De onverklaarbare buitenaardse ontvoering

Er zijn veel verhalen bekend van ontvoeringen door buitenaardse wezen. Hoewel de meeste van die verhalen al snel kunnen worden afgedaan als hallucinatie, aandachttrekkerij of gewoon oplichting, is er een aantal verhalen bekend die niet zo makkelijk kunnen worden weerlegd. Eén ervan is de bijzondere verdwijning van Travis Walton.

De gebeurtenis

Op 5 november 1975 was de toen 22 jarige Travis Walton aan het werk met 6 collega’s in de buurt van Turkey Springs, Arizona. De voorman was Mike Rogers, die tevens zijn beste vriend was. Even na zes uur 's avonds waren de werkzaamheden voor die dag klaar en ze stapten allemaal in de vrachtwagen van Rogers voor de terugreis.

Toen ze nog maar net waren vertrokken zagen ze een fel licht achter een berg vandaan komen. Toen ze dichterbij kwamen zagen ze een grote zilveren schijf boven een open plek zweven. De schijf was ongeveer 2,5 meter hoog en 6 meter breed.

Rogers stopte de vrachtwagen, waarna Walton uit de wagen sprong en naar de schijf toerende. De andere mannen schreeuwden naar Walton dat hij terug moest komen, maar hij bleef naar de schijf toe rennen, want hij wilde weten wat dit te betekenen had. De mannen in de vrachtwagen verklaarden dat, toen Walton nagenoeg onder de schijf was, de schijf een hard geluid begon te maken, ongeveer zoals een luidruchtige turbine. De schijf begon heen en weer te schudden en Walton, toch bang geworden, begon voorzichtig weg te lopen van het object.

Net op het moment dat Walton weg begon te lopen kwam er een blauw-groene straal uit de schijf en deze raakte Walton. Walton werd opgetild en met gestrekte armen en benen zo'n 3 meter achterwaarts geworpen, terwijl het licht op hem gericht bleef. Hij werd op de grond gesmakt waarbij zijn lichaam eruit zag als een lappenpop.

Rogers verklaarde later dat hij ervan overtuigd was dat Walton dood was en in grote angst dat de schijf nu hen zou achtervolgen gingen ze er met de vrachtwagen als een haas vandoor. Na een paar honderd meter kwam Rogers tot bezinning, stopte de vrachtwagen en na wat discussie besloten ze terug te gaan om Walton te zoeken. Ze konden hem immers daar niet achterlaten. Toen ze op de plek arriveerden was de schijf verdwenen en na een half uur te hebben gezocht naar Walton, hadden zij geen spoor van hem gevonden.

Moord of een ongeluk?

Nadat de mannen verslag hadden gedaan bij de politie werd een grote zoekactie op touw gezet met behulp van onder meer helikopters, bereden politie en jeeps. Er werd niets gevonden en de politie begon te vermoeden dat het UFO-verhaal verzonnen was om een moord of een ongeluk te verdoezelen. De mannen werden verhoord over de gebeurtenis. Eén van de politieagenten die het verhoor van de mannen hadden afgenomen verklaarde dat als zij al acteerden, dat zij dat dan bijzonder goed deden.

De mannen werden zelfs onderworpen aan een leugendetectortest die uitwees dat zij werkelijk geloofden wat er was gebeurd.

Toen na een aantal dagen Walton nog steeds niet terecht was en de politie op het punt stond om zijn collega’s te beschuldigen medeplichtig te zijn aan de verdwijning van Walton, kwam een verlossend telefoontje. Walton was gevonden in een telefooncel een paar kilometer van zijn woonplaats.

Waltons ervaring

Toen Walton werd gevonden droeg hij nog dezelfde kleren als tijdens zijn vermissing. Hij was vermagerd en uitgedroogd. Tijdens de terugreis was Walton angstig en herhaaldelijk mompelde hij over wezens met angstaanjagende ogen. Hij dacht slechts een paar uur weg geweest te zijn en toen hij erachter kwam dat hij bijna een week weg was geweest leek hij verdoofd en sprak helemaal niet meer. Na maanden van herstel kon hij zich delen van het voorval herinneren. Hij wist nog dat hij het ruimteschip was binnengebracht. Hij lag op een bed en een fel licht scheen boven hem. De lucht was zwaar en vochtig. Hij had pijn en moeite met ademen, maar zijn eerste gedachte was dat hij in een ziekenhuis lag. Toen hij wat meer bijkwam zag hij dat er drie figuren om hem heen stonden die allen een soort oranje overall droegen. De figuren waren niet menselijk. Walton beschrijft de figuren als de typische 'greys' uit andere ontvoeringsverhalen.

Uiteindelijk werd Walton buiten bewustzijn gebracht door iets dat eruit zag als een zuurstofmasker. Het volgende dat hij zich kan herinneren is de telefooncel waar hij werd gevonden.

Conclusie

Wat dit verhaal nu zo bijzonder maakt, is dat er meerdere getuigen zijn geweest van de gebeurtenis. Daarnaast de duur van de vermissing, want hoewel het normaal in dit soort zaken om een periode van een paar uur gaat, is het in dit geval een periode van vijf dagen.

Sceptici hebben jarenlang geprobeerd het verhaal van Walton onderuit te halen. Walton en zijn collega’s werden belachelijk gemaakt en zelfs beschuldigd van oplichterij. De zaak werd, ondanks langdurig en grondig onderzoek, tot op heden niet opgelost.

Het is niet vast komen te staan of Walton leed aan één of andere geestesziekte toen hij werd ontvoerd. Het is ook onwaarschijnlijk dat alle zes collega's van Walton tegelijkertijd hallucineerden. Zelfs de leugendetector gaf aan dat de betrokkenen werkelijk geloofden gezien te hebben dat Walton werd ontvoerd. Zou men dan kunnen stellen dat ontvoering door buitenaardse wezens niet langer ongeloofwaardig is?