Occupy Voor Waarde en Toekomst

Waarderen van werkelozen

Niemand kan ontkennen dat er geprofiteerd wordt van het uitkeringsstelsel. Het mag gezegd: er zijn inderdaad mensen die bierdrinkend en shagdraaiend parasiteren op kosten van iedereen die voor hen belastingen betaalt. Hoeveel en welk percentage valt onmogelijk vast te stellen. Mensen kunnen immers overtuigend toneel spelen, en los daarvan zal er ongetwijfeld een groep zijn die van zichzelf gelooft dat ze niet capabel zijn om te werken. En dan nog diegenen die niet willen werken. Voor dat soort zaken zijn er controlesystemen. Misschien is er nog meer toezicht nodig. Misschien moet er iets strenger/harder worden omgegaan met de grenzen. Kan allemaal, maar eigenlijk draait het uitkeringssysteem en de waarde van de werkelozen daar niet om. Toch worden de negatieve aspecten gebundeld en dient dat veelal als eindscore op het rapport van de stereotype werkelozen: waardeloos en ademend op kosten van de belastingbetaler. 

Als we het over werkelozen hebben, hoort de focus dan niet te liggen op de groep die terecht een uitkering nodig heeft? Mensen die, hoewel geschoold en wel, niet meer aan een baan komen omdat ze te oud zijn. Of te duur, hoewel ze soms zelf gerust met minder zouden willen doen. En de jongeren die, soms omwille van hun andere uiterlijk, geloof of ideologie, niet eens geaccepteerd worden in het bedrijfsleven. Of net het omgekeerde: uitgebuit en gedumpt voor de volgende goedkopere kracht. Of de vele werkelozen die door een handicap of ziekte niet meer kunnen werken en financiële steun nodig hebben. Tig redenen om werkeloos te zijn, zonder dat daarbij een oordeel op zijn plaats is. Allemaal mensen die hulp nodig hebben en ook verdienen, want we zijn mensen en die zijn beschaafd. Toch? Of is het werkelijk zo moeilijk om oog te hebben voor deze groep, en ze als nutteloze maatschappelijke ballast te blijven beschouwen? Zeker als velen van hen zich bundelen in de Occupy-protesten. Elk met hun eigen reden, maar elk wel met een reden die groot genoeg is om dagenlang de kou te doorbijten. Misschien omdat de menselijke warmte die ze daar bij elkaar vinden iets geeft om aan vast te houden... 

Laat er geen twijfel over bestaan: in de politiek zoals het momenteel op hoog niveau draait is menselijkheid ver te zoeken. Hoe hoger op de machtspiramide, hoe meer men in projecten en mensen als leegzuigbare nummers zonder eigen wil of mening denkt; hoe lager op de piramide, hoe meer je het willoze zeggingsloze nummertje bent. Sarkozy zal ongetwijfeld als democratisch verkozen Franse president het omgekeerde beweren, maar mogelijk geeft de totaal niet democratisch verkozen Europese president Herman van Rompuy ons daar wel een punt voor. Zoveel mogelijk nationale macht wordt verschoven naar Europa, en men staat nergens stil bij het gegeven dat Europa helemaal geen democratie is, maar wel een politiek project waarvan niet eens duidelijk is waar de grootste belangen liggen. Is het complotdenken als we vermoeden dat Libië er iets mee te maken heeft? EU-topman Sarkozy wou wel érg graag Khadaffi in zijn handen hebben, terwijl die twee toch lang elkaar op persoonlijke basis geld en spullen toeschoven. 


(Politiek. Foto: AFP)

Occupy moet!

Het ontspoort in onze westerse wereld. De realiteit is dat het geld met de miljarden wordt weggegooid om een project in stand te houden. Dat zijn de letterlijke bewoordingen zoals ze regelmatig langskomen: in stand houden. Als de maatregelen van nu, waaronder mogelijk zelfs een deel van Europa voor tientallen miljarden in Chinese handen geven, nodig zijn om één land te redden, wat zal dat zijn als Italië en Portugal aan de deur komen kloppen? Zouden dat dan de enige landen zijn die uit het potje IMF-geld moeten putten om 'het project in stand te houden'? Dan hebben we het nog niet eens over het feit dat het in stand houden er uitsluitend uit bestaat om gigantische schuldenbergen te creëren die ieder van ons als een juk zal moet helpen dragen.

We vragen ons af: wat was er gebeurd moesten al die miljarden zijn gegaan naar hetgeen nodig is in Nederland? Of in België, voor de lezers in ons meest geliefde buurland. Wat zou er gebeuren als we besluiten om dat geld niet in Europa te steken, dus geen generatielange schuldenputten creëren, maar wel te besteden op de werkvloer van de zorgsector. Dus nadrukkelijk niet aan topsalarissen of hypocriete hulpverlening. Als we het eens zouden steken in sociale zorg en voorzieningen, in het onderwijs en dan niet alleen het onderwijs dat bedoeld is om het bedrijfsleven te steunen, maar onderwijs waar gelukkige mensen uit komen? Naar onze bescheiden mening zijn er ietsje teveel mensen aan de antidepressiva. Er is overduidelijk geld zat vrij te maken voor projecten. En veel ook, want we praten over dan 440 miljard euro dat in het potje van het IMF zit. Tenzij voor de politici die spelen met hun projectje, is Europa voor iedere inwoner van ieder land een ketting om het been. En ze draaien niet eens rond de pot: deze crisis en het rechthouden van Europa zal ons geld kosten. Letterlijk alles was beter geweest voor 'de burger'. De praktijk wijst uit dat de heren en dames politici, een paar duizend mensen, dit voort zullen zetten tot er geen omkeren meer is. Op dat moment is de positie van de politici mogelijk nog veilig, in tegenstelling tot die van iedereen van wie zij zich de vertegenwoordigers noemen.

De zinloosheid van het geheel wordt aangetoond door het absurdisme. Het negeren van de politiek, en het zelfs inzetten van militaire middelen, is niet wat je zou verwachten bij het denken aan onze westerse regionen. Politici zijn niet echt met de burgerbelangen bezig, maar eerder met beschermen van hun eigen belangen. Dat kan haast niet anders, op basis van de genomen beslissingen en het meermaals negeren van signalen. Ze denken schijnbaar uitsluitend aan hun eigen bestaansrecht, de eigen partijbelangen en hun inspraak in de diverse projecten die ze van de straat houden en waar ze mogen meespelen. Om Europa te verwezenlijken en ons nationale hoofd in een financiële strop te glijden, hebben ze diverse slinkse methodes weten te gebruiken. Denk aan een Gerrit Zalm, destijds de financieel eindverantwoordelijke, die staalhard vertelde dat Griekenland buitengewoon indrukwekkend presteerde. Of dat de Euro niet hard zou ingrijpen en niets duurder zou worden. Inmiddels, nog niet zoveel later, weten we beter. Zalm zelf is het er nog steeds niet mee eens, en vindt dat we waar voor ons geld krijgen. Het aankomende failliet van Griekenland zal Nederland een geschatte 120 miljard kosten. Als Griekenland niet uit de Euro stapt, dan kost het naar verluidt rond de 150 miljard. Catch 22, winnen kan niet meer. Hopelijk ziet men snel in dat er op ruïnes beter niet gebouwd wordt, en kan de schade voor onze en de volgende generatie beperkt worden. Of alles gaat door zoals nu, en we blijven het normaal vinden dat onze vertegenwoordigers ons en plein public beliegen en bedriegen uit eigenbelang, of anders projectbelang. 

Poof, it's gone

De eenvoudig te trekken en erg transparante conclusie is dat het geld van de burger verdwijnt, en diezelfde burger geacht wordt harder te werken om nog meer geld te kunnen laten verdwijnen. Diegenen die het het meest nodig hebben, onder andere de werkelozen, die staan terecht te protesteren. Nogal wiedes dat zij er de tijd voor hebben, ze hebben ook meer tijd om kranten te lezen en te zien wat er allemaal gebeurt. Daar schimpend over doen zegt hooguit iets over het gebrek aan inlevingsvermogen, of is een uiting van eigen superioriteit op basis van wat centen of bezit. Knapper is dat de vele werkelozen er het lef, de moed en het doorzettingsvermogen voor hebben. Met hun leven en toekomst wordt gespeeld en ze trekken simpelweg een grens. Steeds meer mensen trekken een grens, want we betalen allemaal belastingen en kijken allemaal met lede ogen toe hoe ermee gegooid wordt voor doelen die niet die van hen zijn. De ver-van-mijn-bed-show werkt meerdere kanten op. Doet me toch regelmatig afvragen: waarom sta ik daar niet? Waarom staan wij daar niet? Waarom staat u daar niet?...