Oranje anders, deel 2

Zelfs degenen die onder een steen gelegen hebben kan het niet ontgaan zijn, we zijn weer bezig met het EK voetbal. In Polen en Oekraïne strijden de ploegen om de titel.

Dat is heel boeiend voor de liefhebbers en totaal oninteressant voor wie geen fluit om voetbal geeft. Dit alternatieve EK-blog, waarbij alle tegenstanders van Oranje belicht zullen worden, moet een brug slaan tussen beiden. Voor wie inmiddels geen oranje meer kan zien is het een mooie afleiding, de rest kan het gebruiken om helemaal naar de wedstrijd toe te leven.

Nederland heeft het zaterdag niet gered tegen de Denen, dus wordt het vandaag erop of eronder tegen Duitsland. Maar daar valt elders al genoeg over te lezen. Laten we dus koning voetbal even inwisselen voor een andere koning.

Ongetwijfeld heb je wel eens van de Zonnekoning gehoord, Lodewijk XIV, de absolute vorst met een voorliefde voor kunst en mooie paleizen. Dan weet je ook dat de Zonnekoning een Fransman was, en vanavond is de tegenstander toch heus Duitsland. Maar ook Duitsland heeft, in iets recentere tijden, een soort Zonnekoning gekend. Of juister gezegd, de Sprookjeskoning.

De echte naam van de Sprookjeskoning was Ludwig Friedrich Wilhelm, of zoals wij hem kennen, Lodewijk Frederik Willem. Hij was een groot bewonderaar van de Zonnekoning en hij werd in 1864 tot koning Lodewijk II van Beieren gekroond. Duitsland bestond in die tijd namelijk nog uit verschillende, kleinere koninkrijken.

Lodewijk II was geliefd bij het volk. Hij was een lange, knappe man en een groot liefhebber van kunst. Toen hij uiteindelijk afgezet werd, waren de protesten dan ook niet van de lucht. Toch was Lodewijk geen bijster vaardige koning. Eigenlijk hield hij zich zo min mogelijk bezig met koning zijn.

Het begon al toen hij klein was. Zijn zeer strenge vader, koning Maximilliaan II, besloot dat zijn zoon goed voorbereid moest zijn op het zware vak van koning. Dat betekende in de praktijk dat Lodewijk een uiterst zware opvoeding kreeg, en zijn ouders nooit zag. Dat leidde ertoe dat hij een teruggetrokken jongen werd.

Wat het nog erger maakte, was dat hij hoogstwaarschijnlijk homoseksueel was, iets waar hij ongetwijfeld niet mee bij zijn vader aan hoefde te komen. Eigenlijk hield de romantisch ingestelde kroonprins zich alleen nog met sagen en legenden bezig. Toen hij op zijn achttiende koning werd, werd dat zelfs alleen maar erger. Hij hield zich enkel nog bezig met sprookjes, legenden, poëzie en opera. Vooral de opera’s van Wagner. De Sprookjeskoning was een groot liefhebber van het werk van deze componist en financierde verschillende van zijn stukken.

Maar daar eindigde zijn hang naar sprookjes niet mee. Het voordeel van koning zijn is dat je beschikking hebt tot aanzienlijke middelen. En, zeker in die tijd, kon je als koning aardig bijzondere dingen met die middelen doen zonder al te veel weerstand te krijgen. Dus wat doet een romantische koning met een liefde voor sprookjes en afzondering? Juist, die bouwt sprookjeskastelen.

En die kastelen waren bepaald niet de minste. Slot Linderhof, Herrenchiemsee en Königshaus am Schachen pasten zonder meer in de opera’s van zijn aanbeden Wagner, maar het pronkstuk was toch wel Slot Neuschwanstein. Dit kasteel, dat later model stond voor het kasteel van Doornroosje in Disneyland, werd zo overdadig sprookjesachtig dat het bijna onmogelijk is ernaar te kijken zonder in een fantasiewereld meegenomen te worden. Het was bovendien voorzien van de modernste snufjes van die tijd: verwarming, warm en koud stromend water, doorspoelbare toiletten en nog veel meer.

Dit was waarlijk een plek waar een teruggetrokken Sprookjeskoning zijn dagen kon slijten, mijmerend, poëzie lezend en zich alleen buiten vertonend als de maan scheen. Maar dat is niet het soort koning waar mensen op zitten te wachten, dus werd hij afgezet. Vermoedelijk was hij daar alleen maar blij mee, nu kon niets hem meer afleiden van zijn sprookjeswereld. Maar het mocht niet zijn. In 1886 werd zijn lichaam, samen met dat van zijn psychiater in het water gevonden. Verdronken, luidde het oordeel, maar later werd zijn jas teruggevonden waar duidelijk kogelgaten in zaten. Zo eindigde het leven van de wonderlijke Sprookjeskoning in een mysterie.