Het is 26 juni 1969. Of 27 juni, er is niemand die het meer zeker weet. Mexico-stad, tweeëntwintig mannen betreden het veld en het publiek ontploft. Alle aanwezigen weten wat er van deze confrontatie afhangt en de emoties hangen bijna voelbaar in de lucht. Omdat beide partijen de ander een keer verslagen hebben is er een beslissingswedstrijd nodig om te bepalen wie er naar het WK van 1970 zal gaan, El Salvador of Honduras.Het is een wedstrijd die al op voorhand beladen is; bij de voorgaande wedstrijden waren de bezoekende spelers al door supporters uit hun slaap gehouden en bekogeld met vuurpijlen, stokken, stenen en dode ratten, iedereen maakt zich dus op voor een zinderend spektakel. En het publiek krijgt waar voor zijn geld, na negentig spannende minuten is de stand 2-2 zodat er een verlenging gespeeld moet worden. In die verlenging weet alleen El Salvador te scoren, zij mogen dus naar het WK. Dan begint de gekte.

Maar niet de vrolijke, onschuldige oranjegekte zoals we die hier gewend zijn, de nasleep van deze wedstrijd was heel wat grimmiger. En eigenlijk was de gekte ook al een tijdje bezig. Om beter te begrijpen wat er gebeurde moet je eerst iets over de achtergrond weten. In de voorgaande jaren waren veel Salvadoranen die iets van het regime te vrezen hadden de grens met Honduras over gevlucht. En het verging ze daar vrij goed; ten tijde van de wedstrijd hadden ze maar liefst 200.000 hectare land in bezit. Maar dat land was eerder van Hondurese grootgrondbezitters geweest, en sinds er een staatsgreep was geweest waren grootgrondbezitters bijna almachtig terwijl de eenvoudige boer niets te zeggen had. De Hondurese boeren, die dat niet pikten, kwamen in opstand en bezetten het land van veel grootgrondbezitters. Het land was in chaos. Hier moest de Hondurese regering snel iets aan doen en dat deed ze ook; er werd besloten dat de chaos de schuld was van de Salvadoranen, die niet alleen hun grond kwijt waren, maar ook binnen een maand het land moesten verlaten. Ongeveer een maand na de uiterste vertrekdatum werd El Salvador-Honduras gespeeld.

Ten tijde van de wedstrijd woonden er, ondanks het regeringsbesluit, nog steeds veel Salvadoranen in Honduras. In hun verdriet om het verlies, en door de sentimenten die al jaren bestonden, keerden de Hondurezen zich na de wedstrijd tegen de Salvadoranen. En het werd geen tijdelijke uiting van frustratie, het geweld liep steeds verder uit de hand en duurde ruim twee weken. Toen begon de ellende pas serieus. De in Honduras wonende Salvadoranen waren dan wel hun land ontvlucht, het bleven Salvadoranen, en massaal geweld tegen haar burgers kon de regering niet over haar kant laten gaan. Dus trok op 14 juli 1969 het leger van El Salvador de grens over. De voetbaloorlog was begonnen.
De straten van Honduras werden overspoeld door Salvadoraanse soldaten. En het was niet alleen oorlog op de grond, de strijdende partijen zetten hun luchtmacht in en Tegucigalpa, de hoofdstad van Honduras, werd gebombardeerd. De lucht was bezaaid met propellerjachtvliegtuigen, het zou de laatste oorlog zijn waarin die het luchtruim beheersten. Aan beide zijden vielen veel slachtoffers, na vier dagen waren duizenden mensen gedood, nog veel meer waren er gewond en tienduizenden mensen waren dakloos geraakt. Wat begonnen was als een voetbalrel begon meer en meer de aandacht van de internationale gemeenschap te trekken. Het werd tijd om in te grijpen.

De Organisatie van Amerikaanse Staten, een internationale organisatie die bestaat uit de 35 staten van het Amerikaanse continent, stuurde diplomaten naar de Honduras en El Salvador. Uiteindelijk wisten die de strijdende partijen tot kalmte te bewegen, en er werd een wapenstilstand gesloten. Daarmee kwam de voetbaloorlog ten einde. Honderd uur lang hadden twee buurvolkeren op leven en dood gevochten naar aanleiding van een voetbalwedstrijd, er was een stad gebombardeerd en er waren duizenden doden en gewonden. Onze hooligans kunnen er soms ook wat van maar daar steken ze maar magertjes bij af.

Sitemap - © 2013Grenswetenschap.nl - Reageervoorwaarden