Men mag eigenlijk van Grenswetenschap niet anders verwachten dan dat er in 2012 het nodige over de Bugarach zal worden geschreven.
2012 en de Maya-voorspellingen over het einde van 'de' wereld  – of op zijn minst een ommekeer en een nieuw begin – is nu eenmaal vanaf het prille begin een soort van stokpaardje van GW geweest.
Zoals we in een eerder stuk over deze merkwaardige berg in de zuid Franse  Languedoc  – misschien niet geheel ontoevallig in het zicht van  Rennes-le-Chateau –  reeds vermeldden, zal een team van Grenswetenschap zelfs op die beruchte 21 december van dit jaar bij de berg aanwezig zijn. Om daar persoonlijk eens te kijken wat er zoal zou kunnen gaan gebeuren. (Misschien hopen ze er zelfs wel stiekem op mee te worden genomen door buitenaardse intelligenties die de 'belangrijkste' aardse inwoners komen redden en de Bugarach als landingsplaats hebben gekozen. Want welke Buitenaardse intelligentie zou nu zo'n buitenkans laten liggen, om een heuse erudiete Grenswetenschapper mee terug te kunnen nemen naar huis? Een beter beeld van de Aardse bewoners dan door hen kan men niet krijgen.)
De Grenswetenschappers verkeren voor dit ondernemen in een uiterst gunstige positie want het lot wil namelijk dat één van hun redacteuren –  namelijk ondergetekende –  vrijwel in het zicht van deze berg woont.
En dat reeds sinds de millenniumwissel.Zelf was ik me 12 jaar terug helemaal niet zo van die berg bewust, toen wij op zoek waren naar een eigen stek in het land van Katharen, mysteries en Middellandse zeekusten.
We waren net uit Israël teruggekomen en verbleven direct daarna voor verder onderzoek in Carcassonne. Toevallig bleek er een huis te koop, vanuit Carcassonne gezien, aan de andere zijde van de Bugarach. Dat was in het dorp waar de laatste Kathaarse Perfectus (Parfait)  Guilhem Belibaste vandaan kwam, namelijk in Cubieres sur Cinoble.
 













Natuurlijk gingen wij daar gelijk naartoe om het eens te bekijken, misschien was het wel iets naar onze gading.   Het huis in kwestie bleek echter niks - het had namelijk geen dak, en dat was men 'vergeten'  te vermelden - maar de tocht daar naartoe had ons wel helemaal rond de noordflank van de Bugarach gevoerd. Dat was een indrukwekkende tocht geweest.

De makelaar vroeg ons naderhand - toen we weer terug waren - of we de Bugarach hadden waargenomen, want dat het een heel bijzondere berg was waar mysterieuze dingen het geval waren. Ze vertelde over een soort van anti-magnetisme op deze berg en dergelijke.
Het moge duidelijk zijn dat vanaf dat moment mijn interesse was gewekt. Ik heb toch altijd wat met bergen gehad (naast de zee waar ik tevens een voorliefde voor heb).
We vonden gelukkig een ander huis - deze keer met dak - op een andere plek naar onze smaak en eerst hadden we natuurlijk nog veel te regelen, maar toen dat eenmaal was gedaan konden we ons wat meer in deze berg en de verschijnselen erom heen gaan verdiepen. Daarvoor was-ie dichtbij genoeg.

Resultaat is dat we inmiddels alweer - alles bij elkaar opgeteld - zo'n 12 keer helemaal op de Bugarach zijn geweest. Ofwel via de noordflank, dan wel de zuid of de oostflank. Daar is dan niet bij opgeteld de keren dat we er ook nog eens IN zijn geweest!

Dat in de Bugarach gaan bijzonder is, daarover kan men hier wel wat meer ervaren. Daar valt dan tevens te lezen dat  in de 19e  eeuw  een zekere priester de Bugarach zelfs als de Europese versie van de 'Berg van God' schijnt te hebben beschouwd.

Wij hebben een aantal curieuze ervaringen gehad tijdens onze talloze bezoekjes aan deze berg, ervaringen waar sceptici zeker een passende verklaring voor  in elkaar kunnen flansen.
Al verwacht men dit misschien niet helemaal van mij, ik ben sceptischer dan men eventueel van mij denkt hoor. Ik probeer in eerste instantie altijd ergens een logische rationele verklaring voor te vinden.
Maar ondanks die eigenschap  heb ik voor mezelf nog steeds geen goede verklaring gekregen –  of kunnen vinden –  waarom alle keren dat we deze berg via de noordflank beklommen we begonnen met mooi weer, dat als we op meer dan 1000 meter hoogte zaten - de Bugarach is 1230 meter hoog - om zou slaan in onweer en regen en laaghangende bewolking (om weer mooi te worden zodra we beneden waren).
Terwijl daarentegen alle keren dat we de berg via de zuidflank beklommen - meerdere malen ook 's winters - we het beste weer van de wereld hadden en dit ook behielden tot aan de top!

De Bugarach is een berg die vrijwel 'los' staat in het hart van een streek die de Corbières wordt genoemd en deze streek is enigszins bergachtig door het 'drukken' van Spanje tegen de Europese aardschol (even heel kort door de bocht). De bergen van de Corbières  zijn geologisch jonger dan de Pyreneeën en ze bestaan voornamelijk uit kalksteen.

De Bugarach is wat dat aangaat het meest duidelijk zichtbare bewijs ervan hoe het Iberisch schiereiland –  dat is Spanje en Portugal  –  hun uiterste best doen vooral bij Europa te horen.
Doordat de berg bijna geheel  'vrij'  lijkt te staan valt-ie extra op.
(En dat heeft gelijk voor de meest bizarre hypotheses gezorgd. Zoals dat het een vulkaan zou zijn, of een meteoriet die ooit op aardse is gestort en dat het een berg zou zijn die door de aarde was uitgespuwd en op zijn kop weer neer zou zijn gekomen.)
Maar juist door dat vrijwel 'los' staan van de berg  zijn de verschijnselen die ik zojuist beschreef,  over weersgesteldheden aan de noord en de zuidflank, zo lastig te verklaren. Want de Bugarach is simpelweg niet groot genoeg voor al dit soort meteorologische eigenaardigheden, hij gedraagt zich alsof ie een soort van Mount Everest is.
Kortom, de Bugarach is een berg met megalomane trekjes.


En daarin werd-ie in ieder geval reeds vanaf de 19e eeuw ondersteund door zekere inwoners uit de streek.

's Zomers worden er in de Languedoc allerlei conferences (lezingen) gehouden over zekere bijzonderheden ter plaatse, en natuurlijk is de Bugarach regelmatig het hoofdonderwerp hierin. Reeds vanaf het begin heb ik veel lezingen bijgewoond om vooral op de hoogte te blijven van wat er zoal speelt, en om eventueel nieuwe inzichten te krijgen.

Zo kwam ik er in 2003 op een lezing achter dat het boek 'Lazare Veni Foras'  dat in de 19e eeuw door de megalieten liefhebbende priester van Rennes-les-Bains – Abbé Boudet –   werd geschreven niet louter het gezicht van Jezus op de omslag had staan, maar dat dit 'Gezicht van de Zoon van God' tevens de Bugarach was!











Deze zomer ben ik natuurlijk ook weer naar diverse lezingen geweest, want zeker in dit jaar kunnen die interessant zijn. Het is uiteindelijk AD 2012, het jaar waarin het allemaal zou gaan gebeuren.
In één van van die lezingen te Rennes-les-Bains kreeg ik eigenlijk bevestigd waar ik reeds  lange tijd een duister vermoeden over had, namelijk of dat hele verhaal over de Maya-apocalyps met de Bugarach daarin als 'safe haven', of dat  niet gewoon een hoax zou kunnen zijn?
De conferencier die ik al negen jaren volg - ene Jean Sinet - was afgelopen jaar op zoek gegaan naar wanneer en waar die specifieke 2012 Bugarachlegende – over dat men enkel daar veilig zou zijn aan het 'Einde der Tijden'  – kon zijn ontstaan. Waar en wanneer was men daarover het eerst begonnen? Hoe hij zijn best ook deed,  hij kon daar eigenlijk totaal NIETS  over vinden wat het verhaal ook maar enigszins rechtvaardigde. Het fabeltje blijkt overduidelijk  door één of andere grapjas specifiek op ' the World Wide Web'  gecreëerd te zijn.  Is zo een verhaal dan eenmaal in omloop, dan volgen er al gauw voldoende die het wel een sensationeel  verhaal vinden en er uit gaan citeren om het verder op te blazen.
En de mens is een kuddedier, dus snel volgen er anderen die ervan uitgaan dat men wel zal weten waarover men het heeft.
Nou, en bezoekt men dan eenmaal de Bugarach, dan helpt deze hen natuurlijk  wel weer verder daarbij, want zo 'voelt'-ie zich nog belangrijker!!

Is dat pure gekkigheid? Zelf ben ik daar helemaal niet zo zeker van. Sinds de prehistorie heeft de mens al kunnen bespeuren dat zekere bergen en bronnen, en andere plaatsen in 'moedertje natuur', een bepaald soort energie uitstraalden/afgaven. Vaak kenmerkten ze deze plaatsen dan op de een of andere manier.
Tegenwoordig is men het er zelfs binnen wetenschappelijke kringen wel over eens dat er zoiets als leylines bestaan waarlangs de aarde meer energie lijkt te geven dan langs andere plaatsen. Oftewel energetisch 'geladen' locaties.
In de oudheid kon men zulke plaatsen nog puur op gevoel herkennen en hield men er samenkomsten, religieuze rituelen of men ging er zelfs paren in de hoop op  verhoogde vruchtbaarheid (soms gebeurde dit dan ook in een specifiek ritueel).  



 









Na de introductie van het Christendom werden  juist dit de plaatsen waar de eerste kerken werden gebouwd. Om ze te 'kerstenen'.
Zij waren dan vaak gewijd aan Maria, 'onze lieve vrouwe'. Om vooral het 'vrouwelijke aspect'  van zulke plaatsen te kunnen behouden.

Er waren echter ook reeds  sinds de oudheid plaatsen die als wel zo 'heilig'  werden beschouwd  dat er bewust helemaal niets op werd gebouwd.
Schroomde men er anders niet voor op de meest onmogelijke plaatsen wachttorentjes, tempeltjes of kerken te bouwen,  op zulke extra 'heilige' plaatsen werd helemaal niets toegevoegd. Daar waren ze schijnbaar net iets  te 'heilig' voor.

De Bugarach is daar een goed voorbeeld van. Want op de berg zelf is geen bouwsel te bespeuren, terwijl er heus wel genoeg plaatsen zijn op de berg zelf waar men een torentje of tempeltje of zelfs boerderij neer had kunnen zetten. En in de directe omgeving heeft men dit dan ook veelvuldig gedaan. Maar niet op de Bugarach zelf.
Neemt men nu de Montségur bijvoorbeeld, nog zo'n bijzondere berg niet ver van waar ik woon vandaan - met notabene dezelfde hoogte  als de Bugarach en Montségur ligt min of meer op dezelfde breedtegraad iets verder westwaarts  –  deze berg werd in Kathaarse tijden een soort 'heiligdom' waar pelgrimages naar werden ondernomen. Maar ondanks deze 'heiligheid' heeft deze berg  wel bebouwing.
Eerst hadden de Kelten er een 'oppidum' (versterkte stad) gehad en tijdens de kruistocht tegen de Katharen in de middeleeuwen herbouwde men op de ruïnes daarvan  uiteindelijk  een heuse vesting (niet datgene wat vandaag is te zien, dat is van later datum).

Echter geen Kelt, Iberiër, Romein of Kathaar die het ooit heeft gewaagd iets dergelijks op de Bugarach te bouwen.
En dat simpele gegeven is dus één van die dingen die ik altijd opmerkelijk heb gevonden aan deze berg, dat er niets op is gebouwd.
                                        -------------------
Aangezien komende winter van mij wordt verwacht dat ik als gids voor deze berg het redactionele team van Grenswetenschap sowieso veilig heen ... en heel eventueel weer veilig terug van de Bugarach krijg - dat is als ze niet mee worden genomen in een UFO natuurlijk om ze voor de Apocalyps te behoeden -

besloot ik  een week geleden maar weer eens de berg via de noordflank te beklimmen - natuurlijk samen met mijn wederhelft - en te observeren.
Om dat goed te doen hadden we ons deze keer zelfs voorgenomen er een nacht te verblijven, om zo een nog beter totaalbeeld te krijgen.
Natuurlijk hebben we tijdens die expeditie ook gefilmd, en de film daarvan is hier te vinden.

In deze film kan men gelijk zien dat men niet al te lichtzinnig over het beklimmen van deze berg  moet denken. Het is geen kattenpis.
En dat is dan gelijk één van de redenen waarom de Fransen nog steeds  overwegen, bij een eventueel te grote toeloop van mensen met apocalyptische ideeën die 21ste december, de toegangswegen naar de berg omstreeks die datum af te sluiten. 
Want als iedereen er zomaar onervaren op gaat rondzwerven, en benen breekt of andere ongelukken krijgt (zie het einde van mijn film hiervoor) dan konden de hulpdiensten wel eens zwaar overbelast gaan worden.
Wat dan weer ten koste van mensen zou  gaan die zulke diensten misschien harder nodig zouden kunnen hebben.
Want reken er maar niet op dat die UFO's die mensen dan op zouden pikken als de klok op 00:00  is uitgekomen. 

Sitemap - © 2013Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden