe ga bioscoop, theater, festival, vakantie e.d. wil ik nooit weten wat me te wachten staat. Ik ga altijd met een vriendengroep mee, die wel weten wat het is. Op die manier valt het nooit tegen want ik heb van te voren geen verwachting.
(bericht gewijzigd op 22-6-2011 17:43:09)
Die film ademt zo'n echte jaren 70 sfeer. Dat antieke.......
Marlon Brando en Maria Schneider dansen de laatste tango.
Beiden zijn inmiddels overleden.
Als ik last krijg van het Parijs syndroom of in een psychose raak van deze wereldstad laat ik het hier zeker weten. (LOL).
Ik denk als je met hoge verwachtingen ergens aan begint, dat het bijna altijd tegenvalt.
Of het nu een verjaardag is, een festival of een vakantie.
Als ik ergens naar toe ga bioscoop, theater, festival, vakantie e.d. wil ik nooit weten wat me te wachten staat. Ik ga altijd met een vriendengroep mee, die wel weten wat het is. Op die manier valt het nooit tegen want ik heb van te voren geen verwachting.
lol,
tenzij je te hoge verwachtingen van je vrienden hebt...
Ik denk als je met hoge verwachtingen ergens aan begint, dat het bijna altijd tegenvalt.
Of het nu een verjaardag is, een festival of een vakantie.
Al is voorbereiden / vooronderzoek doen voor een vakantie ook ontzettend leuk. Maar koester geen al te hoge verwachtingen, het echte leven is immers geen film.
En wat het Parijs syndroom aangaat. Ik ben er zelf nooit geweest. Het staat dit jaar op mijn reisprogramma. Even met de Thalys op en neer of drie daagjes in een hotel.
Als ik last krijg van het Parijs syndroom of in een psychose raak van deze wereldstad laat ik het hier zeker weten. (LOL).
Ik wens je veel plezier. Ga vooral veel lopen en duik ook veel onbeduidende zijstraatjes in.
En wat het Parijs syndroom aangaat. Ik ben er zelf nooit geweest. Het staat dit jaar op mijn reisprogramma. Even met de Thalys op en neer of drie daagjes in een hotel.
Als ik last krijg van het Parijs syndroom of in een psychose raak van deze wereldstad laat ik het hier zeker weten. (LOL).
Ik wens je veel plezier. Ga vooral veel lopen en duik ook veel onbeduidende zijstraatjes in.
En kijk vooral uit voor zakkenrollers in de metro.
Ik zat ten tijde van die bomaanslagen in een Parijse metro...
2,5 uur tussen haltes staan en niet beroofd worden, kijk ZO kan het ook
Ach Piet is een keer beroofd in de metro...
Nee hoor.
Maar m'n schoonmoeder wel.
Ach Piet is een keer beroofd in de metro...
Ik zat ten tijde van die bomaanslagen in een Parijse metro...
2,5 uur tussen haltes staan en niet beroofd worden, kijk ZO kan het ook
Haha alsof bomaanslagen zo'n fijn vooruitzicht zijn..
Wist je eigenlijk waarom de metro stilstond, CC? Wat werd er verteld?
frans gebrabbel dat ik niet verstond en wat me zo irriteerde dat niemand me durfde te beroven hahah
Ach Piet is een keer beroofd in de metro...
Ik zat ten tijde van die bomaanslagen in een Parijse metro...
2,5 uur tussen haltes staan en niet beroofd worden, kijk ZO kan het ook
Haha alsof bomaanslagen zo'n fijn vooruitzicht zijn..
(Volgens een getuige.)Toen ik aangifte ging doen kreeg ik een preek van mevrouw de politie. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om mijn portemonnee daar te stoppen. Dan vraag je erom...
Nederland
In 1999 werkte ik 2 maanden in de Isreaëlische kibboets. Ik nam met regelmaat de bus. In Tel Aviv en Jeruzalem. In 2000 werden talloze bussen opgeblazen bij aanslagen in met name Jeruzalem.
Terug in het veilige Nederland ga je dan wel even nadenken.
Maar als je op reis wilt moet je gewoon gaan. Je door niets laten tegenhouden.
(bericht gewijzigd op 22-6-2011 23:31:03)
Ik denk als je met hoge verwachtingen ergens aan begint, dat het bijna altijd tegenvalt.
Of het nu een verjaardag is, een festival of een vakantie.
Als ik ergens naar toe ga bioscoop, theater, festival, vakantie e.d. wil ik nooit weten wat me te wachten staat. Ik ga altijd met een vriendengroep mee, die wel weten wat het is. Op die manier valt het nooit tegen want ik heb van te voren geen verwachting.
lol,
tenzij je te hoge verwachtingen van je vrienden hebt...
Tuurlijk valt het weleens tegen, maar een avondje uit met vrienden is altijd een feestje, dat maakt niet uit waar je ben.
De eerste keer dat ik in het Louvre was was zo'n erger-moment. En hele stroom publiek, die allen met slechts één doel, door het monumentale gebouw denderen. Hun opdracht: een foto nemen van de Mona Lisa. Dat is echt ongelooflijk, hoe je zo'n cultuurbarbaar kunt zijn. Enkel die foto is belangrijk en voor de rest kan hun de volledige kunstcollectie gestolen worden.
En jammer genoeg zie je dat overal in Parijs.
Dan is het de kunst om ervan weg te gaan, gewoon te voet je laten "verdwalen" dan ontdek je het "echte" Parijs, weg van de toeristische centra...
-
Nieuwste Reacties op Grenswetenschap.nl:
-
-
Populair op Grenswetenschap.nl:
-
-
Vroeger op Grenswetenschap.nl:Vorige Maand:Vorig Jaar:
