Op Zoek naar Piramides in Europa, deel 3 (slot)

Benieuwd naar de bekende artefacten die bij de opgravingen gevonden worden, hebben we - tegen beter weten in - bij het Tourist Office (speciaal opgericht ter promotie van de piramides) gevraagd waar deze tentoongesteld liggen. Er is inmiddels een indrukwekkende hoeveelheid foto’s van te vinden, maar uiteraard is het echte werk natuurlijk veel beter. 

De aardige mevrouw van de Tourist Office kon ons vertellen dat de artefacten worden bewaard door Semir Osmanogic, de ontdekker van de piramides, en dat deze niet tentoongesteld worden. De heer Osmanogic gebruikt de artefacten tijdens voorlichtingen e.d. om zijn verhaal kracht bij te zetten...

^{Nog te catalogiseren artefact in het hotel}

^Potscherf?

^90°hoek?

^{Zelfgevonden artefacten}

Op de vraag wat zij, de mevrouw van het Tourist Office, er nou van vindt, de piramides, artefacten en de rest, werd bijna verontschuldigend gereageerd: "Ik geloof alleen in God". En ik denk dat daar de essentie van het hele verhaal geraakt wordt; geloof, maar daarover straks meer.

Omdat er geen artefacten vielen te bekijken wilden we toch nog maar eens boven op de piramide van de maan kijken. De vraag werd dus hoe we daar konden komen, en dan nog het liefst met gemotoriseerd vervoer. 
Wij zijn blijkbaar goed in hulpeloos kijken, er werd direct een gids opgetrommeld om een afspraak mee te maken. Vijf minuten laten waren we op weg naar de top van de maan.

De gids sprak goed Engels en dat is best fijn, want dan krijg je ineens een heleboel meer te horen. We vroegen hoe het kwam dat hij zo goed Engels sprak. Het blijkt dat hij gestudeerd had. Een opleiding in iets van organische chemie. Onenigheid over illegale receptuur heeft hem ontslag doen nemen. Hij had zelfs Nederlands gestudeerd. Kon het redelijk verstaan maar zijn actieve woordenschat was aan de beperkte kant. Hoe kwam het dat iemand met een goede opleiding nu voor een Bosnische habbekrats toeristen rondleidt? Hij vertelde dat hij voor de oorlog in Thailand was gaan werken voor een chemisch bedrijf. Dat hij tijdens de oorlog in het buitenland heeft gezeten wordt hem nu kwalijk genomen.

We deden ons best, maar toch hebben we niet geheel duidelijk kunnen maken dat we geen zin hadden in een grote wandeling. We werden meegenomen naar het startpunt waar we al eerder de maan opgelopen waren, maar gingen nu door naar waar we de vorige keer gestopt waren. We liepen via een erg klein en smal pad, en dat hebben we geweten. Aangezien onze conditie niet zo heel goed is, werd het steeds meer afzien en vroegen we ons af of we wel door moesten gaan. Tip: begin er dus niet aan met een slechte conditie, en neem minimaal 1 liter water per persoon mee.

Op het moment dat mevrouw Op Zoek ongeveer op instorten stond vertelde de gids doodleuk: "we zijn nu halverwege". Reden voor mij om te kijken of mijn mobiel nog ontvangst had om eventueel de reddingshelikopter te kunnen bellen. Mevrouw Op Zoek heeft namelijk een lichte vorm van astma, en kan haar warmte niet goed kwijt. Maar gelukkig bleek de gids een grapjas te zijn. Loos alarm.
We zaten op het hoogste punt, en naar de "top" liep een horizontaal pad van ongeveer 100m. Op de top waren diverse uitgravingen/proefsleuven te bewonderen, en ook de "waterput" waar het allemaal mee begonnen is. Bij de waterput haalt de gids een kettinkje met een steentje tevoorschijn om naar water te pendelen.

Hij wil hiermee aantonen dat, als je nog vier meter verder graaft, je echt wel water tegenkomt. Eerder op de trip had de man ons nog laten weten dat hij niets met pendelen en consorten heeft, maar dat terzijde.

^{Groentenveldje op de top van de piramide van de maan...}

^{Halverwege de piramide van de maan}

Bij de eigenaar van het terrein (bereikbaar per auto/4WD) kun je op een bankje in de schaduw bijkomen met een drankje. Hier hebben we bijna een uur uitgepuft. Ondertussen werden we door de gids onderwezen in de volgende materie: het feit dat de mens denkt boven de natuur te staan; Puma Punku; het verband tussen HAARP-activiteit en de ramp met de kerncentrale van Fukushima; de Nasca-lijnen; het "feit" dat de piramides Mexico gelijke verhoudingen hebben als die van Egypte; Tesla, de gigantische explosie in Siberië was een experiment van Tesla. Er is namelijk veel gedetailleerde info over dat stukje Siberië gevonden bij Tesla, minder over het experiment. Uiteraard omdat Tesla niet wil dat de kennis misbruikt wordt; de tekenen dat we niet alleen zijn zoals de graancirkels die overal opduiken; het 100ste aap-effect; het experiment met water (lief zijn voor de ene fles water en onaardig zijn voor andere fles water). Na bevriezen van het water blijkt onder de microscoop dat mooie sneeuwvlok structuren ontstaan bij het water waar men lief voor geweest is, en lelijke dingen die nauwelijks kristallen vormen bij het water waar men onaardig voor geweest is.
Ook een leuke anekdote daar uit de buurt. Een vrouw die spiritueel begaafd is en zonder hulpmiddel, zoals een wichelroede of pendel, water kan voelen. Zij voelt op een veldje dat "van daar naar daar" een waterstoom loopt. "Uiteraard," zegt de boer van wie het land is, "daar loopt de waterleiding." Hebben ze hard om moeten lachen... maar ja, water is water, in een leiding of "gewoon" onder de grond.

Ook krijgen we van onze gids te horen dat op de top van de Temple of Mother Earth een zetelvormige megaliet moet zijn (heeft ie alleen zelf nog niet gevonden) en een soort amfitheater. Er valt dus nog genoeg te ontdekken daar in Visoko.

^{Temple of mother earth}

Diverse malen zijn we gewezen op de breuken in steen….. zo kan het niet op natuurlijke wijze breken. Waarom hier dat kleine hoekje, waarom loopt de breuk niet door?

En eigenlijk is op alle kritische vragen wel een verklaring die past binnen de theorie van de door mensen gebouwde en gebruikte piramides. Het is maar net wat je wil geloven. In zoverre zijn de piramides in Visoko zeker een vorm van geloof. Maar hoe je het wendt of keert. De piramides doen iets met de mensen. En zo kom ik weer terug op de vraag die ik in mijn eerste blog gesteld heb: Bij ons gaat het niet meer zozeer om of de piramides echt zijn of niet, maar om wat de mensen drijft die hier komen om mee te werken aan de archeologische opgravingen. En wat doet het met de regio? Maar vooral ook vakantie!

De piramidevorm is een bijzondere vorm

De piramidevorm werkt positief, of het door mensen is gemaakt, of natuurlijk ontstaan. Er zijn diverse leuke experimenten die je zelf zou kunnen doen. Voor ons zijn de piramides in Bosnië een natuurlijk fenomeen, met terrassen, breuken en artefacten. De tunnels, kamers (zolang niet zelf uitgegraven) en waterblokkades vinden wellicht hun oorsprong in de ijzerwinning waar het gebied rijk aan is. Vreemd dat Semir Osmanogic die hier beroepsmatig verstand van heeft, dit volkomen negeert. Verontrustend blijft de schimmel die de stutbalken en het klimaat in de tunnels (en dus veiligheid) aantast. En waarom de zwarte folie over de verlichting die de boel weer dimt (letterlijk en spreekwoordelijk)?Zaken waar we helaas geen antwoord op hebben gevonden.

We zaten net bij de receptie van Pyramid of the Sun onze digitale contacten bij te werken, toen de afsluitingsbijeenkomst voor de vrijwilligers plaatsvond. Omdat de zaal nog niet helmaal vol zat, werden ook wij door Semir Osmanogic gevraagd erbij te komen. De certificaatuitreiking blijkt een hele vertoning met fotosessie en toespraken door Semir en vertegenwoordigers van Visoko zelf. Het is een toneelstuk dat telkens weer wordt opgevoerd. Je ziet Semir altijd in dezelfde Indiana-Jones outfit; hoeveel kostuums heeft hij in zijn kast hangen. En waarom heb je binnen een hoed op?

Maar dat geeft allemaal niet. We betalen tenslotte graag voor een goede voorstelling. Wellicht heeft hij nog goede bedoelingen ook. Als je continu met positief ingestelde mensen omgaat moet je daar toch ook wat van mee krijgen. Semir heeft in ieder geval continu een glimlach. Je kan dus wel zeggen dat hij plezier heeft in zijn werk. Ja werk, hij is tenslotte zakenman en heeft van de piramides zijn business gemaakt.

Over de groep vrijwilligers die helpen bij de opgravingen zijn goede dingen te melden. De groep vrijwilligers smeedt in de twee weken dat ze samenwerken een hele hechte band. Hier ligt waarschijnlijk hetzelfde mechanisme aan ten grondslag als bijvoorbeeld bij een militaire opleiding, scouting of zelfs bij de ontgroening van studenten. Samen ellende doormaken, hard werken of kattenkwaad uithalen schept een band. Zozeer zelfs dat mensen meerdere jaren na elkaar komen om te helpen bij de opgravingen. Mensen voelen zich er prettig bij, en dat is hetgeen dat telt! Je zag het bij het uitreiken van de certificaten aan de vrijwilligers. De meesten waren geëmotioneerd. Sommigen moesten zelfs een traantje wegpinken. Er zijn slechtere dingen die je kunt doen om je vrije tijd te besteden.

De werkgelegenheid in de regio is beperkt en kan de toeristen en de daarmee gepaarde inkomsten goed gebruiken. Alhoewel er nog wel het een en ander verbeterd kan worden waardoor het aantrekkelijker wordt voor een grotere groep toeristen. Hotelvoorzieningen en -kwaliteit bijvoorbeeld. Maar ook de menukaart; die is er alleen in het Bosnisch. Ik doe mijn best en eet bijna alles, maar om nou elke dag op de kaart zomaar wat aan te wijzen?...

Bosnië is een heel mooi land, dat nog veel ongerepte natuur bezit, een goed wegennet heeft of waar zichtbaar hard aan gewerkt wordt (niet onbelangrijk voor een motorrijder) en waar we zeker nog een keer heen gaan. Zeker voor outdooractiviteiten biedt het land ruime mogelijkheden die - naar men zegt - nog beperkt worden door achtergebleven mijnen. De oorlog is voorbij maar de gevolgen nog niet.
Loslopende (zwerf)honden zie je trouwens ook overal. Wel leuk, die zwarte is een middagje met ons mee geweest. Telkens op ons wachten, en er gezellig bij komen liggen tijdens de picknick.

De ontwikkelingen rond de piramides blijven we volgen. Wellicht kunnen we over een aantal jaar zeggen: "Toen nog niemand erin geloofde, zijn wij er al geweest!"